Friday, December 12, 2008

Των ορατών η ερημία

Από μια πίκρα θάλασσα
από μιαν Ερινύα υποταγή
βαδίζω, λέει, κατάστηθα στο χρόνο
και στου παιδιού την περιφρόνηση
για τους επιφανείς ενήλικους.
Κοντά κοντά τ' αγκάθια πυκνωμένα
σαν στρατιώτες μάχιμοι
που έχουν ξεχάσει να πεθάνουν
ή, πώς πέθαναν
και μόνο από τις αστραπές των όλμων
βλέπεις πού και πού ενθύμια θύματα
φορές κι ολόκληρες ζωές σε στοπ καρέ
λίγο πριν τιναχτούνε στον αέρα
και τα τραυματισμένα μέλη τους
μέλι να στάζουν αντί για αίμα
από την δακρυσμένη νοσταλγία
της ηλιόλουστης ζωής.

Στον μέσα χρόνο κάθε βράδυ συναντώ
τα αβίωτα λιβάδια με τις παπαρούνες τού Μονέ
χρώματα λυγμικά που μεταφράζουνε
νυχθημερόν αισθήματα
φυσιούνται ευωδιές και κόκκαλα στον κήπο μου
με τρόμο υποδέχομαι τα αμίλητα σκοτάδια τους
ό,τι και τους πω αυτά μοσχομυρίζουν
νότες ψυχές και αδόκητα τετελεσμένα
φύλλα καρδιάς αστράφτουνε στα δέντρα
κι όλο μετατοπίζονται άκοπα
οι φρέζιες που δεν χάρισαν
στα συνομήλικα κορίτσια
επάγωσαν στην κάψουλα του χρόνου
μου γνέφουν ανάμεσα δάκρυα και γέλια
ούτε στιγμή να μη διστάσω να τις ενσαρκώσω
να συνεχίσω έστω πειραματικά
μονόχνωτα κλεισμένη σ' εκείνα που δεν οίδα
να οσφραίνομαι ανάσταση
στη μέση των λεωφόρων
και μουσικές ανήκουστες
που τρέφουν γαλαξίες.

Αν μ' έχασες
είναι που έχω αναλάβει
την ευθύνη.

 
SYNC ME @ SYNC