Ηλιοστάσιο

Η ζωή μου ένα πλοίο
οξυγόνο του βράχου ιστίο
με τους αρμούς τού αρχαίου Ανέκαθεν
στο χορό των κυμάτων
- ώσπου να έρθει ένας ευάλωτος
καιρός αλύπητος
ναρκοθετούν αόκνως στα υπόγεια
τα διανυκτερεύοντα Ενθάδε.

Ακμάζουν υπεριώδεις θεωρίες
κι εγώ ξεροσταλιάζω
στις ανώφελες ισημερίες
των βολεμένων.

σχόλια

Απόπειρες...

Κοίτα
κιόλας συνήθισες
στο ύψος των αιμάτων
και στον παλμό της άνοιξης
φυτρώνουν τα φτερά σου...

Αλκυονίδες

Σχεδόν ένα με τη σκιά του
και σε απόσταση αναπνοής από τα όνειρα
με τους καρπούς της θλίψης κρεμασμένους
στο μόνο δέντρο της αυλής
σηκώνει τα μάτια και
ανατέλλει το φεγγάρι.

Σκυφτό από τόσο πόνο
που θα μπορούσε
να βαφτιστεί άνθρωπος.

Δώσε στη θέση της καρδιάς
το Όχι να φορέσω
με το σκαρί του αετού
να φύγω αν μπορέσω.

Με πιάνει αδιάβαστη
αυτή η Αλκυονίδα έκρηξη.

Μεθεόρτια

Όναρ σκιάς και βάλετε
σαν τώρα που γυρίζει
τροχός της τύχης ακραιφνής
στον γύρο του ηλίου
- ανοίγω άλλη διάσταση;
αυτό θέλω να μάθω -
μα ξαφνικά νοστάλγησα το χώμα
όπως γεράνι που φυτοζωεί
μες σε νερό ποτήρι.

Ήμουν εδώ και σ' άκουσα
δραπέτη του ιλίγγου
που ζωγραφίζεις Κυριακές και πλέκεις
ρούχα της ψυχής για πρόβα
που συλλαβίζεις τον καημό και φτιάχνεις
γαλαξίες σαν κάτι αυτονόητο
στην πλάτη του θνητού σαρκίου.

Η μαθηματική πιθανότητα

Η θεϊκή αντίφαση
ή αλλιώς, η ορατή 'ανάποδη' από το κέντημα του Θεού
που δεν βλέπουμε


Αφού έστειλε το Γιό Του να μας σώσει
γιατί ήρθε κι ο Ίδιος να κατοικήσει μέσα μας;

Δύο δεινά σε ένα:
εμείς νομίζουμε πως μας βασανίζει
κι Αυτός είναι υποχρεωμένος να κεντάει
κάθε νύχτα ατέλειωτα ποιήματα άστρα.

Κι εσένα; από μικρό κάτι σου αφήσαν
τα Χριστούγεννα ψεγάδι:
να κλωτσάς το σκοτάδι
ώσπου να βγάλει ένα ξημέρωμα.