Sunday, April 5, 2009

Πιο ελαφρύ απ’ το τραύμα

Πέφτουνε δέντρα μες στους κήπους αερόπλοια
απ’ των ανθρώπων τα μεσάνυχτα πιο ξαφνιασμένα
και μονομιάς πληθαίνουν φώτα ανάμεσα στα φύλλα
μάτια της Άνοιξης και του Αυγερινού σαν τριανταφιλιά
αγγίζουνε στα βλέφαρα τους περιπατητές του απογεύματος
κι εκείνοι ανεβαίνουν ποδηλάτες αστερόπληκτοι
σιωπηλά δουλεύοντας στους τυχερούς για μας στροβίλους
και ανιχνεύουνε πυρετωδώς
το αντίδοτο για τον Μυθριδάτη.

Τότε μπορεί να δεις την ξαστεριά
να γονατίζει
να φυλά το χώμα
κι εκεί τα ταπεινά χορτάρια
σε άπειρες πυγολαμπίδες να μεταμορφώνονται
μωρά αμίλητα ακόμα με ομφάλιο λώρο ουρανό
- το πρωινό ανάμεσα σε παραμορφωτικούς καθρέφτες -
αναδύονται τα όνειρα με χαμογελαστή εκδίκηση
και στέκονται όρθια στο ύψος των βλεμμάτων
μικρές πηγές μάς δείχνουνε
πόσα θυμούνται οι πέτρες

όσα κι οι σπόροι μέσα
στον μέλλοντα καρπό τους.


Παίρνει φόρα η Άνοιξη
πρώτη μαθήτρια στην Κοσμογονία
τα τρομερά και δύσβατα αγιάζει η μνήμη
αχ, λουλουδάκι, πού με πας;
σε ανήφορο του αίματος
και πάλι συμπληγάδες

χρυσή σκάλα η μάνα μου - κρατιέμαι
από το εμπριμέ της φουστανάκι.

 
SYNC ME @ SYNC