Thursday, February 21, 2008

Η Αιωνιότητα της Στιγμής

Οι σκέψεις μας είναι οι αριθμοί της ρουλέτας.
Αλήθεια, είναι η μπίλια.

Τι κρίμα, η περιφρόνηση να είναι τόσο αμυντική!...
Όσο η γαλήνη δεν είναι σχεδόν ποτέ αδυναμία.
Η ανάγκη σε σπρώχνει˙ η φύση, απλώς, σ' ενοχλεί.

Σηκώνεσαι, δηλαδή, ένα πρωί και τρέχεις στη θάλασσα˙
επειδή ονειρεύτηκες πως δεν μπορείς
να θυμηθείς τι χρώμα έχει.
Το βράδυ λαβαίνεις τηλεφώνημα για την απόλυση.
Κινδυνεύεις να μείνεις άστεγος, αλλά έχεις ένα ολόκληρο
όραμα να σπαταλήσεις.
Τι νόημα έχει η ζωή; Δεν έχει˙ επειδή έχει αξία.
Αυτό που δεν της αξίζει, είναι
να νοσταλγείς το παρελθόν και
να φοβάσαι το μέλλον.

Στον δρυ κολλάει ο κισσός
στον ακαμάτη ο πεσσός.

Έλα! Σε λίγο θα παίζουμε
τη φούρλα του απογεύματος
με τις αέρινες θεσπέσιες στροφές του
μόλις πριν γκρεμιστεί γυμνό και αβοήθητο
στην άσφαλτο δίνη του σκότους.
Αργότερα όμως αυτό - πάμε με τη σειρά.
Τώρα έχουμε ξημέρωμα και μια καινούργια αρχή
για τις επιδιώξεις και τα τρεχάματά μας˙
είν' ο καιρός πιο όλβιος όταν βρέχει
ευκαιρίες.

Η μακροβιότητα δεν εγγυάται οπωσδήποτε τη δίκαιη δόξα.
(Όπως λέγαμε και τις προάλλες, μην έχεις εμπιστοσύνη
στην Αιωνιότητα: δεν διαρκεί περισσότερο
απ' τη ζωή σου.)
Η δικαίωση μιας ολόκληρης ύπαρξης είναι, φορές,
ζήτημα δευτερολέπτων.

Λίγα τα χρόνια μας - τι να προλάβουμε;
Μονάχα με την ποίηση αγγίζεις, λένε, την κεραία˙ αλλιώς,
το σύμπαν μένει ανέπαφο από το πέρασμά σου.
Και πάει γι' άλλα.
Μια μεταμόσχευση ψυχής ίσως να βοηθούσε...

Στο μεταξύ, θυμήσου: να προτιμάς την αγάπη απ' το φόβο.


 
SYNC ME @ SYNC