-
* Kάθε νύχτα μεγαλώνωτη σκιά του πόνου και τον ίδιο˙στην αντανάκλαση του
κόσμου κοιμίζω τις μέρες μου-φακίρηδες˙μετά την άσκηση πάνω στα
καρφιάκατηφορίζουν...
...αλλά κι εγώ ποιός ήμουν; ένας πρίγκηπας του τίποτα ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες, ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα κι έτρεχα να τη σώσω ( ... ) Τώρα αν θυμάμαι κάτι είναι κάποια όνειρα που έκανα ακουμπισμένος στον ωκεανό ή κάποιες ταπεινώσεις που τέλειωσαν με τα πιο υπέροχα δάκρυα και συχνά έκλεισα τα μάτια για να περάσω έναν δρόμο - έτσι σώθηκα. Τάσος Λειβαδίτης