Wednesday, April 8, 2009

Οι όψεις του νοήματος

Τυλίγω το ρήμα σε μετάξια και αρώματα
του λείπει το πλευρό-αντικείμενο
και θέλει ζέστη που δεν έχω για ν’ ανθίσει.

Εσύ ακουμπάς νυχτιάτικα στο φανοστάτη
κάνεις παρέα στην ομίχλη την καπνίζεις
και ανεβάζεις μάταιο θυμίαμα στη συννεφιά
συνωστισμός που επιχαίρει και πολυπληθής.

Κοίτα, αν πιάσετε φιλίες δεν τη θέλω σπίτι˙
κουρτίνες υγρασία τυλίγουν τα δωμάτια
σκεπάζουνε το φως της ανεξόφλητης ζωής
και δεν μ’ αφήνουνε να κοιμηθώ.
Ξέρεις πως η αγάπη θέλει φωταψία
αλλιώς στερεύουνε ως και τα λόγια
ξενυχτισμένα αστέρια βρίσκουν καταφύγιο˙
άσε που ανοίγεις την όρεξη στην αυτοκρατορία
των δακρύων για νέες κατακτήσεις.

Εγώ ανοίγω πάλι τα παράθυρα αφού
ξημερώθηκα για πρωινή μελέτη:
διαβάζω τις καλές προθέσεις πάνω στο γαλανό
που στιγμιαία μού χαρίζεται καινούργιο
άγραφο και ευάλωτο.
Και απελπιστικά ευτυχία μονάχη.

Σε ανεστραμμένη θάλασσα βρίσκω τον εαυτό μου
όλο ανεβαίνω το ρεύμα κολυμπώντας μίλια-αιώνες
καθώς αναδύομαι ατόλη ανάμεσα σε άπειρες
μικρές εκρήξεις όνειρο
όπως ο ιδρώτας που σε λούζει δίπλα μου
ακατάσχετη ηδονή
σταγόνες αμετάφραστες κυλούν στα σεντόνια
μην πάρουνε φωτιά.

 
SYNC ME @ SYNC