Αλλαγές...

“Πολύ δύσκολο να παραμένεις σε κατάσταση νηφάλιας παρατήρησης και εγρήγορσης - συνειδητοποιώ τελικά ότι διδάσκοντας κάποιον να μάθει να σκέφτεται, σημαίνει να μάθει πώς να ασκεί έλεγχο στο πώς και τι σκέφτεται. Σημαίνει να επιλέγεις συνειδητά τον τρόπο με τον οποίο βγάζεις νόημα από την εμπειρία σου. Σκεφτείτε το παλιό κλισέ: Το μυαλό είναι εξαιρετικός υπηρέτης αλλά φριχτός αφέντης. Όπως όλα τα κλισέ, μοιάζει τετριμμένο και καθόλου συναρπαστικό, αλλά στην πραγματικότητα εκφράζει μια μεγάλη και τρομερή αλήθεια.”
David Foster Wallace (Nτέιβιντ Φόστερ Ουάλας, αμερικανός συγγραφέας, 46 χρ.: αυτοκτόνησε στις 12/9/08)

Και δύο τυχαία δημοσιεύματα (συνέπεσαν με την απόφασή μου να 'αποσυρθώ' από τα σχόλια και απλώς(!) να απολαμβάνω τα δικά σας):
“...στο μέλλον, μ’ ένα μικροτσίπ θα επικοινωνούμε τηλεπαθητικά με όποιον εγκέφαλο θέλουμε. Θα ταξιδεύουμε χώρια από τον σύντροφό μας, αλλά οι εγκέφαλοί μας θα παραμένουν συνδεδεμένοι. Θα αποκτούμε τις γνώσεις που χρειαζόμαστε άμεσα και θα διαγράφουμε όποια ανάμνησή μας επιθυμούμε...” (Cyborg)

“...πιστεύω στο Όνειρο... αργά ή γρήγορα, οι μεγάλες λεωφόροι θα ξανανοίξουν και ο ελεύθερος άνθρωπος θα τις διαβεί για να χτίσει μια καλύτερη κοινωνία... Είμαι σίγουρος πως η θυσία μου δεν είναι μάταια.” 11 Σεπτεμβρίου 1973, 09.10 π.μ.
(από την τελευταία ομιλία του Προέδρου Σαλβαδόρ Αλιέντε στο Ράδιο Μαγκαλιάες

Είπα πως η ‘φθινοπωρινή μελαγχολία’ είναι ‘ανώριμη’ και πολύ ...μπανάλ εξήγηση˙ την συνυπολογίζω όμως μαζί με μια αίσθηση ματαιότητας που με κατοικεί τον τελευταίο καιρό – καμία σχέση έχουσα με την αγάπη και τη γενναιοδωρία σας στην ευτυχή συγκυρία που μας έφερε να συναντηθούμε εδώ στην ‘άμμο’. :)

Επίσης: Ώσπου να 'μεταφέρω' όλα τα σχόλια στον 'φλοίσβο', όποιος (πολύ) επιθυμεί να αφήσει το ίχνος του στην 'άμμο', θα πηγαίνει κατ' ευθείαν...

...εδώ

Έχω μια λέξη *

Σαν να ξεφυσάει ένα τρένο μες στην καρδιά τού λουλουδιού – η περίφημη οικονομία της φύσης – και το δάχτυλο ενός μικρού παιδιού ζωγραφίζει τις άγνωστες διαδρομές τού μέλλοντος. Στους φωτεινούς διαδρόμους αυτού του τρένου ξοδεύουμε τη ζωή–θνησιγενές λουλούδι που όλο φεύγει για να θριαμβεύουν οι αποστάσεις.

"Για να φτιάξεις κάτι καινούργιο, πρέπει να ξεχάσεις παλιά πράγματα." Νίτσε

Ή, αλλιώς: Κάθε εποχή έχει τη χάρη της...

Τις προάλλες, μου ήρθε ξαφνικά η σκέψη πως, γράφοντας, είναι σαν να χτίζουμε ένα σπίτι. Για την ακρίβεια, σαν ν’ αρχίζουμε να το χτίζουμε. Και, εκεί, στην ‘αρχή’, θρονιάζεται πρώτη-πρώτη η γοητεία της υπόσχεσης – στα μάρμαρα, π.χ., αρχαίου θεάτρου – με κόκκινο φόρεμα μακρύ και αεράτο, πλισέ, βολάν και φραμπαλάδες καλαίσθητα που περιμένουν να φυσήξει ευγενικό αεράκι για ν’ αναδειχθούν στην αποστολή τους.
Αυτό το σπίτι, λοιπόν, μπορεί να μην ολοκληρωθεί ποτέ – μα λίγη σημασία έχει˙ το ίδιο το εγχείρημα, η αποκοτιά της έναρξης είναι που μετράει. Κι ας έχεις στήσει τα κουφώματα πριν απ’ τους τοίχους, κι ας αντικρύζεις έναστρη μαγεία όταν αργότερα κοιτάζεις το ταβάνι.
Ίσως γι’ αυτό, τον πίνακα που βλέπουμε (φωτο επάνω, πριν απ’ τα σύννεφα) ο αγαπημένος Ρενέ• τον βάφτισε «Νίκη».
Πόσες φορές δεν μας ψυχραίνει και μας απωθεί ένα τέλειο κτίριο;
- Λείπει η ψυχή, λέμε.

•Μαγκρίτ, ο επισκέπτης της «Πινακοθήκης» το Νοέμβριο.

Από τέτοιες άχρηστες σκέψεις, αναδύεται καμιά φορά και μία σημαντική: οφείλω να θυμάμαι πιο συχνά, σε ποιους χρωστάω ευγνωμοσύνη.
Αν έπιασες το ν(ο)ημα, μπορεί να φτιάξουμε στο άψε σβήσε τα σκαλάκια του σπιτιού˙ αμέσως μετά, τα φτερά για να βουτήξουμε στο γαλανό. Μην απελπίζεσαι: τις περισσότερες φορές, δεν χρειάζονται καν για να πετάξεις. Ως δια μαγείας, αναδύεται τώρα αβίαστα το σαξόφωνο που μιλάει – ένας κύριος Όνειρος αυτοπροσώπως: από τη φυλή της jazz, ο εντιμότατος κύριος Ornette Coleman.

Τον Ιούλιο, θυμάμαι, περίμενα πολύ να δύσει ο ήλιος για να ποτίσω στη βορινή βεράντα˙ τώρα, νωρίτερα κι όλο νωρίτερα με προσκαλεί το χώμα. Διψάει πάντα για νερένια όνειρα σκαστού καλοκαιριού, μα τρέμει# το σκοτάδι.

#(ενεργητική και παθητική φωνή)

* Εδώ, o Αλκίνοος στο ομώνυμο τραγούδι του.