Tuesday, April 1, 2008

Πρωταπριλιά...

Στη θέση της καρδιάς βουίζει
ακούραστος αέρας
ώσπου να με σηκώσει ως
τον παλαιό εαυτό -
πλένω τα ζαχαρένια πλακάκια
της αυλής με των κερασιών
το αίμα - αντίστροφα μετράω
ως το άπειρο.

Ύστερα αναβάλλω όλες τις δουλειες
κάθομαι απέναντι στον ήλιο ως
να πνιγεί στους στεναγμούς
των ταπεινών ανθρώπων
- την άλλη μέρα, νύχτα, ξέρω
αλλά στο μεταξύ τακτοποιώντας
όνειρα που πήραν φως και
κάηκαν - στο αρχείο! -
συμπεριφέρομαι όπως οι περαστικοί
αποστρέφουν το βλέμμα από ένα
αποτρόπαιο δυστύχημα.

Κι εκεί που δεν το περιμένει δέρμα
ν' ανατριχιάσει
σαρδόνια μού χαρίζεις το δρεπάνι
νιογέννητο φεγγάρι και το ασήμι του
να κόβει από τότε που σε γνώρισα
τα διαμαντένια σου φιλιά στην πίκρα
της μνήμης -
λιγνή και μεγαλώνει όμως η άνοιξη
εύκολα που μεταμορφώνεται
σε δαμόκλεια
νύχτα.


 
SYNC ME @ SYNC