Saturday, July 26, 2008

έπεα επί άμμου


42 comments:

meril said...

Και τα εγκαινιάζει η αφεντιά μου;
Ευτυχώς που δεν έχεις ανάγκη (από γούρια) ....
Ο ζωγράφος λοιπόν ο αγαπημένος έχει σειρά στ' αφιερώματα (στα κεράσματα να πω καλύτερα)...

Δεν ξέρω μα λίγοι είναι οι μεγάλοι της Τέχνης που μπορούν να τιθασεύουν να κάνουν ζάφτι το χάρισμά τους και να μην οδηγούνται σε ακραίες συμπεριφορές....
Γι' αυτό και ένα μεγάλο μέρος της αγάπης μου αφορά τον άνθρωπο...
Μου φαίνεται εξοντωτικό να παλεύεις ό,τι σου χει δοθεί.....

Και για να αλαφρύνω το όλον
Δεκαετία του 80 στο Άμστερνταμ ΄τέσσερα ζευγάρια Ελλήνων παίρνουμε δυο ταξί για το Μουσείο του ζωγράφου.
Εγώ στο δεύτερο (σε έξαψη εντελώς) λέω στον ταξιτζή
Follow Sie bitte this taxi!

Συννενόηση όχι αστεία!

the_return said...

Νανά μου σε βλέπω όπως πάντα σε ποιητικές και κειμενογραφικές φόρμες. Ο "Πραξιτέλης" σου μου άρεσε πολύ γιατί λικνίζει ένα παράξενο, ισότροπο μείγμα αθωότητας και επαγγελίας σε συμπαντική μάλλον πλατφόρμα.

Για τον ποιητή Καρυωτάκη, αν και λίγο καθυστερημένα έχω να πω ότι είναι αν όχι η μοναδική, τότε ίσως η πιο ισχυρή περίπτωση ατόφιου poète maudit (με την κλασσική, "γαλλική", οριοθετημένη έννοια) στα ελληνικά γράμματα.

Σήμαντρο και έρμαιο μιας εποχής μικρασιατικής ήττας, ήχος πένθιμος σε χρόνια παρακμής και φωνασκούσης αλαλίας, "καταπλακώθηκε" ταυτόχρονα και από σημαντικές προσωπικές αντιξοότητες έχοντας επίσης μια μάλλον έμφυτη μελαγχολική ιδιοσυγκρασία.

Ποτέ άλλοτε Έλληνας ποιητής δεν εξέφρασε με τόσο ωμό, κυνικό και μαζί "φιλοσοφημένο" (κατά την έκφραση του συρμού) τρόπο το spleen των poètes maudit.

Το spleen του Καρυωτάκη ειναι απόλυτο. Δεν συμβιβάζεται με τίποτα. Ούτε καν με το θαύμα. Φαντάζει σα να το περιφρονεί και αυτό.

Ακόμα και ο θάνατος , ελέγχεται αν κατάφερε να διαλύσει αυτή την μεγαλειώδη όσο και αβυσσώδη πίκρα του και δεν στοιχειώνει με ένα ιδιαίτερο τρόπο το συλλογικό λογοτεχνικό ασυνείδητο αναγνωστών και γραφόντων.

Για το Vincent Van Gogh έχω να πω ότι υπήρξε μια τεράστια ιδιοφυία στο έργο της οποίας τρέφω μεγάλο σεβασμό.

Είναι ο άνθρωπος που οδήγησε ίσως τη ζωγραφική σε ένα μεταίχμιο. Ως τότε οι περισσότεροι ζωγράφοι ζωγραφίζαν "ποιητικά", "λογοτεχνικά'. Ο οραματικός ρεαλισμός του Van Gogh φαντάζει με ένα πολύ απροσδόκητο τρόπο σαν να έπεσε απο το πουθενά και από παντού ταυτόχρονα.
Μεταστοιχειώνει πλήρως την πραγματικότητα αλλά πάλι την μεταστοιχειώνει πραγματιστικά με την υπαινικτική ψυχική ένταση ενός "σπειροειδούς" κόσμου που λες και κυμαίνεται ανάμεσα εγρήγορση και ύπνο.
Ο σκοπός του εξπρεσσιονισμού του είναι μάλλον να ιδωθούν τα πράγματα ως πλήρεις αυτόνομες οντότητες, per se, να επιδοθεί ξανά μια απειλητική εδεμική αίγλη σε ένα πολυφθαρμένο σύμπαν.

Πολύ "φρέσκος", πολύ "παιδικός" πολύ "χρωματικός" επίσης, ξαναθέτει μέσα από τη παλλέτα του το ζήτημα της αθωότητας χωρίς όμως να περιμένει καμμιά απάντηση.
Πολύ εγωτικός και αυθύπαρκτος στο τρόπο που ζωγραφίζει, κορυφαία μορφή.

markos A said...

Για το ποίημά σου Νανά, καθώς και για την «τρυφερή συνομιλία» με την Ignis, έγραψα στα προηγούμενα «έπεα»

Καλά, για τον βαν Γκογκ, δε νομίζω ότι είμαι ο πιο αρμόδιος να μιλήσω...
Με ξεπερνάει πολύ το μεγαλείο του!
Αυτό με τους αστρονόμους που αποκαλύπτουν μέρα και ώρα για τον πίνακά του, το βρίσκω φανταστικό! (ίσως, λίγο... αυθαίρετο;...;)

Σφίγγω το χέρι τού Return για τις πολλαπλώς εξαιρετικές «καταθέσεις» του!

voul-voul said...

Καλησπέρααα!!! :)

Μόλις γύρισα κι εγώ από... διακεκομένες διακοπές, κι έρχομαι ν' ανασάνω τέχνη και ευαισθησία

Νανά μου, όλα υπέροχα! :)

Χαιρετώ και τους λιγοστούς φίλους της "Άμμου" που... επιμένουν ακόμη ;)

Return!

τι υπέροχα που γράφεις! Με πρώτη ευκαιρία θα πάω ν' αγοράσω το βιβλίο σου, να έχω και στο χαρτί τις φανταστικές (και με τις δύο έννοιες) και συναρπαστικές ιστορίες σου :)

ερμία said...

κοντά μήνας στο φευγιό και στις επιστροφές,να ξανασυστηθώ :-)
με λένε ερμία και είμαι καλά :-)
στο όνειρο τού παράλυτου νού μου πως χορεύει,ανασυγκροτούμαι για τέσσερις μέρες και ξαναφεύγω για μικρές αληθινές διακοπές αυτή τη φορά.για να καταφέρω ίσως να ζωγραφίσω πάνω στην άμμο-το σίγουρο πάντως είναι πως θα δω και θα νιώσω και θάλασσα και άμμο..
διάβασα υπέροχους στίχους,υπέροχες σκέψεις,πανέμορφα συναισθήματα,απο ανθρώπους που πολύ θα ήθελα να μοιραστώ ένα καραφάκι ρακή (μάλλον πολλά)και τις σκέψεις τους-σας.
με ξεκούρασε και με γέμισε αυτός εδω ο παράδεισος.
παίρνω τα φτερά μου και φεύγω,αναζητώντας ξεκούραση.στον καθένα σας ξεχωριστά,ευχές για χρώματα μεσημεριού,σε σένα Νανά μου πολλά φιλιά

(στον Αλεξ μιά ζεστή αγκαλιά,γιατί και οι λέξεις και τα συναισθήματα και οι εικόνες είναι καρφωμένες στο σώμα όταν η σκέψη πονάει)

Ignis said...

Για το σημερινό σου, Νανά
Και για μένα τόσα ...μα τι αλλάζει αν προστίθενται; Η κυοφορία του θανάτου είναι 9 μήνες, μετά σαν να σε ναρκώνει η ζωή, κι όλοι οι χρόνοι είναι ίδιοι....
Δεν θα σχολιάσω, ματώνει.
Πόσες φορές ήθελα να την συναντήσω, έτσι σαν θύελλα να έρθω πίσω της...να την ακολουθήσω εκεί που είναι, όπου κι αν είναι...
Πόσες φορές την φώναξα, είχα την ανάγκη της και την φώναξα, να είναι εκεί, πάλι, πάλι για μένα...
Έτσι, βλέπεις, ματώνουν οι στίχοι σου...
Ακόμα και μόνον αυτό να κράταγες Νανά μου θα ήταν Ποίημα
Αργά ή γρήγορα, προσμένοντας φθινόπωρο που όλο μου ξεφεύγει
θ' ανοίξει η μπαλκονόπορτα και θα ξεσπάσω καταιγίδα
να σε φτάσω.


αλλά μια που ξημερώνει, που ξημέρωσε, μια που είμαι από τις 5:30 ξύπνια για να δω το λυκαυγές και να πάω στην θάλασσα με τις πρώτες αχτίδες να δω εκεί τον ήλιο (σας το συνιστώ, το καλύτερο μπάνιο, ήδη άργησα) μια που μια φωνίτσα-φωτίτσα επιμένει να κρατά άσβεστο τον λύχνο της ζωής (το λίκνο της μητρικής αγάπης ίσως;) μια που χτες βράδυ καθώς ερχόμουν κατά δω παραλίγο να τρακάρω, αλλά περίεργα σταμάτησα πριν, 10-12 λεπτά ενώ δεν το είχα κατά νου, και μετά συνέχισα, συμφόρηση, και είδα τον λόγο στα 3 αυτοκίνητα τα πλεγμένα...αν είχα πάει στην ώρα μου...
έτσι έχω να πω σε σένα, στον Αλεξ μας, σε όσους φίλους είχατε την ίδια απώλεια στην ζωή σας, ότι εκείνες είναι εκεί. Και μας φροντίζουν, να είστε σίγουροι. Αυτή η ανιδιοτελέστερη όλων αγάπη, πάντα μεριμνά. Η καρδιά της μητέρας δεν ξεριζώνεται, δεν πεθαίνει με κανένα τρόπο. Είναι η ίδια η Αγάπη που ρυθμίζει το καλό στον κόσμο. Το αντίπαλον δέος για να μην κυριαρχήσει το κακό. Με κάθε τρόπο. Ακόμα και μέσω αυτών των νουθεσιών που μας ενστάλαξαν όταν είμαστε μικροί, η μητρική αγάπη θα μας εμφυσά την ίδια την ζωή στην πιο απόλυτη της δύναμη, την δύναμη της αγάπης
(την Αγάπη με τις θεραπαινίδες της: την φροντίδα, την αφοσίωση, την καλοσύνη).


για τα άλλα, Βαν Γκογκ και λοιπά, θα επανέλθω μόλις τελειώσω με την σημερινή μου ενασχόληση για την σταδιακή μεταμόρφωσή μου σε βέρα νέγρα.
:)

Φιλιά και φιλία

onlysand said...

Κορίτσια Υπέροχα και Αγόρια Αναπεπταμένα, καλημερούδια*, τζιβαέρια μου :)
(ακούστε το: 1 και 14'' διαρκεί - μικρό δωράκι, να μη βαραίνει τα φτεράκια σας :)

*από ένα της μοίρας λοξό μάτιασμα, τον τελευταίο καιρό κοιμάμαι μόλις ξημερώσει ;)

Σημ.: Χωρίς να λείπω κανονικά (εδώ και πουθενά, ξέρεις...), να (ξανα)πω ότι για ένα μήνα περίπου, τα ποστ (όπως π.χ. το σημερινό) θα ανεβαίνουν αυτόματα˙ να το ξέρετε, όταν βλέπετε να μην απαντώ αμέσως ;)

onlysand said...

MERILou :)

μα τα γούρια μου, ΕΣΕΙΣ είστε, δεν το ’χεις καταλάβει;!... μου κάνει εντύπωση... ;)

Όπως λέμε, give mir your Herzensreinheit, κορίτσι φρέσκο :)
Μες στη λαχτάρα και τη φούρια για το άγνωστο Συναρπαστικό - τι ωραία σκηνή!...
Ας βρισκόμουνα πάλι στο Άμστερνταμ, κι ας μην ήξερα γερμανικά...
Καθαρός νους είναι ο άδειος - έτσι δεν λένε;

Δεν μπορούσες να το πεις με μεγαλύτερη τρυφερότητα στη σοφία σου: «εξοντωτικό να παλεύεις ό,τι σου χει δοθεί»...
Κι εγώ! Τον αγαπώ πρώτα ως άνθρωπο και μετά ως καλλιτέχνη της πυρετικής έντασης που κάνει άνω κάτω την ψυχή

onlysand said...

My RETURN* :)

Τώρα, τι να σου πω;... ότι με στέλνεις συνέχεια στις ...εγκυκλοπαίδειες;...
άλλη ιδιοφυής ‘εφεύρεση’ αυτός ο αέρινος ποδηλάτης, ο Λέσσινγκτον!

Όχι, καλύτερα να σου πω, τι εικόνες μού φέρνουν τα σχόλιά σου εδώ: μια ιπτάμενη με αερόστατο εφημερίδα τοίχου κατά μήκος και πλάτος τού σινικού τείχους, τη στιγμή που άνθιζε η Κίνα! Κι εσύ, ως αστρονόμος τού Βερμέερ, ν’ αγκαλιάζεις τη σφαίρα και να βλέπεις πιο μακριά, στα θυελλώδη σύμπαντα - maudit, maudit, ευλογημένοι...

Διαβάσατε τους Τρώες του*, παιδιά;!!!

onlysand said...

MARKO & VOUL-VOUL :)

Στις διαδρομές σας μόνο θαύματα, κι ας ανάβει στην ψυχή σας ένα ζωηρό κεράκι

Πολύ σας ευχαριστώ – και, συμφωνώ για τους φίλους, συμφωνώ!

onlysand said...

ΕΡΜΙΑ :)

Αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή από συνήθεια... λέω κι εγώ, ποιο είναι αυτό το φρέσκο αεράκι που μπήκε ...ξυπόλητο κι ανάλαφρο;! ;)
(Θυμήθηκα τώρα έναν πίνακα του Μαγκρίτ – άλλη φορά...)

Εσύ, Χρωματιστή μου, όρτσα τα πανιά τώρα για τις αληθινές διακοπές! Όλα τα άχρηστα, φτερά του ανέμου - όχι δικά σου – εσύ, παρέα με τα ιπτάμενα ενθουσιώδη χωρίς τέλος!
Σε περιμένουμε με την άμμο στα πόδια και μια χούφτα θάλασσα :)

Οκ... αύριο, λοιπόν, με το ψαράκι, θα πίνω τη ρακή σου τσουγκρίζοντας με το βάλσαμο-αεράκι

onlysand said...

IGNIS :)

Κι εγώ δεν θέλω να σχολιάσω, Χρυσή – αυτή η ‘κατάθεση’ είναι πολύ εσωτερική ανάγκη - αφού, έτσι κι αλλιώς, “η κυοφορία του θανάτου είναι 9 μήνες” κι είμαστε ...ενταγμένοι ;)
Η ΑΓΑΠΗ να φωτίζει για να ’μαστε καλά – μέσα κι έξω...

Μόνο να πω, ‘νεγρούλα’ μου τυχερή, πως παίρνεις στα θαυματουργά χεράκια του νου σου κάτι ταπεινά και χιλιοτριμμένα και τα πλέκεις έναστρες ομορφιές

Ignis said...

Αχ Νανά μου, έχει ο θεός αξόδευτο γαλάζιο, μα θα το φτάσουμε ποτέ; Πόσες φορές νοιώθω ότι παρόλο το ύψος που προικίστηκα (!) είμαι ένα ασήμαντο μυρμηγκάκι και το γαλανό που ποθώ δεν θα φτάσω...παρ’όλες τις ενδείξεις...
Είναι που έχουμε πιο πολλές απαιτήσεις από τον εαυτό μας παρά από τους άλλους. Τεντωνόμαστε τότε να φτάσουμε το ύψος των περιστάσεων. Κι αυτό που μένει είναι η αδυναμία να φτάσεις εκεί που πάντα κατοικεί το Πολύ. Το Άπειρο των Ονείρων...
(ακόμα κι αυτόν τον Ρουβίκωνα θα περάσουμε –πόσες φορές δεν ξέρω- μια που μάθαμε ακόμα και με τα θηρία των σκέψεών μας να παλεύουμε. Έτσι χωρίς επιστροφή, αμετακίνητα, αμετάκλητα, απαρέγκλιτα, σε αυτό που εστιάζουν η σκέψη κι η καρδιά)

Ήθελα να σας έφερνα link το "Vincent", το τραγουδάκι του Don McLean, ελάχιστη προσφορά μου στα του van Gogh ....πλην εις μάτην, δεν το είχανε, κακοί άνθρωποι... τς τς τς
Εγώ με τον Βαν Γκογκ δεν τα πάω και τόοοοσο καλά, σέβομαι την μεγαλοφυΐα του, (και τώρα που είδα το σχέδιο που έκανε στα 9...την σέβομαι ακόμα πιο πολύ...θεούλη μου, έτσι ζωγραφίζω εγώ τώρα, καλά που τα παράτησα....δεν λέει άλλο, σκέψου 9χρονο!!!!!! Να, αυτά είναι τα ταλέντα, τα κορυφαία ταλέντα, από την αυγή της ζωής τους να κραυγάζει κάθε δείγμα δουλειάς τους την λέξη "προικίστηκα" ), επιτρέψτε μου όμως να προτιμώ το φως όπως εισέρχεται στην ζωγραφική του Caravaggio κι όχι των ιμπρεσιονιστών. Γούστα είναι αυτά, τα δικά μου είναι πιο ...φωτογραφικά, συγχωρήστε με για το θράσος..
(εδώ όταν έρχομαι καθηλώνομαι στο βαλς του Shostakovich από τις μουσικές σου. Ούτε που ξέρω πόσες φορές το άκουσα σήμερα...σαν κύμα είναι λικνιστικό..χμμμ...πρόσφατα διάβασα μια φράση που έλεγε ότι "το κύμα είναι τα δόντια της θάλασσας...")

Και να πω Καλό Μήνα.
Ας μας φέρει ό,τι αξίζουμε.

Και συ, εκλεκτή μας Νανά, εδώ στην όασή σου, έτσι να μας τροφοδοτείς με το φως της απέραντης καλοσύνης σου. Κι ό,τι δίνεις να λαμβάνεις (η ευχή μου σε όσους εκτιμώ)

Ignis said...

@Mαρκο αγαπητέ,
(απαντώ στο πριν σχόλιο του προηγούμενου 60φυλλου πόστ σχόλιων)
Η εμπιστοσύνη είναι πολύ μεγάλη λέξη. Η μόνη βάση για όλα. Αν την αποκτήσεις, οφείλεις και να της αφεθείς. Να χαλαρώσεις (όχι να εφησυχάσεις εντελώς, αυτό ούτε πρέπει, ούτε γίνεται, μα να χαλαρώσεις...)
Η οποία καλλιεργείται, αν συζητιούνται -κι ομολογούνται ακόμα- τα πάντα χωρίς προσωπίδες εγωισμού και αυτάρεσκης έπαρσης. Αν ο καθένας είναι ενήμερος για όλα τα "θέλω", για όλες τις επιθυμίες, μα και για όσα συμβαίνουν στον άλλον. Έτσι, χωρίς φόβο. Είναι πολύ μεγάλο πρόβλημα ο φόβος του αύριο, οι άντρες δεν τον έχετε, μα στις γυναίκες είναι ισχυρός. Για να αφήσει μια γυναίκα τον εαυτό της ελεύθερο και χαλαρό, χρειάζεται εχέγγυα. Όχι δεσμεύσεις και λοιπές αηδίες και φούμαρα, μα εχέγγυα αγάπης. Η αγάπη πρέπει να αποδεικνύει τον εαυτό της σε πράξεις (ισχυρές πράξεις που μπορείς ακόμα και να υπερβείς τον εαυτό σου) για να φορέσει επιτέλους τα άνετα υποδήματα της εμπιστοσύνης και να περπατήσει στο μέλλον
Να περπατήσει χωρίς να (ξε)πέφτει...

markos A said...

Nανά

η "Αλληλουχία των Τεχνών" συνδυάζει την οξύνοια με την ευαισθησία σου.
Είναι μια έξοχη παραβολή για τα αφανή που διατρέχουν τη ζωή μας και της χαρίζουν "αξόδευτο γαλάζιο"!

Ignis

συμφωνώ απόλυτα: η εμπιστοσύνη είναι η ακριβή προϋπόθεση για ν' αντέχει η κοινή πορεία και στις "ευθείες" αλλά και στις αντιξοότητες

voul-voul said...

Νανά μου, υπέροχο πανέξυπνο ποίημα!!! Καλά λέει ο Μάρκος: οξύνοια και ευαισθησία! Να είσαι πάντα καλά!

Και οι εκλεκτοί φίλοι; στο ύψος των περιστάσεων – χάρμα όλοι σας!
ανυπομονώ να δω κι αυτά τα θαυμάσια σχόλια στον «Φλοίσβο» ;)

Kαινούργιο φεγγαράκι βλέπω (όχι στον ουρανό ακόμη!), καλό μήνα σε όλους! :)

onlysand said...

Ignis :)

ποιος ξέρει; Μπορεί το «Άπειρο των Ονείρων» να βρίσκεται σε διάσταση που είμαστε καταδικασμένοι απλώς να ...υποψιαζόμαστε - αν το καλοσκεφτείς, μπορεί και να ’ναι καλύτερα έτσι ;)

Συμφωνώ ότι είναι πιο ...’φωτογραφικός’ ο Caravaggio – πάντως, κι εγώ τον αγαπώ˙ τρέχω να δω γενέθλια ή Αναχώρησή του! *

Προς το παρόν, ο ...Vincent που θέλεις να μας χαρίσεις :)

... ... ...

* Τον είχα στα υπόψη τον ...ρέμπελο (με την καλή έννοια!) – μου λέει, λοιπόν, πως θα γεμίσει την ‘πινακοθήκη’ μας τον Σεπτέμβρη (μήνα της γέννησής του)

onlysand said...

ΜΑRKO :)

Σ’ ευχαριστώ πολύ, αλλά – ...
Καλύτερα να πω: είσαι υπέρ το δέον γενναιόδωρος

Όμορφα να περνάς :)

onlysand said...

VOUL-VOUL :)

Κι εγώ; τι νομίζεις, καλό κορίτσι; δεν θέλω να δω όλ’ αυτά τα θαυμαστά στον ‘φλοίσβο’;... Το ζητούμενο είναι πότε. Και μου βάζεις ...τύψεις!... (Μη θορυβηθείς: αστειεύομαι! ;)

Θ' ακολουθήσει 'ειδοποιητήριο' - όποτε...
γιατί, βλέπεις, είναι και ...ξεμυαλιστικό το καλοκαίρι!!! ;)

Καλό μήνα σε σένα και σε όλους τους συνταξιδιώτες :)

the_return said...

Ένα εξαιρετικό ποίημα Νανά μου, που καταδεικνύει με παιδική ανεμελιά και σοφή μηχανορραφία, την αλληλουχία των τεχνών,που είναι σε τελική ανάλυση η αλληλουχία των όντων, το "μεγάλο δίχτυ".
Το αξόδευτο γαλάζιο του ουρανού έχει και αυτή την ικανότητα ακόμη: δίδεται εφάπαξ και εν ταυτώ χρόνω με δόσεις!
Είναι δηλαδή ένα γαλάζιο που δεν "αδειάζει" ποτέ, μόνο τα μάτια των ανθρώπων αδειάζουν.

Έχω να πω επίσης ότι πέρα από το εξαίρετο σύνολο του ποιήματος, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η λεκτική-εννοιολογική μείξη εδώ:

"Ψάχνω ζευγάρια των μηνών
Ιούλιου και Αυγούστου
Καίσαρ και Strindberg
αψιμαχούν σε σκοτεινά μεγέθη
αχός Ρουβίκων μαίνεται"


Απόλαυση ,πραγματικά!

onlysand said...

My RETURN :)

με εντυπωσιάζει πάντα η πρωτότυπα 'λοξή' (με την καλή έννοια!) οπτική σου. Την συναντώ τόσο στα αριστουργηματικά ποιήματά σου, όσο και στα σχόλιά σου, όπου ...σηκώνεις την κουρτίνα και αποκαλύπτεις το 'παρασκήνιο' της γραφής - με τρόπο που πάντα ενεργεί καταλυτικά ως το "μεγάλο δίχτυ" που μας στήνει η οξύτατη παρατηρητικότητά σου.

μου άρεσε πολύ η "ανεμελιά" και η ..."μηχανορραφία" που ανακάλυψες ;)

να είσαι καλά - ιδιαίτερα σ' ευχαριστώ!

Ignis said...

Λες για αυτό το αριστούργημα:

"Μας οφείλει μια φορά η Ιστορία να μας
Κινήσει από μόνη της, μας το οφείλει,
και νωχελικά

νωχελικότατα

ίσα που πατούσε το γκάζι
"

το εύρημα..
(στενοχωριέμαι όταν τεμαχίζω ποιήματα, αλλά ετούτο εδώ με εντυπωσίασε όταν το διάβασα.... αυτή η κατακλείδα των τελευταίων στίχων)

Τώρα εμένα γιατί αυτοί οι κήποι μου φαίνονται καρακίτς; (ιδίως ο πρώτος, μόνον τα δελφινάκια κάτι λίγο καλά, αλλά η όλη υπόθεση...)
Πόσο μου αρέσει όταν αφήνουμε την Φύση (την κάθε φύση) χωρίς πολλές επεμβάσεις και τεμαχισμούς-ευνουχισμούς να κάνει την δουλειά της, διότι σοφή είναι έτσι κι αλλιώς και σοφά πάντα αναπτύσσεται κι απλώνεται, αλλά όταν ο άνθρωπος κάνει επεμβάσεις άκριτα...
Για σκεφτείτε πόσα βασταράκια αποκεφαλίζονται με το που γέννιουνται για να αποκτήσει το φυτό μια φόρμα που ουδέποτε θα την έπαιρνε...
(πού πας και τα βρίσκεις όλα, και τελικά...ναι, δήγματα!! αλλά δεν θα έπρεπε να εντυπωσιάζομαι, εδώ βρήκες τον ..Vincent του Don McLean..)

Καλό ξημέρωμα, φιλτάτη Οικοδέσποινα και λοιποί εκλεκτοί φίλοι
(τέτοια άγρια ώρα που έκανα επίσκεψη εδώ, τι άλλο να πω; )
Και ο Αύγουστος προχωρά γοργά με ένα φεγγάρι μόνο...
(τώρα είναι τσόφλι, στις 16 πιατέλα)
(πάει ..το απομυθοποίησα εντελώς, να δω τι άλλο θα το πώ...)

Ignis said...

Της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και γελά
(εν προκειμένω πάλι η νύχτα)
βλασταράκια
βλασταράκια

Πάω για ύπνο και καλά θα κάνω...κουρκούτιασε...

καλλληνύχχχτεςςςςς

meril said...

Καλημέρα Νανά
Καλημέρα κορίτσια και αγόρια
Ε, Ολυμπιακοί εν όψει ένα τι να μη μας το θυμίσει; (Αχ, εσύ....)
Λοιπόν σε φαντάζομαι οικοδέσποινα άλλων εποχών να διοργανώνεις λαμπρά δείπνα μα πόση επιτυχία θα είχαν (όχι δεν αστειεύομαι καθόλου)... Αέρινη ναι ναι ένας αέρινος σαρκωμένος λόγος...
Καμιά φορά θα θελα να γράψω γι' αυτή σου την ικανότητα.... Διαρκώς σε αναζήτηση... Οι καλεσμένοι σου πάντα σε εγρήγορση βέβαιοι για το επερχόμενο....
Πραγματικά είσαι μοναδική

Για τους κήπους του Πεκίνου... καθόλου δε με χαλάνε (θα διαφωνήσω αγαπητότατη ignis κι όχι γιατί είναι ωραία φτιαγμένοι)
Έχουν φέρουν τη σφραγίδα ενός συγκεκριμένου ιδιαίτερου λαού με φιλοσοφία διαφορετική από τη δική μας και οι κήποι του αυτό καθρεφτίζουν
Αν ταιριάζουν με τη δική μας δεν είναι και το ζητούμενο νομίζω
Το ζητούμενο είναι άλλο
Μακάρι λέω όλη αυτή η φιέστα να ταν γιορτή ουσίας αλλά πού....

markos A said...

Ήρθαν οι νεράιδες - κι εγώ τι να προσθέσω, μετά την ρεαλίστρια(;) Ignis και τη λυρική Meril

μα με τη δεύτερη μάλλον θα συμφωνήσω, όχι μόνο για την έξοχη εικόνα της διοργάνωσης "λαμπρών δείπνων" εκ μέρους σου, Νανά

αλλά, σήμερα, στα επίκαιρα της Ολυμπιάδας, με την κατακλείδα της: "Mακάρι...αλλά πού"!...

Καλό μεσημέρι σε όλους!

onlysand said...

IGNIS, MERILou, MARKO :)))

δεν ξέρω... θα πρέπει να είναι πολύ προικισμένες οι νεράιδες που έχεις υπόψη σου, Marko, για να διαθέτουν το εύστροφο και διαυγές – παρά τα ...ξημερώματα – μυαλό, την γενναιόδωρη, ΜΟΝΑΔΙΚΑ* οργιάζουσα φαντασία των ‘δικών’ μας κοριτσιών.

*Εμ;! Να σου πω εγώ, Γλυκυτάτη (μου ’φτιαξες την ...κουτσουρεμένη μέρα μου!:), τι επιτυχία θα είχε το δείπνο, αν δεν ήταν «σε εγρήγορση οι καλεσμένοι» - αυτοί/ΕΣΕΙΣ ‘διοργανώνετε’ και τον ελάχιστο κόκκο της ‘άμμου’, όπως θα έχεις ήδη καταλάβει!...

Για το ...παρασκήνιο της ιστορίας: πρώτα είχα τους κήπους του Πεκίνου˙ δεν καιγόμουνα και τόσο να τους ‘ανεβάσω’. Μετά, διάβασα το ποίημα του Return – στάθηκα κι εγώ σ’ αυτούς ακριβώς τους στίχους: «Μας οφείλει μια φορά η Ιστορία να μας Κινήσει από μόνη της, μας το οφείλει»!!!
ο νους μας, ένα λίθινο εργαλείο / η εξέγερση δεν είναι παρά το πραγματικό Ελιξήριο της αθανασίας / (αλλά και): / μπορεί και να είναι το ελιξήριο κάθε Καταναγκασμού / (οι δύο όψεις... – και, προπαντός): / ΑΡΚΕΤΑ ΠΛΗΡΩΣΑΜΕ /
(κι εμένα δεν μ’ αρέσει να ‘τεμαχίζω ποιήματα’ – παρηγοριέμαι μόνο πως είναι τουλάχιστον προτροπή προς ‘αναζήτηση’!:)

onlysand said...

IGNIS, MERILou, MARKO :)))

Καθόλου δεν διαφωνώ για τον ‘μπονζάι’ τρόπο του ανθρώπου, που διεκδικεί τη σοφία της φύσης και βγάζει τέρατα (σε όλους τους τομείς της λεγόμενης προόδου)...

Ωστόσο, μπορώ για λίγο να υποκλιθώ στην επίπονη έως οδυνηρή εργατικότητα αυτού του σοφού λαού, που πέρασε και περνάει τόσες κακουχίες και στερήσεις, κι όμως στέκεται περήφανα όρθιος και στωικά πείσμων, με την σφριγηλή εγκαρτέρηση που τον ξεχωρίζει απ’ τις κατά καιρούς ηγεσίες του... (είναι και δύο δις οι άνθρωποι - respect!... ;)

Είχα δει και μια ταινία προ εβδομάδων και ...(ξανα)φτιάχτηκα... (Όχι στον 'τουριστικό' Σταύρο Θεοδωράκη - στον Κούλογλου)

«Αφείστε όλα τα λουλούδια ν’ ανθίσουν» - αχ, ο οίστρος της εφηβείας, ευεπίφορος στις ‘ανθισμένες’ εξαγγελίες!... χαχα, ήμουνα κάποτε ...μαοϊκή ;)

Καθόλου ‘απομυθοποιητική’ η υπενθύμιση: «Και ο Αύγουστος προχωρά ΓΟΡΓΑ με ένα φεγγάρι μόνο...»

Και πάλι: αχχχ!...

voul-voul said...

Καλησπέρα Νανά και φίλοι :)

θέλω να μοιραστώ μαζί σας την συγκίνησή μου: όποιος δεν είδε την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών του Πεκίνου, παρακαλώ να μην τη χάσει, επαναλαμβάνεται στις 10 μμ πάλι από τη ΝΕΤ! Αυτός ο λαός είναι αξιοθαύμαστος!

Υπέροχοι και οι κήποι του! ;)

onlysand said...

VOUL-VOUL :)

έχεις δίκιο, υπέροχη η Τελετή Έναρξης - ξύπνησε μνήμες ...Αθήνας... - ένα πραγματικά σαγηνευτικό ταξίδι στην πολύχρονη ιστορία τους. Ε, ο μάγος Ζαν Γι Μου έχει το ...κολάι από ιπτάμενους τίγρεις και δράκους ;)
Όσο κι αν διαφέρει η κουλτούρα μας απ' τη δική τους, δεν μπορείς να μη θαυμάσεις την Αρμονία που διατρέχει τη νοοτροπία και τα έργα τους!

αχ, ...ξανάγινα 'κινέζα' (για λίγο...)

Υ/γ.: πάντως, η 'λευκή λιτότητα' της Αθήνας παραμένει ασύγκριτη! :)

onlysand said...

Eιδοποιητήριο :

Ολοκληρώθηκαν στον ‘φλοίσβο’ τα (πολλά κι ενδιαφέροντα!) σχόλιά σας του Ιουλίου (Καρυωτάκης, βαν Γκογκ κ.λπ.).
Αύριο ελπίζω (γιατί Σ/Κ και γιορτές δεν λείπω απ’ την αγαπημένη Αθήνα...;) να ‘ανεβάσω’ και τα τελευταία ως τώρα έπεα - του Αυγούστου. (Από Μάη και ...πίσω, το φθινόπωρο...! ;)

Για τους φίλους που μου ζητούν τα παλαιότερα ποιήματα, άρχισα μια καινούργια ‘σελίδα’ - ως τώρα, η «Μετα-ποίηση μετΑμφιέσεων» στη διάθεσή σας

Ignis said...

Η ζωή είναι ένα όνειρο
Περνά, φεύγει και χάνεται, και μήτε αεράκι μετά, μήτε ίχνος...
("σκιάς όναρ άνθρωπος")
Μα είναι ένα Όνειρο!
Αρκεί να εστιάζουμε στις μικρές χαρές και να μην ζητάμε από τους άλλους τα ακατόρθωτα. Και κυρίως, να είμαστε ευγνώμονες για όλες τις μικρές στιγμές που αφουγκραστήκαμε την ευτυχία μέσα μας.

Πρόσφατα κοίταζα την θάλασσα, καθισμένη στην παραλία και πυρωμένη μετά από δεν ξέρω πόσες ώρες ηλιοθεραπεία. Και σκεφτόμουν όλα τα "θέλω" μου. Σκεφτόμουν όλα όσα πέτυχα ενώ δεν τα περίμενα και τόσο να συμβούν, κι όμως χάρις στην δική μου προσπάθεια μπόρεσαν να γίνουν καλύτερα απ'όσο γύρεψα. Αναλογίστηκα πόσα ήσαν αιωρούμενα καιρό ανάμεσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα, στο "επιθυμώ" και στο "έχω", και προσγειώθηκαν στην δεύτερη ακτή επιτέλους. Και –η άπληστη εγώ- σκάλωσα στα επόμενα "θέλω" και χάθηκα κάποιο χρόνο εκεί να τα αναλογίζομαι. Κι ήρθε σκιούλα η θλίψη και κάθισε σιμά μου...
Μα λίγο ένας παφλασμός των κυμάτων, λίγο αυτή η υπέροχη θάλασσα που απλωνόταν εμπρός μου, τόσο σμαραγδένια, αδιαφανής και γαλακτερή περίεργα, η έρημη παραλία που άφηνε μόνον το κύμα να ακούγεται απερίσπαστο στα φληναφήματά του με τα βότσαλα, κι η όλη εικόνα των χρωμάτων της θάλασσας που δεν θύμιζαν Ελλάδα μα ατόλη στον Ειρηνικό, τόσο ασυνήθιστες αποχρώσεις είχαν εκείνη την ημέρα...κάτι ένοιωσα πως έγινε έξαφνα, κάτι μαγικό σαν να άνοιξαν οι ουρανοί και είδα... μπήκα στα κύματα και κολύμπησα κατά τον ορίζοντα σκεπτόμενη ότι ναι, αυτό ήταν η ευτυχία. Αυτό ήταν η απόλυτη ευτυχία. Κάτι που μου γέμιζε τα μάτια κι από κει πλημμύριζε την ψυχή.
Κάτι που τελικά ήταν ήδη μέσα μου, και γύρευε μια αφορμή για να αναδυθεί. Δικό μου, ολόδικό μου, που δεν μπορεί κανείς να μου το κλέψει, κανείς να το επικαρπωθεί, ή να το μαγαρίσει. Χάρισμα που δεν εξαρτώταν από τις συχνά ανερμάτιστες συμπεριφορές των άλλων. Τις πιθανές στο μέλλον αλλαγές των. Και τα κελεύσματά των τα εγωιστικά.

Η ευτυχία είναι πολύ συχνά μια εσωτερική υπόθεση.

Ignis said...

Κείμενο σαν αυτό που έφερες Νανά, σπάνια μπορεί να ταιριάσει με φωτογραφίες. Οι λέξεις που οδηγείς εκπληκτικά στα ποιητικά σου κείμενα κι αποσπάσματα, έχουν χρωστήρα, βρίσκουν καμβάδες τις σελίδες και πάνω τους μεγαλουργούν. Διπλά τυχεροί οι θεατές σου, διότι έτυχε να βρεις κι αυτές τις εικόνες να συνοδεύουν τέτοιο κείμενο.
Μόνον ευχαριστώ μπορούμε να λέμε σε έναν τέτοιο χώρο. Μόνον ευχαριστώ μπορούμε να λέμε σε μια τέτοια φιλοξενία. Που μιλάμε και μας αφουγκράζεσαι. Που μιλάμε και μας σκέπτεσαι. Και με κάθε τρόπο μας κάνεις να νοιώθουμε σημαντικοί (πόσοι λίγοι μας κάνουν ανιδιοτελώς -κι έχει σημασία αυτό το ανιδιοτελώς- να αισθανόμαστε σημαντικοί....πόσοι ελάχιστοι ειλικρινείς)
Είναι το βλέμμα σου πάνω στους άλλους βελούδο, γι' αυτό...
Σπανίζει αυτό. Είναι που η ζωή μας πλήττεται από ανθρώπους ύπουλους που έχουν "βλέμματα" ντρίλινα....κι άγρια..ακανθώδη....

Εύχομαι και σε σένα και σε όλους, όπως κοιτάτε, να σας κοιτούν. Και την καρδιά σας να ανταποδίδουν.


ΥΓ. διαφωνώ με το του Ευριπίδη το αρχικό. Αντέχω.

ΥΓ (2)
Μοίρασα το κατεβατό σε δυο μέρη.
Είμαι απελπισία και το ξέρω.
(αλλά δεν κάνω τίποτε γι' αυτό!!!!)

onlysand said...

IGNIS :)))

Έχουν δίκιο όσοι λένε πως, μερικές φορές, αυτάρκεις, αυτό που μετράει στη ζωή, μπορεί να κλειστεί μέσα σε μια εικόνα.
Αλλά δεν μπορώ παρά να υποκύψω στον πειρασμό, Χρυσή, να υποκλιθώ στον ‘χείμαρρο’ που μας χαρίζει αυτή η ανεξάντλητη ψυχή της ‘φωτιάς’ σου.
Η ανταπόδοση είναι που κάνει το ‘βλέμμα’ σημαντικό.

Για τα Υ/γ: Τώρα, πες πως συζητάμε «απέναντι στα κύματα» κι ανοίγει η ψυχή με φτερά απροσδόκητα δυνατά. Και διαφωνεί με τον Ευρυπίδη. Και αντέχει μια τέτοια ‘απελπισία’ (όπως η δική σου!;) ως απόλαυση!

Γιατί, απλούστατα, για να ζήσουμε πρέπει να αγωνιζόμαστε διαρκώς˙ πρέπει να έχουμε το θάρρος να είμαστε ευτυχείς.

meril said...

Χμμμ ...πρέπει να χουμε θάρρος να μαστε ευτυχείς...
Σοφώτατον
Γιατί ποτέ δεν το χουμε
Γιατί φοβόμαστε να (παρα)δεχτούμε τη σταγονίτσα ευτυχίας που μας εδόθη και ή την πνίγουμε ή την αφήνουμε να γλιστρίσει ανάμεσα στα δάχτυλα...
Ω, ναι! Το ξέρω έτσι κι αλλιώς δεν κρατά μα αν της αφεθείς σου μένει η γλύκα να μετριάζει την πικράδα που έπεται(ούτως ή αλλέως)

Και τι ωραίο (φυσικά) κείμενο Νανά που με λες υπερβολική
Για σένα τίποτα δεν είναι υπερβολικό

voul-voul said...

Κορίτσια προικισμένα, όμορφα που τα λέτε!
Μας δίνει βέβαια πάντα την αφορμή η χαρισματική οικοδέσποινα της "Άμμου", αλλά κι εσείς ανταποκρίνεστε με όλο τον πλούτο και τα χρώματα της ψυχής σας. Σας απολαμβάνω απεριόριστα!

Νανά, με έκανες να πάω να ξεφυλλίσω πάλι το υπέροχο βιβλίο σου!
Όπως, πολύ μου άρεσε που επιτέλους ανεβάζεις και τα ποιητικά βιβλία σου :)

Καλά, για τον τεράστιο κόπο που έχεις κάνει στους "Καταχραστές Θαυμάτων", τι να πω;!

Να είστε όλοι (δηλαδή: ΟΛΕΣ :)
καλά!

onlysand said...

MERILou :)

...ή, αλλιώς, θέλω να πω, χρειάζεται να κάνουμε τον 'κόπο'˙ να μην απαξιώνουμε τη στιγμή – είτε από ‘περιφρόνηση’ είτε από δειλία...
Αν δεν ‘πίνουμε’ αυτές τις σταγονίτσες ευτυχίας, μπορεί να είναι αργά όταν αιφνίδια συνειδητοποιήσουμε, πως δεν ζήσαμε ποτέ, κι ίσως αυτό το κρίμα θα μας βαραίνει εσαεί

Και ακόμη σοφότερο: «...η γλύκα να μετριάζει την πικράδα που έπεται...»

Ίσα-ίσα, Αιθέρια γενναιόδωρη, προχθές που ξαναδιάβασα το κείμενο, το βρήκα επιεικώς μετριότατο!

meril said...

Επιεικώς μετριώτατο!
Μα τότε τίποτα δεν μπορεί να είναι καλό (γιατί με στενοχωρείς;)

Α! Και δεν είπα ούτε ένα ευχαριστώ για τα ποιήματά σου
Α Νανά Νανά! Τι θα κάνω με σένα....

onlysand said...

VOUL-VOUL :)

Γειά σου κι εσένα, Αισθαντική! Πολύ χαίρομαι που απολαμβάνεις τις νεράιδες :)

Ναι, ο ‘φλοίσβος’ είναι λίγο μπελαλίδικος, αλλά το ‘πρωτοσέλιδο’ είναι η ελάχιστη ανταμοιβή που αισθάνομαι πως οφείλω να αποδώσω στα πολύτιμα σχόλια των φίλων της ‘άμμου’.

Ως τώρα, μόνο τη ‘Μεταποίηση Μετ’Αμφιέσεων’ – άλλη, μετριότατη ‘εμφάνιση’! - σιγά σιγά τα υπόλοιπα. Τουλάχιστον εγώ σας τα ...αναγγέλω – όχι σαν την IGNIS, που ανοίγει το σεντούκι* με τα ‘Αξέχαστα’ και δεν λέει τίποτα...

*Απλώς το υπογραμμίζω, γιατί δεν θέλω να παραπονιέται πάλι ότι την εκθέτω! ;Ρ
Εσείς, κάντε μια βόλτα στο ‘ιστίο’ της!

onlysand said...

MERILou !

όταν λέω κάτι 'μετριότατο', είναι διαπίστωση .-

Αλαφροπάτητο σφεντάμι και τρυφερέ Ερωδιέ μου
εγώ τι θα κάνω με σένα!!!

(Αργεί τόσο ο blogger, που μου έχει σπάσει τα νεύρα!!! Μπορεί όμως να φταίει και το (λαπ)τοπάκι μου... \)

Ignis said...

Δυστυχώς Νανά μου η ευτυχία προκαλεί. Δεν στην συγχωρούν... Ακόμα κι αυτή η εσωτερική πλήρωση, η ηρεμία...μας θέλουν μίζερους και δύστυχους. Καλύτερο να την κρύβει κανείς -εντάξει, όχι να βυθίζεται στα αχ και ουχ- αλλά να την κρατά για τον εαυτό του. Προς τα έξω ένα ωραίο χαμόγελο, μια καλή διάθεση, ένα ερευνητικό βλέμμα (μην ελλοχεύει καμία λακκούβα ή μπανανόφλουδα) και ένα μικροσκόπιο αν όσα πίσω σου έτσι και μπρος σου.
Αλλά αυτή η ευτυχία των μικρών πραγμάτων είναι για μένα ό,τι η βενζίνη στο βενζινάδικο: ό,τι και να σου συμβαίνει, όσα κυβικά και να είναι το ...κάρο σου, χωρίς αυτό το καύσιμο δεν πάει πάρα πέρα. Φουλάρουμε και πάμε τον μακρύ δρόμο της ζωής με άλλες αντοχές.
Κι αν έχουμε αυτή, κι ειλικρινά αυτή είναι που μας νοιάζει και όχι ο ουρανός με όλα του τα αστέρια, η πικράδα που ακολουθεί ούτως ή αλλέως Μέριλ μου, δεν μας αγγίζει. Ή τουλάχιστον δεν μας αγγίζει σε βάθος. Διότι ξέρουμε ότι όλα όσα δεν εξαρτώνται μόνον από μας, έχουν όρια, έχουν αρχή και τέλος. Και όλα είναι αναμενόμενα κι ανά πάσα στιγμή.
Τα ουσιαστικά να μην χάνουμε, αυτό έχει σημασία. Τα αναπαλλοτρίωτα, τον δικό μας εαυτό δηλαδή.
Αν δεν μάθω να νοιώθω ευτυχισμένη μόνη μου, πάντα θα εξαρτώμαι από τις διαθέσεις των άλλων. Και αυτές δεν είναι ποτέ ακριβώς όπως τις θέλουμε. Δεν συμβαίνουν τέτοια θαύματα απόλυτης επίτευξης των "θέλω" μας.
(πάλι να γυρίσω σε κείνο το υπέροχο ποίημα σου Νανά που είχα την τιμή να μου αφιερώσεις; Και να δώσω την απάντηση, ναι, καλύτερα λίγα. Λίγα και δικά μου. Όχι όνειρα και να πετούν. Όχι άστρα και μακρινά. Καλύτερα λίγα και πραγματικά. Απτά)

Ignis said...

ΥΓ(1) επιεικώς μετριότατο;;;
(γκνουπ!)
τς τς τς.... τι λέει η συγγραφεύς!!!! Καλά, πιάσε άλλη σελίδα. Άντε λοιπόν να το βρεις όλο "επιεικώς μετριότατο" στο τέλος τέλος, και θα σε κυνηγάμε όλοι εδώ μέσα με σύμφωνη γνώμη. Ε μα πιά!!!!
ΥΓ(2) το σεντούκι είναι αυτά που δεν ήθελα να πετάξω, αλλά ήταν άκαιρα. Μην τολμήσετε και πείτε δηλαδή ότι φόρεσα μαύρες πλερέζες αν τα έβγαζα ένα ένα.
Μην εξομοιώνεις ένα δύστυχο και δύσμοιρο σεντούκι που βρίσκεται ένα βήμα πριν τον κάλαθο απορριμμάτων με πραγματική Ποίηση. Αν ξεθάψω κάτι στο μέλλον και από κατσιασμένο και αποφώλιον τέρας το σουλουπώσω λίγο να πάψει να είναι Κουασιμόδος εντελώς, μπορεί να το τροφοδοτήσω το μπαουλοντίβανο. Προς το παρόν θα μείνει κόκαλο (το μπαουλοντίβανο-Κουασιμόδος)
ΥΓ (3) τώρα θα σκάσω διότι απορώ πώς με ανέχεστε.

onlysand said...

IGNIS :)

ξέρεις... μόλις παρακολούθησα τον αγώνα ΗΠΑ - ΚΙΝΑ στο μπάσκετ...

αυτή η χειμαρρώδης 'επέλασή' σου είναι όμοια με των Μαύρων όταν είχαν κέφια ;)
ε... να μη σου πω ποιος/ποια μοιάζει με τους κινέζους που έχασαν (όχι τίποτ' άλλο: να μην ξεχνώ και την εκφραστική αναπηρία μου...)

Να 'σαι πάντα καλά, Χρυσή - και κανένα 'εμπόδιο' να μη σε σταματά! :)))

(Πάλι δεν θα είμαι συνεπής στον 'φλοίσβο'... Έχω τουλάχιστον δικαιολογία: είστε καταιγιστικές! ;)
Καλό βραδάκι σε όλους - από αύριο...

Μια όμορφη βδομάδα να μας ξημερώσει :)

 
SYNC ME @ SYNC