Thursday, April 23, 2009

"Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως"

Ευχαριστώ όλους τους φίλους συνταξιδιώτες τής 'άμμου', που μπήκαν στον κόπο να μου γράψουν και στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.
Εκτός από τα ευγενικά σας λόγια, διακρίνω το 'μπέρδεμα' που άθελά μου έχω προκαλέσει...
Νομίζω, βρε παιδιά, ότι είναι απλούστατο:


Ο φλοίσβος έχει κατεβάσει προς το παρόν τα ρολά - ώσπου και όποτε (έχω εκτεθεί πια με τις ...υποσχέσεις!;) αξιωθώ να ταξινομήσω τα αξιοδιάβαστα σχόλιά σας και να τα βγάλω 'πρωτοσέλιδα'. Πάει αυτό!

Το παρόν* ιστίο εξεμέτρησε τις ημέρες του - σε κάθε 'άμμο' δεν θέλω να ξεπερνάω τα 200 ποστ. Πάει ΚΑΙ αυτό ;)

Η συνέχειά του* είναι η 'άμμος 3' : sea and sky 3

Για τους ...λιγότερο παρατηρητικούς, μάλιστα, εδώ στη δεξιά στήλη πάνω πάνω, αναρτώνται οι τίτλοι των καινούργιων ποστ.

Κι εδώ, είναι ο κήπος - όπου υποδέχομαι τα δώρα σας (στα σχόλια ή μέσω e-mail) και σας προσφέρω κι εγώ τα δικά μου :)

Πώς το έχει πει κάποιος;... Μ' αρέσουν πολύ τα δώρα που μου κάνουν, λατρεύω όμως να κάνω εγώ δώρα :)

Wednesday, April 15, 2009

Σε καινούργια ...παραλία :)

"Ωραίος καιρός, μετακόμιση" - σκέφτηκα - και αφού, σε δύο μέρες, η 'άμμος' κλείνει τρία χρόνια '(ξ)απλωμένη' στο χάος του κυβερνο(χρονο)χώρου, είπα ν' αλλάξουμε τον αέρα μας καθώς και 'παραστάσεις' - άλλη παραλία :



(Μην πάτε από τώρα, μεθαύριο θ' 'ανοίξει'. Η αυλαία θα σηκωθεί με μια 'ιστορία' που μου συνέβη δύο ή τρία χρόνια πριν - ανήμερα Μεγάλη Παρασκευή - είπα να την τιμήσω...)
Μετά το Πάσχα, τα σχόλια θα κλείσουν˙ αφενός θα ...ξεκουραστείτε κι εσείς από την ευγενή σας 'υποχρέωση', αφετέρου θα βρείτε το 'ταχυδρομείο' μου στη δεξιά στήλη για οτιδήποτε επείγον ή κατά τη γνώμη σας απαραίτητο. (Άσε που, ήδη από την εποχή τού Αισχύλου έχουν ειπωθεί όλα - εμείς οι 'γραφιάδες', απλώς, 'κοροϊδευόμαστε' με τα 'καινούργια'... ;)
Ο 'φλοίσβος' θα παραμείνει απενεργοποιημένος επ' ολίγον - επί όσο διάστημα, δηλαδή, μου πάρει ώσπου να αναρτήσω 'πρωτοσέλιδα' τα αξιοδιάβαστα σχόλιά σας.
Ο δε 'κήπος' θα είναι πάντα ανοιχτός για τις ευωδιαστές καταθέσεις σας.
Εκτός από το να σας ευχαριστήσω ειλικρινά όλους γι' αυτά τα τρία χρόνια που συνταξιδεύουμε, ό,τι άλλο έχω ξεχάσει, το ...βρίσκουμε στην πορεία - δεν χανόμαστε! :)

Πάσχα σημαίνει Πέρασμα - είθε αυτό να είναι προς την ουσία τού Ανθρώπου (= άνω θρώσκω).

Κραταιά ως θάνατος* η αγάπη - γι' αυτό την προτιμάμε˙ για να ομορφαίνει με τη δύναμή της τις διαδρομές και τις συναντήσεις μας στο παν-δοχείο που λέγεται ζωή. Εξάλλου, τον *'άλλο', θα τον ...γνωρίσουμε μία φορά και καλή(;) - δεν είναι και για ...χόρταση ;)

Υγεία, λοιπόν, να έχετε - Αγάπη να δίνετε :)

Sunday, April 12, 2009

Προεόρτια...

Στη διπλανή αυλή βγαίνει
ξυπόλητος ο Ιησούς Δωδεκαετής
και παίζει με τα πριονίδια που πετάει
ο πατέρας του καθώς σκαλίζει το ξύλο
και πλανεύει το αβέβαιο
μέλλον στο δρόμο
με τα βάγια.

Έξω στα ρείθρα των ανθρώπων
– εκεί όπου λάμπει η απληστία
και κάρβουνο είναι ο χρυσός –
ρέει ρυάκι αιμάτινο
από τα Υψηλά του Όρους
και τέμνει αιχμηρά τις εικασίες
- ανάσα τρέμει στο φτερό
η Εγγύτητα σαλπίζει.

Στα ξέφωτα της μνήμης των αθώων
αλλά και μέσα στα ηδύποτα
ψιθυρίσματα των φυλλωμάτων
σαν για ν’ ανοίξει η Άνοιξη
την πράσινή της πόρτα,

απ' το βελούδο της νυκτός
εφύτρωσε λευκότατο
μη με λησμόνει.

Wednesday, April 8, 2009

Οι όψεις του νοήματος

Τυλίγω το ρήμα σε μετάξια και αρώματα
του λείπει το πλευρό-αντικείμενο
και θέλει ζέστη που δεν έχω για ν’ ανθίσει.

Εσύ ακουμπάς νυχτιάτικα στο φανοστάτη
κάνεις παρέα στην ομίχλη την καπνίζεις
και ανεβάζεις μάταιο θυμίαμα στη συννεφιά
συνωστισμός που επιχαίρει και πολυπληθής.

Κοίτα, αν πιάσετε φιλίες δεν τη θέλω σπίτι˙
κουρτίνες υγρασία τυλίγουν τα δωμάτια
σκεπάζουνε το φως της ανεξόφλητης ζωής
και δεν μ’ αφήνουνε να κοιμηθώ.
Ξέρεις πως η αγάπη θέλει φωταψία
αλλιώς στερεύουνε ως και τα λόγια
ξενυχτισμένα αστέρια βρίσκουν καταφύγιο˙
άσε που ανοίγεις την όρεξη στην αυτοκρατορία
των δακρύων για νέες κατακτήσεις.

Εγώ ανοίγω πάλι τα παράθυρα αφού
ξημερώθηκα για πρωινή μελέτη:
διαβάζω τις καλές προθέσεις πάνω στο γαλανό
που στιγμιαία μού χαρίζεται καινούργιο
άγραφο και ευάλωτο.
Και απελπιστικά ευτυχία μονάχη.

Σε ανεστραμμένη θάλασσα βρίσκω τον εαυτό μου
όλο ανεβαίνω το ρεύμα κολυμπώντας μίλια-αιώνες
καθώς αναδύομαι ατόλη ανάμεσα σε άπειρες
μικρές εκρήξεις όνειρο
όπως ο ιδρώτας που σε λούζει δίπλα μου
ακατάσχετη ηδονή
σταγόνες αμετάφραστες κυλούν στα σεντόνια
μην πάρουνε φωτιά.

Sunday, April 5, 2009

Πιο ελαφρύ απ’ το τραύμα

Πέφτουνε δέντρα μες στους κήπους αερόπλοια
απ’ των ανθρώπων τα μεσάνυχτα πιο ξαφνιασμένα
και μονομιάς πληθαίνουν φώτα ανάμεσα στα φύλλα
μάτια της Άνοιξης και του Αυγερινού σαν τριανταφιλιά
αγγίζουνε στα βλέφαρα τους περιπατητές του απογεύματος
κι εκείνοι ανεβαίνουν ποδηλάτες αστερόπληκτοι
σιωπηλά δουλεύοντας στους τυχερούς για μας στροβίλους
και ανιχνεύουνε πυρετωδώς
το αντίδοτο για τον Μυθριδάτη.

Τότε μπορεί να δεις την ξαστεριά
να γονατίζει
να φυλά το χώμα
κι εκεί τα ταπεινά χορτάρια
σε άπειρες πυγολαμπίδες να μεταμορφώνονται
μωρά αμίλητα ακόμα με ομφάλιο λώρο ουρανό
- το πρωινό ανάμεσα σε παραμορφωτικούς καθρέφτες -
αναδύονται τα όνειρα με χαμογελαστή εκδίκηση
και στέκονται όρθια στο ύψος των βλεμμάτων
μικρές πηγές μάς δείχνουνε
πόσα θυμούνται οι πέτρες

όσα κι οι σπόροι μέσα
στον μέλλοντα καρπό τους.


Παίρνει φόρα η Άνοιξη
πρώτη μαθήτρια στην Κοσμογονία
τα τρομερά και δύσβατα αγιάζει η μνήμη
αχ, λουλουδάκι, πού με πας;
σε ανήφορο του αίματος
και πάλι συμπληγάδες

χρυσή σκάλα η μάνα μου - κρατιέμαι
από το εμπριμέ της φουστανάκι.

Tuesday, March 31, 2009

"...της αυγής κροκάτη Γάζα..."

Στα μέρη που μεγάλωσα
η ζωή έλαμπε χαμόγελα
η ησυχία ήταν άσπρο μεσημέρι
και φωτεινά ζεστά τα ρόδινα πεζούλια
που χάιδευε ο ήλιος τρυφερά.
Ανάμεσα στις φυλλωσιές πετούσαν αγγελάκια
στρίφωναν το ελαφρύ αεράκι
κεντώντας αζαλέες ζωηρές στο πέτο
της καινούργιας όχθης
– τα δέντρα τότε φούντωναν πράσινες καλημέρες˙
κάθε ώρα που τελείωνε, κρεμόταν στα κλαδιά τους
λουλούδιαζε η θύμιση κι έβγαζε όλο φρέζιες.
Προχωρημένη η Άνοιξη και άλλο δεν κρατιόταν:
μεθούσε τους ερωτευμένους το αγιόκλημα
με άγουρες υποσχέσεις – τα γνωστά.

Μετά, για άλλες εποχές, έπεφταν ψεύτικες νιφάδες
να χορταίνουν τα παραμύθια της φωτιάς
μυρωδικά πολύτιμα και σπάνιες αισθήσεις
να πέφτει μέλι ιαματικό
στου κόσμου το χειμώνα που θρηνούσε
– όλη η Γη μία πληγή –
να βρέχει μέλι πάνω από τις ερημιές
μπας και γλυκάνει ο φόβος:
πότε οβίδες των αδίκων πάνω στα παιδιά
πότε κομμένα πόδια μες στις λάσπες.
Αντί καρφιά, τα φέρετρα σφραγίζουν περιστέρια
ο τρόμος στήνει το χορό
ο Οδυσσέας νοσταλγός και δάκρυ απορημένου.
Όσα γλυτώσαν απ' αυτή τη φρίκη
στους δρόμους σέρνονται κι αφήνουνε σημάδια
τα όνειρά τους σύριγγες-πεταλούδες˙
οι υπόλοιποι – και σκυθρωποί –
κρύβουνε τη μελαγχολία τους στη συννεφιά
καμώνονται πως ξέρουνε πού πάνε
ενώ απλώς τραβούν ανήφορο στο Πουθενά
καθένας με την αντιασφυξιογόνα μάσκα του.

Χιλιάδες πέθανα φορές
πέθανα κι αναστήθηκα με όρεξη Ιουλίου˙
η ματωμένη μου ζωή ποτέ δεν χώρεσε
στα επίσημα βιβλία.
Κανείς δεν μου υποσχέθηκε
το γέλιο δίχως θλίψη,
τον ήλιο χωρίς τη βροχή
και μέρες δίχως πόνο˙
μα όταν η αγάπη κόβεται, ο ουρανός ματώνει.
Πουλιά όμως έχω δει πολλά
να χάνουν απ’ τη λύπη τους
τα πλουμιστά φτερά τους
ξεχνούν όλα το πέταγμα
και πάνε και ριζώνουνε
βαθιά μέσα στο χώμα.

Φτάνει ως εδώ, άλλα να μη σου φέρω
από τα ατέλειωτα που μηχανεύεται δεινά
ο νους του ανθρώπου.

Τέτοια μού έλεγε χθες βράδυ το παιδί που ήρθε απρόσκλητο
να πάρει απ’ το χεράκι την αγρύπνια μου.
Το βλέμμα του γελούσε μέσα στην ψυχή μου
κοιτούσε όμως μόνο μπροστά
μα και στο Παραπέρα.

Τι σου τα λέω τώρα αυτά;
σε λίγο πάλι ξημερώνει
πραγματικότητα.


 
SYNC ME @ SYNC