Thursday, July 17, 2008

έπεα επί άμμου


60 comments:

fyllo said...

"Ζάχαρη χύνεται η ζωή
κι άντε να τη μαζέψεις"

τι θαυμάσιο, Νανά!
κι αυτό "γλυκόπικρο", βέβαια...
ίσως όμως έτσι, γίνεται πιο ανάγλυφη
η αξία της ΖΩΗΣ!

Σ' ευχαριστώ για όλα

όμορφες μέρες για όλους τους αγαπητούς φίλους! :)

Anonymous said...

Νανά
εδώ είμαι
και τον καιρό των ταλαιπωριών σιωπώντας εδώ ήμουν
στέλλοντας θετική σκέψη για σένα
που ξέρεις και μες στις δυσκολίες να
στριφογυρίζεις τον τρυφερόν ποδόγυρο της αζαλέας

Καλό καλοκαίρι

με ποιητική αγάπη

Σωκράτης Ξένος

Ignis said...

Ηρθε κι η παπαρδέλα (εγώ είμαι αυτή) που τα λέει δέκα δέκα...
εδώ κι εγώ ν’αφήσω χνάρι (με τέτοιο μήκος σχόλιου μάλλον το γέτι των Ιμαλάϊων είμαι)και απαντώ στα πριν σχόλιά σου...
Νανά μας ακριβή, επανέρχεσαι στο μόνιμο ερώτημα μου περί της ορθής προφοράς των ξένων ονομάτων. Και καλά η γκιλοτίνα, ορθά, ορθότατα το επισημαίνεις, διότι ανήκει στον ...εφευρέτη της (και τι εφεύρεση...), και τα γαλλικά είναι σαφώς σαφή εκεί, μα καιρό τώρα θα ήθελα εάν γνώριζα ένα περουβιανό, να τον ρωτούσα πώς στο καλό προφέρεται αυτός (και πρόεδρός τους μια εποχή αν θυμάμαι καλά) ο Μάριο Βάργκας, Λιόσα ή Γιόσα.(η φωτογραφία τον αδικεί, ήταν ωραίος άνδρας, εξ άλλου εκεί είναι και 70 χρονών!!!) Και αυτό διότι άλλοι εκδοτικοί οίκοι τον μεταφράζουν Λιόσα κι άλλοι Γιόσα. Πληροφορήθηκα πως αυτά τα 2 λάμδα στην Αργεντινή τα προφέρουν ως ζ, εκεί θα ήταν Ζόσα. Αλλά είναι περουβιανός, άρα δεν είναι έτσι, (είναι απλώς "ζώσα" γραφή, χι χι χι) και από την άλλη, ίδια να είναι τα δυο ελ αρχικά στην λέξη όπως στον Llosa και ίδια στο μέσον όπως στον Vallejo? Και ως τι τα προφέρουν εκεί, γάμα ή έντονο υγρό λάμδα (λιού);;
(that's the question!)
Βρείτε μου ένα περουβιανό να τον κατσιάσω στις ερωτήσεις!


ΥΓ. είσαι σε οίστρο. Οι δυο μήνες είναι πολύ πολύ πολύ πρόσφατοι. Να ήταν 2 χρόνια να το μετρήσω. Αλλά δυο μήνες δεν είναι τίποτε, απλά αποδεικνύεις τον οίστρο σου!
Είσαι σε οίστρο. Και η ζάχαρη (πού πήγες πάλι και το σκέφτηκες αυτό;;;;) η ζωή να σου χαμογελάει. Καραμέλα να γίνεται γλυκιά στο στόμα, κι όχι σκόρπια στους 5 ανέμους...

Ignis said...

Νανά μου, στο άλλο που είπες: δεν αναφέρω τον Μπόρχες, απλά διότι είναι αργεντίνος. Και μια και δεν είναι τόσο βατός όπως ο Λιόσα που προσφέρεται για δυο αναγνώσεις, πρώτα την επιδερμική και μετά την εις βάθος, ο Μπόρχες μπορεί να είναι κατευθείαν δύσκολος. Δεν έχω διαβάσει όλον τον μεταφρασμένο στη χώρα μας Μπόρχες (κι άλλος ένας ωραίος αργεντίνος ο Σάμπατο, δυνατή, κρυπτική πένα...)
Να πω εδώ και ενός άλλου (μεξικανός αυτός αλλά μια και τους πιάσαμε...), του γνωστού Οκτάβιο Παζ (Πας νομίζω το σωστό) το "Η διπλή φλόγα, έρως κι ερωτισμός" ένα εκπληκτικό βιβλίο, δοκίμιο μεν αλλά μια χαρά διαβάζεται και τώρα το καλοκαίρι (δεν καίει!!!)
Μάρκες, Φουέντες, Δίας, Κορτάσαρ, Καρπεντιέρ, Τσαβαρία, Σεπούλβεδα.. ατελείωτος κατάλογος..
Παιδιά, χρόνια έμπαινα σε βιβλιοπωλεία, και ζητούσα βιβλία ως εξής: τι νέο υπάρχει από λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία; (τα άλλα σαν να μην υπήρχαν για μένα!)
Οι λατιναμερικάνοι είναι ταξιδευτές του νου, έξοχοι παραμυθάδες, ιδανικοί για το καλοκαίρι. Είμαι στο Μάτσου Πίτσου και κοιτώ τους κόνδορες να πετάνε, ιδανικοί κορυφών εραστές, είμαι στο Ικίτος και στην Αρεκίπα, είμαι στις πυραμίδες των Μάγιας και των Αζτέκων, είμαι στην Γή του πυρός (εκεί κι αν είμαι!), βλέπω την ανατολή στην Λίμα να φαίνεται στις 10 το πρωί πίσω από τις γιγαντιαίες Ανδεις. Την συνοικία Μιραφλόρες και το Σαν Ισίδρο. Στο Κούσκο και στο Μοντεβιδέο. Είμαι στον Ρίο ντε λα Πλάτα και στον Ορινόκο.
Είμαι στην πολυθρόνα μου κι είμαι παντού.
Είμαι στις στέγες του κόσμου.

Διαβάζω.

Ignis said...

Και τώρα που άφησα τις δυο υπερμεγέθεις πατούσες μου στην άμμο, πάω να κάνω νανάκια νωρίς νωρίς και να σκεφτώ εκείνο που έγραψες της Τήσντεϊλ στον Φλοίσβο. Να καταλάβω τι εννοεί, πως θέλει σκληρότητα η υπόθεση για να αποδείξει ό άλλος ότι πράγματι ισχύει; Να τον υπερβούμε σε τυχόν σκληράδα; Να τον ματώσουμε για να δούμε αν είναι κόκκινος;
Και πού είναι τα όρια των πραγμάτων; Διότι πολύ πολύ συχνά, ό,τι κάνεις το λούζεσαι...γυρνά μπούμερανγκ εναντίον σου...
Πάω να σκεφτώ
(μου έβαλες δύσκολααααααα)

meril said...

Σε οίστρο; Η Νανά; Σωπάτε καλέ... Αυτή κι ο οίστρος ...μαλωμένοι ...
Γι' αυτό τα βράδια για χάρη του μένει άυπνη δεν της... στέργει ο ...άθλιος....
Μα πως να συμβεί που έχει μπολιαστεί στο αίμα της
που κυκλοφορεί αθέατα
εντός της;
Αχ, Νανά ζαχαρένια...
φέρνεις σε λέξεις θάλασσες
και όποιος τις αντέξει....

Υ.Γ. IGNIS αλίμονό σου αν σταματήσεις το χυμαρρώδες σου....
Προσωπικά δεν θα σου ... ξαναμιλήσω...

φιλιά σ' όλους

eraser said...

Εξαίσια Νανά, κρυφά και σιωπηλά ανθισμένη!
Είναι πάλι πανσέληνος κι εσύ όλο μας λείπεις!

Χάρη στην... επανάκαμψη της Ignis με την "γκιγιοτίνα", θυμήθηκα να υπογραμμίσω (για το προηγούμενο ποίημά σου):
Με τόσο αίμα που χύνεται άδικα στον κόσμο, ευτυχώς κάποιος σκέφτεται επιτέλους πως πρέπει «να φέξει ένα χάδι» για να σωθούμε!

Φεύγω κι εγώ για ένα μήνα να... σωθώ απ’ την ζούγκλα της τσιμεντούπολης... ;)

Ώσπου να σας ξαναβρώ, την αγάπη και τις ευχές μου στην κυνικο-τρυφερή Οικοδέσποινα
της "Άμμου"

καλές διακοπές σε όλους τους φίλτατους συνταξιδιώτες

και ιδιαίτερα στα «χειμαρρώδη» κορίτσια Ignis και Meril! :)

onlysand said...

FYLLαράκι

αισθαντικό, η ζάχαρη που σε τραβάει απ’ την αθωότητα σαν μαγνήτης...
- το περίμενα! ;)

όμορφες μέρες και νύχτες να συναντούν τα ταξίδια σου :)

onlysand said...

ΣΩΚΡΑΤΗ :)

ω, τι παρήγορη δροσιά!
«Λιανό κεράκι» ανθεκτικό
την «ώρα της μετάγγισης» σιωπηλό και καίριο
με την ουσία της αγάπης
που «δεν αποταμιεύεται»

φιλιά μού είπε να σου δώσω
η Ποίηση που σε λατρεύει

onlysand said...

IGNIS :)

αυτά σου που ζηλεύω τα περίτεχνα – κι εσύ τα λες ...παπαρδέλες... \
ντροπή στον άλλο σου εαυτό που δεν σε βάζει τιμωρία με το ένα πόδι στη γωνία!
Α, μα πια... θύμωσα!

Άλλο (ξε-θυμωμένη): μα τι γοητευτικό, πραγματικά, το ταξίδι της Γλώσσας! Αιώνια αγάπη ανταποδοτική (και πάντα εκεί! ;)
Για πότε μάς κουβάλησες από τις «στέγες του κόσμου» εδώ στην ταπεινή μας ‘άμμο’ αυτή τη μεγάλη παρέα των θαυματοποιών - πραγματεία το αριστοτεχνικό σου κέντημα, ευλογημένο παιδί!

Στην επειγόντως αναζήτηση Περουβιανού, κι εγώ μαζί σου!!!

Ο Μπόρχες όμως; που τον έχεις ‘μακριά’;... (Και ούτε ...Λατίνος;!) Μου είπε πως τον στενοχώρεσες... Άκου δύσκολος! Το πολύ, μια ‘δεύτερη’ ανάγνωση κι αυτός, εντάξει!...

A, ναι, κι εγώ τις έχω τις (ανυπέρβλητες, νομίζω) αντιρρήσεις μου με την Τήσντεϊλ! Μπορεί όμως να την συγχωρέσω, γιατί δεν ξέρω κάτω από ποιες συνθήκες τής βγήκε τόση σκληρότητα στον εξώστη... «Για να δούμε αν είναι κόκκινος;» χαχαχα

onlysand said...

IGNIS (συνέχεια!)

Καλά, για τον ‘οίστρο’ δεν ξαναμιλώ, Χρυσή πληθωρική μου, γιατί κάνει τους τέσσερις ανέμους πέντε... ;)

Σιγά, τώρα, μη δεν σε ‘δώσω’ στους ‘καταχραστές...’ μ’ αυτή τη μαγεία απ’ το Μάτσου Πίτσου ως τη ζαχαρένια ακρογιαλιά της όμορφης ψυχής σου! xxx

voul-voul said...

Γειά σου Νανά μου, με τα απογειωτικά ποιήματα!
Έχεις τον τρόπο, ακόμα και τη «θλίψη» να την τραβάς ως την εξάντλησή της, με αποτέλεσμα βάλσαμο!
Απ’ την ώρα που κοιτώ στα σχόλιά σου, ΠΑΛΙ ‘συνομιλούμε’ live! ;)

Καλές διακοπές στον eraser, φιλιά ατέλειωτα στα εκθαμβωτικά κορίτσια που μας ταξιδεύουν στις ομορφιές της ψυχής και της γραφής!

Αχ, κι αυτή η θεσπέσια μουσική!... Ναι, μπορεί να σε κάνει να κλάψεις!

Ignis μου, πώς να σ’ ευχαριστήσω γι’ αυτό το ταξίδι των ονομάτων! :)

Καλό απομεσήμερο στους περαστικούς φίλους που επιμένουν (βλ. Σωκράτη)

onlysand said...

Ουπςςς... καλώσ’ τη! :)

Κι εγώ, πώς να σε ευχαριστήσω, Voul-voulίτσα;...

Ναι, για τη μουσική (αυτή και γενικώς)
Ναι, για τα «εκθαμβωτικά κορίτσια» (όμορφα που τα περιγράφεις με δύο λόγια!)

Ναι, πολύ πολύ σημαντική
η «των ονομάτων επίσκεψις»!
Βουρ κι εσύ στο βιβλιοπωλείο, ε; για Λατίνους εραστές (της γραφής, εννοώ...!...;)

onlysand said...

MERILou :)

Ναι, καλή νεράιδα κι εσύ... Καλά το μάντεψες: «δεν στέργει ο άθλιος...» ;)
Κι αν κοιμηθώ πρωί, έρχεται και μου χτυπάει το τζάμι μετανιωμένος για να με αποζημιώσει: βρίσκω το συννεφένιο σου μήνυμα και γίνομαι καινούργια :)

(Και, βέβαια, μην περιμένει και η δική σου γλυκειά Ταπεινοφροσύνη να το ‘θάψω’ στον κήπο μου μόνο δικό μου!...)

onlysand said...

ERASER :)

Αξέχαστα όμορφα να περάσεις!

Να μας γυρίσεις ανανεωμένος και ευαίσθητα δυνατός ...πανσέληνος
(όπως σε ‘γνωρίζουμε’! ;)

onlysand said...

Και τώρα είμαι σίγουρη, πως θα γίνουμε όλη μια νοερή αγκαλιά για τον αγαπημένο μας ΑΛΕΞ: μια ανυποψίαστη βόλτα πριν λίγο στο ιστίο του, με έφερε αντιμέτωπη με την τρομερή είδηση: έχασε προχθές την πολύτιμη μητέρα του και βουτήχτηκε στον πόνο.

Άφησα για το τέλος το Πικρό; Παρασύρομαι, συγχωρέστε με... Έχει κι άλλες φορές παλέψει η αειθαλής Αγάπη με τον ανελέητο Θάνατο – λένε πως πάντα νικάει Εκείνη...

Ignis said...

Σε αυτές τις ώρες δεν λέμε τίποτε, όλα περιττεύουν. Ό,τι και να πεις, ηχεί στα αυτιά αυτού που απομένει χωρίς το πρόσωπο που αγάπησε, κούφιο και εντελώς κενό.
Έχω χάσει και τους δυο γονείς, σε παιδική ηλικία τον πατέρα και πριν κάποια χρόνια την μητέρα. Η μόνη φράση που άκουσα (σε ταινία) και με άγγιξε βαθύτατα, είναι αυτή:
Ευχαριστώ για όσον χρόνο φώτισε την ζωή μου
Έτσι απλά. Για όσα χρόνια ήταν ένα αγαπημένο πρόσωπο ήλιος στην ζωή μας, ένα ευχαριστώ. Που έτσι, έλαμπε στις μέρες μας...

Στον Αλεξ την αγάπη μας (δίκιο έχεις Νανά μου, όλοι έτσι μια νοερή αγκαλιά στην πλούσια και θερμή σου Άμμο για τον Άλεξ αυτές τις ώρες) και μακάρι πάντα να βλέπει μέσα στα μάτια των παιδιών του την συνέχειά της.

ΥΓ.
Νανά...από τις πιο όμορφες φράσεις που έχω αντικρύσει τούτη που έγραψες, φράση κόσμημα...θα την θυμάμαι, η νίκη της αειθαλούς Αγάπης πάνω στον ανελέητο Θάνατο... κι αν τους πάρω τα αρχικά και τα ταξιδέψω, λέω να βγάλω την λέξη ΑΘανασία (πόσα άλφα έχει η λέξη αθανασία...με πόση Αγάπη είναι καμωμένη...λες και την κέντησε σφιχτά σφιχτά για να εκμηδενίσει κάθε πόνο)

voul-voul said...

Στα τόσα όμορφα και τρυφερά που γράψατε κι οι δυο σας ΝΑΝΑ και IGNIS

να προσθέσω κι εγώ τη θλίψη και τη συμπαράστασή μου στον ΑΛΕΞ για την απώλεια τις φίλτατης (όπως πάντα!) μητέρας του. Κουράγιο να τη θυμάται και να συνεχίσει τη ζωή του, όπως κι εκείνη θα το ήθελε!

Νανά, δεν μπόρεσα να μην αναλογιστώ τη συγκλονιστική περιγραφή στο βιβλίο σου. πήγα πάλι να το ξεφυλλίσω...

akb8862 said...

Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου.Με αγκαλιάζετε και το νιώθω.

Νανά, από την πρώτη στιγμή της απώλειας και συνεχώς έως τώρα μέσα στο μυαλό μου άνεμος τρελός- θαρρείς-γυρίζει πίσω μπρος συνέχεια τις σελίδες του βιβλίου σου, εκείνες που μιλάς για τον πόνο για τη μανούλα...

Όταν μπορέσω θα ξαναπεράσω. Οι λέξεις δεν βγαίνουν εύκολα. Συμπαθάτε με.

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ !!!

markos A said...

Νανά και φίλοι καλημέρα

ΑΛΕΞ, δέξου σε παρακαλώ κι από μένα
τη συμπάθεια και την αλληλεγγύη μου
για την απώλεια της μητέρας σου.

Δυστυχώς, αυτή είναι η ζωή (και ο θάνατος). Ο χρόνος να είναι σύμμαχός σου.
Σου εύχομαι καλή δύναμη.

onlysand said...

Καλή σου μέρα, ΑΛΕΞάκι μου :)

κοίτα τι μού ήρθε στο ηλ. ταχ/μείο χθες, μόλις έμαθα για τη μανούλα σου:

Τα δάκρυα είναι καλοκαιρινή βροχούλα για την ψυχή.
Alfred Austin 1835-1914, άγγλος ποιητής

Η ζωή θα σε τραβήξει μπροστά.
κι αυτός, είναι κανόνας χωρίς εξαίρεση:
ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΠΟΤΈ!


Καλημέρα και σε σένα, MARKO

Ignis said...

Στέκομαι στην φράση
"η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περσότερες να μπορώ να τις αισθανθώ"
Και μου φαίνεται, ότι επίπλαστες ήταν οι συγκινήσεις του, μόνον με αυτήν την μελαγχολία του συνδέθηκε αμείλικτα. Τα άλλα όλα...ψίχουλα..
Η Πολυδούρη τον αγάπησε πολύ, μα κάποιος κάποτε μου είπε (δεν το έχω διαβάσει άρα και διαπιστώσει, οπότε επιφυλάσσομαι) ότι μια μέρα βροχής τής συμπεριφέρθηκε με σκληρότητα περίεργη για αγαπημένο, πήρε την άμαξα και την άφησε, λέει, πεζή στις κακές καιρικές συνθήκες. Την σκέφτηκα, έτσι να βρέχει και να είναι μόνη, απρόσμενα μόνη, δεν θα έβρεχαν παράλληλα και τα μάτια της εκείνη την μοναξιά της;
Κι όμως τον αγάπησε και έγραφε ποιήματα για κείνον....(πάντα αγαπάμε αυτό που είτε δεν έχουμε δίπλα μας, είτε μας διαφεύγει διαρκώς σαν νερό μέσα από τα δάχτυλά μας χωρίς να μπορούμε να το κρατήσουμε, είτε γιατί απετόλμησε να αποχωρήσει. Ένας μαζοχισμός ανόητος, που το μόνο που κάνει είναι να θρέφει υπέρμετρα τον εγωισμό του θύτη)
Κι όμως βαυκαλιζόταν, αρπαγμένη ίσως από το γόητρο της έμφυτης μελαγχολίας του (μήπως κάτι τέτοιο υποκινεί τα μητρικά συναισθήματα που υπάρχουν σε κάθε γυναίκα;), ίσως με εκείνο: "μόνο γιατί σαν πέρναα με καμάρωσες"...
Της έφταναν τόσα λίγα; Και να τα περιγράφει σαν τόσα πολλά σε εκείνο το εξαίσιό της ποίημα ("Γιατί μ’ αγάπησες") Μια σπίθα στο βλέμμα; Λίγα χάδια ("γιατί με κράτησες στα χέρια σου"), κάποιο φιλί ("μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα") ή τα πιο πολλά του αγγίγματος; Αυτά μόνον αρκούν για να θρέψουν μια αυταπάτη ότι πορεύεσαι διπλός στην έρημο της ζωής; ("μόνο γιατί με αγάπησες γεννήθηκα") Και να είναι εσαεί δεμένη με ένα όνειρο;
Εκεί στο κρεβάτι του σανατόριου που έσβηνε δυο χρόνια αργότερα από την εγωιστική του αυτοκτονία, εκείνη δεν θα τον σκεφτόταν;;; ("ωραίε που βασίλεψες") Όλα αυτά που θα μπορούσε να ζήσει και δεν έζησε; Επειδή αυτός ήταν "λιγότερος" από εκείνην; (δεν μιλώ σαν ποιητής λιγότερος, σαν ποιητής ήταν κορυφαίος, κατά πολύ ανώτερός της) επειδή αυτός δεν άντεχε να αγαπήσει;;; (θέλει αντοχές η αγάπη, θέλει και αντοχές αλλά και συμμετρίες. Δεν δίνεις μόνον ό,τι σου περισσεύει, ό,τι δεν χρειάζεσαι, αλλά και ό,τι δεν σου περισσεύει να δώσεις..)
Μα μόνον αυτό είναι, οι ρομαντικές αγάπες και οι λέξεις και τα σχετικά; Η ιδέα; Ο ρομαντικός ποιητής οφείλει και να νοιώθει στις φλέβες του την αγάπη κι όχι απλώς να μεταχειρίζεται τις λέξεις. "Πονώ επειδή σ' αγαπώ περισσότερο από όσο εφαντάστηκα ότι μπορούσα ποτέ ν' αγαπήσω" της είχε γράψει...άκου εγωισμός! Αυτή να τον αγαπά με τόση λαχτάρα κι αυτόν τον ενοχλούσε που την αγαπούσε κάτι ψιλά, κάτι λίγα, τόσο λίγα ώστε να της πει αργότερα να μείνουν φίλοι...σκέτη αγάπη η αγάπη του...βρε άμα το αίμα σου βράζει, πώς μπορείς να είσαι απλώς φίλος;;;; Μπορείς να βλέπεις τον άλλον και να μην του χιμάς;;; Τι είναι η αγάπη, νερουλό ζελέ διαίτης;;;
Ουφ!

Παρόλα αυτά που έτσι πολύ τα σκέπτομαι (την εκμετάλλευση των λέξεων) ο Καρυωτάκης μετά τον Καβάφη είναι ο αγαπημένος μου ποιητής. Παρόλα αυτά! Και μόνον για εκείνο το "Μόνο"...

Αχ, όλα έπρεπε να’ρθουν καθώς ήρθαν!
Οι ελπίδες και τα ρόδα να μαδήσουν
Βαρκούλες να μου φύγουνε τα χρόνια
να φύγουνε, να σβήσουν.
....
....
Όλα έπρεπε να γίνουν. Μόνο η νύχτα
δεν έπρεπε γλυκιά έτσι τώρα να'ναι,
να παίζουνε τ'αστέρια εκεί σαν μάτια
και σα να μου γελάνε..

Ignis said...

Και τον υπέροχο δίσκο της Πλάτωνος με την μαγική φωνή της Σαββίνας Γιαννάτου, την ωραιότερη μελοποίηση ποιημάτων που έγινε ποτέ.
Κι έτσι λοιπόν πορευόμαστε:

"Σκόνη στην σκόνη εγέμισεν ο τόπος
και γράφω με το δάκτυλο σταυρούς.."

Από την μία η μελαγχολία, κι από την άλλη η ζωή. Κι όποιος την αδράχνει

Το παραπάνω "ποταμίσιο" μου σχόλιο εμπεριέχει μια επιθυμία ΖΩΗΣ. Αρκετά με τις μελαγχολίες, θεέ μου, αρκετά! Αυτές τις μέρες διάβασα σε ένα βιβλίο μια πολύ ωραία φράση, την υιοθετώ με την καρδιά μου:
"Ακόμα και τα λάθη μου, δεν τα έκανα κατά λάθος"
Αριστούργημα έτσι; Συνειδητά να κάνεις κάποια πράγματα, για να αποδείξεις κάποια άλλα. Για να ανιχνεύσεις κάποια άλλα.

Φλυάρησα, ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΝΑ, και να με συγχωρείς Νανά μου, και συ και όλοι σας. Μα εύχομαι να φέρνω ένα νοερό αεράκι αισιοδοξίας στον χώρο.
Και δύναμης. Μας χρειάζεται. Καμιά φορά ο χειρότερος εχθρός, ο μεγαλύτερος πλανευτής είναι ο ίδιος μας ο εαυτός και οι απερίσκεπτες ανάγκες του. Θέλει προσοχή.
(Εγώ τα κύματα τα παλεύω αλλιώς)

ΥΓ.
Νανά, λέω τώρα, τι καλά αυτήν την Τήσντεϊλ να την είχε διαβάσει η Πολυδούρη!!!! Ίσως να είχε βουτήξει εκείνη την άμαξα και να είχε αφήσει εμβρόντητο τον Καρυωτάκη να τον ξεπλένει η βροχή.

Ignis said...

ΥΓ
(ακόμα ένα, τελευταίο υ/γ, κι ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ, δεν θα το ξανακάνω!!!)

Τελικά, δεν πρέπει κανείς να γνωρίζει για τις ζωές των ποιητών, απομυθοποιούνται και κατεβαίνουν από το βάθρο τους.
Και τι απομένει;
Οι στίχοι ("μόνο μπορεί να μείνουνε κατόπι μας οι στίχοι")
αλλά χρωματισμένοι αλλιώς

onlysand said...

IGNIS :)

ενώ, και βέβαια, περίμενα την αναφορά στην Πολυδούρη, με εντυπωσίασε, ομολογώ, η αμείλικτη ‘κριτική’ σου στον Καρυωτάκη. Και, συμφωνώντας εν μέρει με το ‘απόλυτό’ της, δεν μπορώ να μην υπογραμμίσω την ιδιαιτερότητα του ανδρός. Κοίτα, τώρα... Σίγουρα δεν είναι το πρότυπο που ονειρεύεται κάθε γυναίκα, κι έχεις πολύ δίκιο όταν λες ότι συνήθως πάμε και ‘πέφτουμε’ σε όποιον «δεν είναι δίπλα μας» ή «απετόλμησε να αποχωρήσει»... Και, ναι˙ γιατί; εσύ δεν έχεις ακούσει (συναντήσει) ανθρώπους που «δεν αντέχουν ν’ αγαπήσουν»; Δεν νομίζω, ότι, στην περίπτωση του Καρυωτάκη, είναι συνειδητή του πρόθεση να «θρέψει τον εγωισμό του», ούτε πως έχουμε να κάνουμε με επίπλαστες συγκινήσεις... με αυτοκαταστροφικά ‘πνιγόμενες’, ίσως...
Να μην ξεχάσουμε ότι ο άνθρωπος-ποιητής απ’ τη μια είχε ερωτευτεί (μικρούλης έφηβος 17 χρ.) την Άννα Σκορδύλη: έρωτας εν πολλοίς και πάλι ανεκπλήρωτος – το ‘έσερνε’ η μοίρα του – που του σημάδεψε τη ζωή (ομολογία; δικαιολογία; παθογένεια;...)˙ απ’ την άλλη, με τη σοβαρή σύφιλη να του απορροφά ίσως κάθε ‘όρεξη’ για σταθερή σχέση...

onlysand said...

IGNIS μου

θέλω να πω, εξετάζουμε και την πιθανότητα να βασανιζόταν όσο βασάνιζε; Και πάλι: με τόσες κρυφές γωνιές (και) στη σχέση αυτή, για τίποτα δεν μπορώ να είμαι σίγουρη...
Χωρίς να παραβλέπω το ‘γυναικείο’ μαρτύριο – γιατί υπήρξαν (και υπάρχουν;) και άντρες ‘απελπισμένοι’ του έρωτα - νομίζω ότι κατά βάθος τον έχω ‘συγχωρέσει’˙ στην εφηβεία μου περιφρόνησα το έργο του, αργότερα θαύμασα την λιτή, αντι-φιλολογική γραφή του που, χωρίς τυμπανοκρουσίες, φτάνει ως τον (αυτο)σαρκασμό. Στο τέλος, μάλλον τον έχω συμπονέσει...

Μα πού πας και τις βρίσκεις αυτές τις ‘σκηνές’ του παραλληλισμού και των συνειρμών – άκου, τώρα, συνάντηση «Τήσντεϊλ και Πολυδούρη» - ολόκληρο α/μ συναρπαστικό ‘βροχερό’ μυθιστόρημα!

Υπογραμμίζω, Χρυσή, την «επιθυμία ΖΩΗΣ» - να σε βλέπω να συνεχίζεις! (πιο αισιόδοξα τον «ρυθμό του κόσμου»)

ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΑΝΑΚΟΥΣΩ ΠΙΑ (στο έχω ξαναζητήσει, ε;!) για ‘ποταμίσια’ σχόλια και άλλες – α, θα το πω: ανοησίες! – «μόνο» σ’ ευχαριστώ που μας χαρίζεις χώρο να σκεφτόμαστε :)

Υ/γ: Μαρία Πολυδούρη, οπωσδήποτε εκκρεμ(εί)ής...

markos A said...

Νανά, σ’ ευχαριστώ που βρίσκεις πάντα αφορμές να μας «κεντρίζεις» :)

Νομίζω, κορίτσια, πρέπει να λάβετε στα υπόψη, άλλη μία παράμετρο στην οποία έχω καταλήξει (μετά από χρόνια... εμπειριών): ο πόλεμος των δύο φύλων που καλά κρατεί (με υπαιτιότητα και των δύο, αλλά και άλλων, εξωγενών παραγόντων), οφείλεται στο ότι από «κατασκευή», είμαστε διαφορετικοί. Ούτε... εχθροί, ούτε ίσοι. Σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε, και υπάρχουμε ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ. Κουβεντιάζοντας αυτή τη διαφορετικότητα, ίσως μπορούμε να αλληλο-κατανοηθούμε.

Σας ευχαριστώ και τις δύο για τη «συνομιλία»

the_return said...

Νανά μου, καλημέρα.

Θα αναφερθώ προς το παρόν μόνο στο ποίημά σου "14 Ιουλίου 1789...0" που μου άρεσε πολύ διότι τα επόμενα δύο ποστς δεν τα διάβασα ακόμη με τη δέουσα "προσοχή" (άυπνος γαρ σε αποπνικτική ζέστη).

Η Γαλλική Επανάσταση είναι μάλλον μια διανοητική "λαιμητόμος" από μόνη της.
Θέλω να πω δηλαδή ότι τα μεν αιτήματά της ήταν δίκαια, αλλά ποτέ άλλοτε δεν είδαμε τόσο ανάγλυφη την αυθαιρεσία μιας νεόκοπης εξουσίας η οποία θέλοντας ανατρέψει το ancient regime παρολίγον να ...ανατρέψει και κάθε κεφαλή ζώντος ανθρώπου στη Γαλλία.

Σίγουρα, δεν μπορεί κάποιος να "καταδικάσει" τη Γαλλική Επανάσταση γι'αυτό.
Μια επανάσταση είναι πάντα ένα φυσικό φαινόμενο πρώτα και κύρια.
Όπως ακριβώς δεν μπορείς να διαμαρτυρηθείς για έναν φουσκωμένο χείμαρρο, άλλο τόσο δεν μπορεί κάποιος να κρίνει μια επανάσταση με αυστηρά ηθικά κριτήρια.

Όμως το παρακάναν, είναι αλήθεια.

Τα μέτρα προφύλαξης και αυτοάμυνας μιας επανάστασης ποτέ δεν πρέπει να κατρακυλούν σε εγκληματικές συμπεριφορές.

Ίσως είναι εδώ,η ποιητική αλήθεια (ο Σέζαρ Βαγιέχο) έναντι της ιστορικής αλήθειας της 14ης Ιούλιου που μπορεί κάπως να βάλει τα πράγματα στη θέση τους από τη σκοπιά του "δέοντος" φυσικά, για τις γενεές που είναι να έλθουν.

onlysand said...

MARKO :)

εμείς σ' ευχαριστούμε!

Με τη σημερινή κατάθεσή σου, ψύχραιμε Ιππότη, φωτίζεις (κι αν δεν έχουμε ...αναλωθεί στα φώτα και στα σκοτάδια, ως προς αυτό το θέμα!...) το άλλο μισό του ουρανού - ευπρόσδεκτο! ;)

Ignis said...

Αχ εσύ φιλόξενη και γλυκυτάτη Οικοδέσποινα που όχι μόνον συγχωρείς αλλά και υποθάλπεις τους κατακλυσμούς μου...
Αναγνωρίζω Νανά μου, ήμουν αυστηρή κι απόλυτη. Και σαφώς ο Καρυωτάκης δεν ανήκε στις κατηγορίες που αναζητούν θύματα για να θρέψουν τον εγωισμό τους, μακράν απείχε ο δυστυχής, άλλωστε δεν νομίζω ότι πίστευε και πολύ στον εαυτό του... Αλλά ήταν επικεντρωμένος στον εαυτό του και η αγάπη έχει εξωστρέφεια κι όχι εσωστρέφεια.
Και αυτήν την σύφιλη την παραγνώρισα, έχεις δίκιο, κακοί οι καιροί τότε, μα όταν πραγματικά αγαπιούνται δυο άνθρωποι, αρκεί το χέρι ο ένας του άλλου να κρατά, κι αυτό ένας κόσμος απέραντος είναι, ένα σύμπαν ολόκληρο, γιατί να βάζουν κι άλλα εμπόδια εγωισμού ανάμεσά τους; Αν υπάρχει ομολογία αγάπης, αγάπης ειλικρινούς και σύμμετρης, κι όχι φαντασιώσεις κι ακατανόητες εμμονές, όλα τα υπομένεις. Τα πάντα. Είσαι μαζί, ακόμα κι αν είσαι αλλού.
Κι αυτοί ήσαν άνθρωποι που αισθάνονταν, τι άλλο είναι ο Ποιητής από τον μεταφραστή της Ομορφιάς; Δεν είναι ένας διερμηνέας συναισθημάτων; Δεν τα παίρνει στοργικά από το χέρι, από εκεί που κατοικούν σε άφατες ή ακατανόητες γλώσσες και τα φέρνει αναγνωρίσιμα κι απτά σε μας τους άλλους τους πληβείους των λέξεων; Αυτό δεν είναι; Ο μεσολαβητής της ωραιότητος; Να έρθει και να σκύψει αυτή ολόγλυκος ψίθυρος και θρόισμα απαλό στα ώτα των ανθρώπων, να ευφράνει, να ευλογήσει με το άγγιγμά της...
Αν δεν το ήξεραν αυτοί το μυστικό για να ζήσουν μέσα στα αληθινά σπουδαία και ουσιαστικά, ποιος να το ξέρει;
Αλλά εγώ πιστεύω, έτσι κοιτώντας αδιάκριτα τις ζωές των, ότι αυτή του έπεφτε πολλή. Αυτό ήταν το λάθος της (καλή μου Τήσντεϊλ!) Η πληθωρικότητα βλάπτει. Ο άλλος αρχίζει και κάνει νούμερα. Επικεντρώνεται στον δικό του κόσμο κι αφήνει την ασπίδα της φροντίδας του άλλου, πάρα έξω. Ολοένα και πιο πάρα έξω...τι να μοχθήσει; Τον "έχει"...
Εδώ δεν βρήκαν τα περιθώρια για να υπαναχωρήσουν, τους νίκησαν η παρόρμηση, η αρρώστια, ο θάνατος. Κι όμως, αν ήσαν λιγότερο εγωιστές, αν μίλαγαν πιο πολύ για αυτό που υπήρχε, πιο απερίφραστα, τι περισσότερα αριστουργήματα γραφής θα είχαμε απολαύσει κι απ’ τους δυό τους...
Σπάνια συνδυάζονται δυο παρόμοιες πένες, συνήθως η μία χωλαίνει έως να μην μπορεί καθόλου να εκφραστεί. Κι ο ποιητής πέφτει σε τοίχο λευκό που ρουφάει τις λέξεις του. Τον στραγγίζει, τον εξουθενώνει. Εδώ ήσαν ταυτόσημοι...και τι δεν θα μπορούσαν να γεννήσουν!
Κι όμως ο εγωισμός και ο θάνατος έγραψαν αντί για αυτούς τελείες εκεί που θα μπορούσε να υπάρξει η τελειότητα.

Ignis said...

Να προσθέσω ακόμα: Μάρκο έχεις απόλυτο δίκιο. Ατυχώς έτσι είναι. Κι ίσως έτσι διαφυλάσσονται οι ισορροπίες.
Αλλά εδώ θα αναφέρω κάτι πολύ σωστό που έχω διαβάσει (για τον διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης των ίδιων πραγμάτων, ή το χρώμα της αγάπης όπως το βλέπουν τα δυο φύλα)
"Ο άντρας μεταχειρίζεται την λέξη αγάπη για να πετύχει σεξ, και η γυναίκα το σεξ για να εκμαιεύσει αγάπη"
Να προσθέσω και μια κακία δικής μου εμπνεύσεως: μαντεύσετε ποιος εκ των δυο πετυχαίνει τον σκοπό του
(χο χο χο)

onlysand said...

Καλημέρα, my RETURN :)

έχεις απόλυτο δίκιο: η γαλλική (όπως και κάθε επανάσταση) διεπόταν από φρικαλεότητες και αδικίες ανά πάσα στιγμή – τι να ...πρωτοδιαλέξεις!... ;)
Λες και «το ancient regime» θέλει τον ...καθρέφτη του για να πεθάνει!
Εντάσσεται, νομίζω, κι αυτή η κορυφαία-όπως-και-να-το-κάνεις ενέργεια του ανθρώπου στο πεπερασμένο της φύσης του. Το οποίο, όπως τόσο καίρια σημειώνεις, μόνο «η ποιητική αλήθεια» μπορεί να υπερκεράσει και να σώσει.

Όσο για τη ζέστη, υπομονή ως μεθαύριο: αληθινό φθινόπωρο υπόσχεται η ΕΜΥ ;)
(Την υπομονή σου εκμεταλλεύομαι και για τα αναπάντητα ακόμη μέιλ σου!)

Πολύ σ’ ευχαριστώ, Ποιητή μου


Ειδοποιητήριο:

Με την κατάθεση του Return, κλείνει το 1ο μέρος από τα ‘έπεα...’ της 4/7 στο ‘φλοίσβο’˙ ΘΑ ακολουθήσει μέρος 2ο, με την καταχώρηση της συζήτησης για τον Καρυωτάκη.

ευχαριστώ για την κατανόηση ;)

onlysand said...

IGNIS :)

έφηβη πρέσβειρα του φύλου μας - μπορώ να κοιμάμαι ήσυχη... ;)

για την τελευταία (προς το παρόν!) παράγραφό σου: και χωρίς να μαντέψω, έχω δει κάτι θηλυκές υπάρξεις με πολύ ...στριφογυριστές φουστίτσες, όλο χάρη και τσαχπινιά, που τυλίγονται όμορφα γύρω από το ...σώμα τού ερωτικού αντικειμένου...
Άβυσσος η ψυχή κ.λπ. - και πάντως, δυστυχώς(;) ξένες (προς ημάς) φύσεις αυτές... ;)

akb8862 said...

Υποκλίνομαι στην αγάπη όλων σας.
Ευχαριστώ πολύ.

onlysand said...

IGNIS μου!

συγχώρεσέ με που παρέβλεψα την ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΗ πραγματεία σου!
Γράφοντας ταυτόχρονα, μαζί σου, 'από κει και κάτω', είδα μόνο το 2ο σχόλιό σου...
Μα, ναι! συμφωνώ απόλυτα!
Προς επίρρωση, μάλιστα, να μην ξεχάσουμε, ότι εκείνη, γνωρίζοντας την αρρώστια του, του είχε προτείνει να παντρευτούν - πιο 'ώριμη' η γυναικεία φύση δε λένε;...

Κι αν ακουστεί 'ιερόσυλο', ίσως και να μην μπορούσαν...;...

(Αν αποκαλείς "Τήσντεϊλ" την γράφουσα, ...θα'θελε, ε;!... Και όχι από άποψη 'γραφής'...;)

Ignis said...

Ο καθείς και τα όπλα του εκλεκτή μας Νανά!
Ο καθείς και τα όπλα του. Εμένα με ενδιαφέρουν όλα τα όπλα που αντέχουν στον χρόνο. Που βάλλουν στην καρδιά των πραγμάτων τελεσίδικα.
(αχ, τώρα θυμήθηκα, έχω αφήσει ένα βιβλίο ατελείωτο...ο Κήπος με τα Δηλητήρια κάπως έτσι... Κι έλεγε πως το πιο δηλητηριώδες όπλο είναι οι λέξεις. Πρέπει να πάω να το εντρυφήσω... τύφλα να'χει το ακόνιτο κι ο ελλέβορος, ένα λεξικό και βουρρρρ)

onlysand said...

ΑΛΕΞ :)

τραυματισμένο μου πουλί
γενναίο αδελφάκι

να ξέρεις πως αγάπη που μοιράζεται
πολλαπλασιάζεται!
Και ποτέ δεν ...ξοδεύεται ;)

Καλή δύναμη, χρυσό παιδί

onlysand said...

IGNIS ;)

Κήπος με ...Δηλητήρια δεν είναι κι η ίδια η ζωή; Άλλα κάνουν καλό (όταν δεν σε ...σκοτώνουν!;) κι άλλα ...τα συνηθίζεις ;)

meril said...

Αγαπημένοι/νες
σας παρακολουθώ
σας χαίρομαι(αχ, ignis μαχητική εσύ... μα τι φλόγα θα σουν αλλιώς αν δεν κατακαιόσουν;)
σας ευχαριστώ
Ειδικά την αισθαντική οικοδέσποινα την ουρανοθαλασσένια....

Ignis said...

Όντως παράλληλα!!!
Και πάλι με το επόμενό σου, πλάκα έχει!!!
Ναι για σκέψου, και θάρρος η Πολυδούρη κι αυταπάρνηση, αυτό είναι αγάπη,να τον δέχεσαι όπως είναι αρκεί να ξέρεις πως σε αγαπά. Αυτό είναι το εφαλτήριο για κάθε θριαμβευτικό άλμα στην ζωή.
Κι από τον βατήρα των κοινών συναισθημάτων να οδηγείσαι βαθιά στα ύδατα της ευτυχίας...
(πτς πτς πτς...πάω να φτιάξω καφέ)

onlysand said...

MERILou :)

αισθαντική μου εσύ
'σιωπηλή' κι αιθέρια!

onlysand said...

IGNIS!

κι ΆΛΛΟ καφέ;!... σε ΒΛΕΠΩ! ;Ρ

Ignis said...

καλά τώρα που ήρθατε όλοι θα πώ και το τελευταίο μου (δια χειρός..Ρουφίνου) και μετα θα σκάκτσω

"Ει μεν επ'αμφοτέροισιν, Έρως, ίσα τόξα τιταίνεις,
εί θεός
ει δε ρέπεις προς μέρος, ου θεός εί"

(άντε και η μετάφραση για να μην κουραζόμαστε: Αν πάνω και στους δυο με ίση δύναμη, Έρωτα, τα τόξα σου τεντώνεις,
τότε είσαι θεός
αν όμως προς το ένα μέρος γέρνεις, όχι, θεός δεν είσαι!)

Ρουφίνος. Παλατινή Ανθολογία V, 97(ουάου, τώρα πάω για τον καχβέ)

Ignis said...

χο χο χο...δεν τέλεψα, Μέεεεεεριλ εδώ είμαι!
Ρουφίνος Πάρτ Του
Η φωτιά δεν καίγεται κι όλας, μα καίει
Ακου να δεις τι λέει αυτός ο μέγας προφέσορας

"Ει δυσίν ουκ ίσχυσας ίσην φλόγα, πυρφόρε, καύσαι,
την ενί καιομένην ή σβέσον ή μετάθες"

(τσακα τσακα η μετάφραση μη χρειαζούμενη μα για ευκολία)
Πυρφόρε, αν δεν μπορείς στην ίδια φλόγα και τους δυό να κάψεις,
να σβήσεις τη φωτιά του ενός ή αλλού να την ανάψεις.

Ρουφίνος, Παλατινή ανθολογία V, 88

(κι έχω τον καφέ στην φωτιά...πω πω πώς φούσκωσε...πάει το καϊμάκι!)
Νανααααααααααααα
Το φίμωτρο πού το χεις να το φορέσω;;;

meril said...

ignis
Μμμμ σε βρίσκω σε πολύ καλή φάση (πτου μου! για τη φρασεολογία...)

Χαρούμενη να ταξιδεύεις
εκεί που η λύπη δεν κατοικεί
κι εσύ των αισθημάτων η δεινή
η κυνηγός
την Αριάδνη εκδύσου

onlysand said...

IGNIS & MERIL :)

ανθολογίες είστε από μόνες σας
κορίτσια κερασένια ανθοφόρα

Εντάξει, θα πάω και πιο πίσω, Χρυσή:

"Ου το εράν νόσος, αλλά το μη εράν"
Φιλόστρατος (αν θυμάμαι καλά)

αυτός ο δύστυχος καλοπροαίρετος, λοιπόν, συγκέντρωσε όλα τα βέλη των μετέπειτα - καθ' ότι, ως γνωστόν, ΕΡΩΣ και ΙΔΑΝΙΚΟΣ πολύ σπάνιες περιπτώσεις, ε;... με το κυάλι! ;Ρ

Ignis said...

Ωραίο αυτό του Φιλόστρατου. Μάλιστα. Αν πιάσω το κούτελό μου και καίει, τώρα ξέρω πως δεν πρέπει να ανησυχώ (θα βάλω επάνω και το μπρίκι να φτιάξω καφέ)
Να πω κι ένα άλλο μια που τα λέει κομματάκι αντίστροφα:
"Το γαρ πολύ του έρωτος γεννά παραφροσύνη έτσι και ο Αλή πασάς έπνιξε την Φροσύνη"

Μέριλ ω Μέριλ, Μεριλού με τα εκπληκτικά σου ποιήματα που δεν σταματάς να γράφεις, τι να την κάνω την Αριαδνούλα, το απεκδύομαι το σέσκουλο, πολύ χάπατο σου λέω, να μην πάρει χαμπάρι ολόκληρη Φαίδρα, το βούρλο! (άσε τον άλλον τον εξυπνάκια που του χάρισε το κουβάρι αντί να τον δέσει φιόγκο με δαύτο) Γι’ αυτό κι εγώ την ξεφορτώθηκα πριν κάτι μήνες χρόνους δεν θυμάμαι, κι έγινα ...μπουρλότο (όοοοοχι Σαπφώ Νοταρά....απαπαπαπα!)
Παιδιά (ναι, παιδιά!) καλά να περνάτε, μέσα σε όλα, σε πείσμα όλων των καταστάσεων. Όλων όσων μας πλήττουν. Κάποτε ξαστερώνει. Στο μεταξύ, ένα σωτήριο σωσίβιο χαμόγελο να κρατάμε πάντα μέσα μας. Αν κατορθώνει κι ανατέλλει και έξω μας, ό,τι καλύτερο

Σας φιλώ νοερώς κι ειλικρινώς
Το παλαβωμένο

ΥΓ. μην ανησυχείτε, σκάω. Παίρνω τον αρκούδο μου και πάω για νανάκια...πω πω είναι αργάμιση που έλεγε κι ο Ακάλυπτος

markos A said...

Ignis αγαπητή,
το ζητούμενο είναι, "σε πείσμα όλων των καταστάσεων" και αγνοώντας τις "ισορροπίες", να καταφέρουμε (τα δύο φύλα) να έρθουμε σε μια ΣΥΝεννόηση!
αφού, κοινή η μοίρα των ανθρώπων και το "πεπερασμένο" τους, που λέει και η Νανά.

Καλημέρα σε όλους

Ignis said...

Ο χρόνος θρυμματίζεται, σκορπάει, κόκκοι άμμου από το ανοιχτό χέρι των ημερών μας (δεν είναι δικό μου, Alan Parsons, άκουγε κανείς;;"And the days of my life are but grains of sand/ as they fall from your open hand/ at the call of the wind’s command", έξοχο ποίημα και τραγούδι παλιό) εγώ χάνομαι και βρίσκομαι, σας βρίσκω, ελπίζοντας να χαίρετε άκρας υγείας μέσα έξω, και να χαίρεστε το καλοκαίρι που έφτασε στα μισά του ήδη ("κατάστηθα Ιουλίου" αχ Νανα...), με κάθε τρόπο που σας είναι δυνατός.
Σκέπτομαι...μόνον οι μνήμες θα μείνουν πίσω μας. Όλα τα άλλα, καπνός.
(ας φροντίζουμε τις μνήμες, κι όχι τα άλλα)
Αυτοί οι βόστρυχοι των στίχων του Πραξιτέλη σου Νανά, μου άρεσαν, εκείνο το μάρμαρο που ρουφά σφουγγάρι το φως...μα πιο πολύ το λογοπαίγνιο με τα χείλια...αυτά είναι που τα πληρώνουν (ή και τα εκπληρώνουν;) όλα, σοφή μου εσύ, με αυτών το αποτύπωμα -προσκύνημα ...("σωπαίνω με φιλί τη σκοτεινή πλευρά της"...αν έχει τέτοια δύναμη να σωπαίνει ως και τα τόσο σκοτεινά, καλόδεχτο..)
Άλλη μια τρυφεράδα απέθεσες εδώ (σαν κρίνοι στην άμμο..μα που είχα δει; Μια αμμουδερή παραλία στην Νάξο ήταν...όλο κρίνοι ξεφύτρωναν στην άμμο, και μέσα σπαρμένη η θάλασσα μικρά μικρά κογχυλάκια, τόσο μικρά σαν νυχάκια νεογέννητου...έτσι κι οι στίχοι σου...λεπτόσχημες ομορφιές)

Καλημέρα -Καλησπέρα σε όλους, μα κυρίως στην εκλεκτότερη Οικοδέσποινα της Μπλογκολάνδης (κάπου το είδα αυτό το Μπλογκολάνδη, και μου άρεσε) που έχουμε την τύχη όλοι μας να μας φιλοξενεί εδώ στον χώρο της.

Ignis said...

Μάρκο αγαπητέ, είναι σύνθετο το θέμα αυτής της ΣΥΝεννόησης. Δεν είναι πάντα οι ενώπιοι που μπορούν να έχουν καλές διαθέσεις.... Είναι και τα ...παρεισφρέοντα. Άλλοι άνθρωποι, μα κυρίως άλλες σκέψεις. (και είναι γνωστό πόσο οι σκέψεις μπορούν να ταξιδεύσουν το νου και να αλλάζουν την ρότα του)
Η μόνη λύση είναι καθαρή καρδιά, και -εάν ανίχνευσε κανείς καλά και ανεπηρέαστα το έδαφος που θα πατήσει- η γερή και σταθερή βάση της εμπιστοσύνης. Εκεί στηρίζεται όλο το οικοδόμημα. Και μπορεί να πάει ψηλά, πολύ ψηλά. Αν τα θεμέλια αντέχουν να στηρίξουν χρόνο...
Αν είναι ζυγισμένα σωστά τα πράγματα, αν ισορροπούν ως και οι επιθυμίες και των δυο στο ταυτόσημό τους, δίδεις και λαμβάνεις αυτό που έδωσες. Και δεν υπάρχει παράπονο κανένα, από κανέναν.

fyllo said...

Νανά και φίλοι εκλεκτοί, καλό σας μεσημέρι!

Σήμερα και αύριο, τελευταίες μέρες στη (πολλή!) δουλειά... Θα προλάβω όμως να φωτοτυπήσω όλα τα υπέροχα που έχω χάσει όλο σχεδόν τον Ιούλιο!

Σας χαιρετώ ώσπου να σας «ξαναδώ», να περνάτε όμορφα! :)

meril said...

Αυτός ο Ερμής...
που μ' έκανε να κλαίω με τις περσινές φωτιές....
Βρε Νανά βελούδινη η κόψη σου μα εισχωρεί όσο δεν πάει άλλο....

ignis
λίγοι στίχοι
(σου ορκίζομαι δεν άκουα Άλαν Πάρσονς)

Δεν το ξέρεις;

Θνητές οι στιγμές….


Εφήμερα

Όμορφες

Και

Φευγαλέα

Αθώες


Άμμος


Μέσα από τα δάχτυλα

Ποιος κόκκος θα σου μείνει…

voul-voul said...

Έλειψα κι εγώ λίγες μέρες – διακόπτω και ξαναρχίζω τις διακοπές, που λέει και η Ignis ;)
Όπως πάντα, όταν έρχομαι στην «Άμμο» μας, ξαναβρίσκω τα «κρινάκια» της Νανάς, τόσο τρυφερά και ανθεκτικά με έκπληξη παιδιού...
Και τις εξαίσιες «φωτιστικές» καταθέσεις της Ignis και της Meril!

Να είστε πάντα καλά, κορίτσια-φάροι και θεσπέσιες υπάρξεις! Να ξέρατε μόνο, πόσο αναγκαία ποτίζετε την ξηρασία της εποχής!...

Ignis said...

Για δες κάτι συμπτώσεις...
Αν και αναμενόμενα είναι όλα αυτά, εδώ στην Άμμο όταν κινούμεθα και μια κλεψύδρα πάντα θα υπενθυμίζει τον ρέοντα χρόνο. Τον χρόνο που σκορπά τους κόκκους άμμου της μνήμης.
Κι ύστερα σε μια τέτοια Άμμο, διαβάζοντας τα τόσα ευαίσθητα κρινάκια της Νανάς, δεν μαθαίνουμε έμμεσα ή άμεσα να κινούμαστε στο ύφος των στίχων της, να προσπαθούμε έστω;
Εγώ δεν φτιάχνω ποιήματα όπως τα δικά σου μαγικά χέρια χειρίζονται τις λέξεις Μέριλ μου. Αυτό το ταλέντο σου με τόσες λίγες λέξεις άψογα να ναυπηγείς ικανά κι ισχυρά σκαριά για να χαράσσεις πλόες του νου. Το εξαιρετικό σου ταλέντο.
Θα σας δώσω μόνον την μουσική του (αν και την έχω στο blog μου, όγδοο τραγούδι από το τέλος), και θα κάνω μια ελεύθερη μετάφραση (πολύ πολύ ελεύθερη, σαν τον αετό του!) διότι αυτά τα λόγια με ταξιδεύουν από την εποχή που το πρωτοάκουσα, μικρή κοπέλα. Και μάλλον με χαράζουν.
Τίτλος: The Eagle Will Rise Again

(http://www.imeem.com/people/eztdQs/music/B9EO7QfW/alan_parsons_project_the_eagle_will_rise_again/ με απλό copy paste στην γραμμή διεύθυνσης, δεν μου έβγαινε αλλιώς αν και πολύ προσπάθησα..)


Και θα μπορούσα εύκολα να πέσω από την εύνοια
Τότε ένας άλλος θα έπιανε την θέση μου
για να έχει την ευκαιρία να υπάρχει δίπλα σου
Καθώς οι μέρες της ζωής μου δεν είναι τίποτε άλλο
παρά κόκκοι άμμου
που πέφτουν από το ανοιχτό σου χέρι
στις προσταγές του ανέμου

Πολλές λέξεις λέχθηκαν όταν δεν υπήρχε κάτι να ειπωθεί
κι έπεσαν πάνω σ’ αυτούς που δεν έμαθαν
να διαβάζουν ανάμεσα από τις γραμμές
τις γραμμές που οδηγούν στους δρόμους
που με οδηγούν σε σένα
Το μόνο που σου ζητώ είναι να μου δείξεις
τον τρόπο που θέλεις να σ' ακολουθώ
κι εγώ θα σε υπακούσω
Εσύ να με διδάξεις πώς θα σε φτάνω
μια που δεν μπορώ να βρω τον δικό μου τρόπο
μια που δεν μπορώ να βρω ακόμα την δική μου οδό

Και άσε με να δω το φως
άσε με να γίνω φως

Καθώς ο ήλιος χαράζει την καμπύλη του στον ουρανό
ως την ώρα που οι σκιές της νύχτας μεγαλώνουν
ετούτος ο αετός θα μάθει επιτέλους να πετά
Γνωρίζοντας πως οι μέρες της ζωής του
δεν είναι τίποτε άλλο παρά κόκκοι άμμου
που πέφτουν ανάμεσα απ’τα δάχτυλά σου
σκορπίζουν και χάνονται…
Κι έτσι
χωρίς καμία άλλη ειδοποίηση
χωρίς καν ένα τελευταίο αντίο
την ώρα που ο ήλιος σηκώνεται
στο φως του πρωινού για να ανατείλει
μαζί του ο αετός θα υψωθεί ξανά





ΥΓ. Καλλιεπείς, μελίρρυτες υπάρξεις Fyllo και Voul-Voul, καλά να είστε και καλά να περνάτε. Κανείς δεν είναι πιο πολύ φάρος από τον άλλον. Όλοι μας είμαστε σηματοδότες σε μια γλώσσα ιδιαίτερη, καμωμένη από ευαισθησίες και από όνειρα που αντιστέκονται στην τύρβη της καθημερινότητας.

onlysand said...

IGNIS :)

Πολλά και πολυποίκιλα «σωτήρια σωσίβια χαμόγελα» μας χαρίζεις απ’ την αστείρευτη πηγή του νου και της φαντασίας σου! Κάθε ‘κατάθεσή’ σου, ψυχή προδίδει ταξιδεύτρα, που γεννά κρινάκια θαυμαστά στο πέρασμά της – κι εμείς οι τυχεροί στη θέα της, απολαμβάνοντας και ακόμη διψώντας, σαν νεογέννητα, ζωή...

Αφήνω ασχολίαστη την ουσιαστικά τρυφερότατη συνομιλία με τον Μάρκο ;)

Να ΕΙΣΑΙ πάντα καλά!

onlysand said...

FYLLαράκι :)

Κι αν δεν σε πρόλαβα, να ξέρεις: οι ευχές της ‘άμμου’ σε συνοδεύουν στην πραγματική που θα επισκεφθείς οπωσδήποτε – περιμένουμε νέα απ’ την εκπληκτική καλοκαιρινή περιπέτεια που σίγουρα θα σε υποδεχθεί :)

onlysand said...

MERILou :)

σταγονίτσες-διαμαντάκια οι στίχοι σου, Χαμηλόφωνη – και δεν την προλαβαίνω τη χαρά που σ’ έχει ωριμάσει, περίοπτη και περιεκτική με δώρα αφειδώλευτα – κοχυλάκια εύηχα στην ‘άμμο’...
Πολύ σ’ ευχαριστώ!

(Συναισθηματικά υπογραμμίζω την συγκινητική παραπομπή σου στην περσινή τραγωδία - αλλά και φέτος, μήπως δεν ολοκληρώνεται η καταστροφή;...)

onlysand said...

VOUL-VOUL

Α, έχεις απόλυτο δίκιο για τα κορίτσια (και τα αγόρια, εντάξει – αλλ’ αυτά ...ξεκλειδώνονται δυσκολότερα!;)
Τόσο, που δεν θέλω να διακόψω αυτή την υπέροχη ‘συναλλαγή’!
Αν είχα εκδοτικό οίκο (ή, λεφτά!;) θα τις δημοσίευα χωρίς να τις ρωτήσω!

Κι εγώ το ίδιο κάνω με τις διακοπές! κι εδώ κι εκεί, και πουθενά... ;)

onlysand said...

IGNIS :)

Και σε σένα, πάλι και πάλι, ως φλοίσβος ταπεινός εγώ, για το ανανεωτικό κυματάκι σου, ευγνώμων :)

Και βέβαια the eagle will ALWAYS rise!

Δέξου, παρακαλώ, ένα μελωδικό δωράκι για τον ‘αετό’ σου
– χαρισμένο σε όλους τους φίλους: όνειρα στα φτερά σας

http://youtube.com/watch?v=mbA0RmHD7RY

markos A said...

Άλλο ένα υπέροχο ποίημα Νανά, ο «Πραξιτέλης»! με τη φωτεινή θέρμη του καλοκαιριού και την υπέροχη «σκοτεινή» υγρασία των αισθημάτων!
Πέρα από τα έξοχα που υπογραμμίζουν με τόσο ποιητικό τρόπο η Ignis και η Meril με τους στίχους της, μένω στον προ-τελευταίο δικό σου:
«Μόνο η σελήνη είναι δικιά μου και μου ΦΤΑΝΕΙΣ»
H παιχνιδιάρα έκπληξη σε όλο της το μεγαλείο και το νόημα!

ΣΥΝεννοούμε το ίδιο, αγαπητή μου Ignis :)
Μόνο που επειδή είναι σπάνια έως απίθανη η περίπτωση να συμπίπτουν ιδανικά οι σκέψεις και οι επιθυμίες των δύο πλευρών ταυτόχρονα, νομίζω πως η βάση – έχεις δίκιο – βρίσκεται στην αμοιβαία ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.
Σ’ ευχαριστώ!

 
SYNC ME @ SYNC