Thursday, July 17, 2008

Ημισφαιρίδια

Ορθοσταλιά κι άλλα σκαλιά με χίλια ως τα χείλια
πού σταματά η γη ν' αρχίσει επιτέλους ο ουρανός;
αναρωτιέται κάθιδρο μυρμήγκι στο λοφάκι
καταμεσίς μεσημεριού Σάββατο Ιουλίου.

Γέλια σγουρά σαν φυλλωσιές
ν' αφουγκραστείς δροσούλα
φιλιά πεζούλια ασβεστωμένα στο λιοπύρι
χέρια φτερά για το νοτιά
φλέβες σκορπίζουνε λιβάδια χαμομήλι
ως πέρα αγρολούλουδα μ' εφήμερο καμάρι
νιώθω ακόμα πιο μικρή στον οργασμό
της φύσης - ας βρω εγώ τη δική μου.

Βλέπω μακριά το γαλανό
και με μπερδεύει η θάλασσα
- μόνο από κοντά μαθαίνεις την αλμύρα -
θυμάμαι που σε σκότωνα
σε ανέγγιχτα σεντόνια.
Αχ, ουρανέ μου, μη μου ξαναπείς
αυτός δεν ξέρει πως υπάρχει
μόνο πετάει αίματα απουσίες
αντίδωρα αρχαίων μαχών νύχτες
Σάββατα του Φλεβάρη
- ανάσες σήματα αναβοσβήνουνε ακόμα.

Ζάχαρη χύνεται η ζωή

κι άντε να την μαζέψεις.

Σ' αφήνω τώρα μ' αυτή την σπαρακτική
μουσική που πάντα νόμιζες χαρούμενη
και δεν σε κοίταζα στα μάτια
μη με δεις να κλαίω˙
να 'ρθει κοντά φεγγάρι ατλάζι
με ώριμες κινήσεις να με κρύψει.

Για ν' αρχίσω να γράφω: χαρτί
λευκό η μνήμη μου εξαίφνης.

 
SYNC ME @ SYNC