Tuesday, December 9, 2008

Υπαρκτός ρεαλισμός

Τελευταίο αντίο στον δολοφονημένο (από ένστολο αστυνομικό) 15άχρονο Αλέξανδρο Γ.

Αγράμματο είναι το φεγγάρι
ούτε ζωγραφιά˙ τι το ξομπλιάζεις
με τόσα επίθετα επιδέσμους
των θαυμάτων που τα κάνουν αόρατα
ατέλειωτες υπερωρίες στο εργαστήρι
της όρασης ποτέ δεν τα κατάφεραν
να καταργήσουνε την απουσία.

Οι οσονούπω μελλοθάνατοι θυμίζουν
Πομπηία - να θυμηθώ, μονολογούσε η Φάρσα
εντός των ημερών να τους κατεβάσω μάσκες
και βρακιά να διατάξω την εκκένωση
αυτής της τραγικωμωδίας.

Υπό το σεληνόφως πράγματι
αυτάρκεις όμως άπληστες φιγούρες
- ο Τσε απεικονίζεται τουλάχιστον
στον ακριβό αναπτήρα -
δαντελένιες ακκίζονται στον καθρέφτη-σαμπάνια
με ύπουλα χαμογελαστή πίστη
ότι δεν ήγγικεν η ώρα και στα νεκροταφεία
μπορούν ελεύθερα να ζουν οι σκοτωμένοι.

Στα λασπωμένα γκέτο των πικρών
απαγορεύεται ακόμη και η λέξη ήλιος
εκεί που όπως λένε κρύβεται το σπέρμα
της Επανάστασης κατεψυγμένο
από την ομόρρυθμη αλληλεγγύη
των Χρηματιστηρίων.

 
SYNC ME @ SYNC