Saturday, January 26, 2008

Αλκυονίδες

Σχεδόν ένα με τη σκιά του
και σε απόσταση αναπνοής από τα όνειρα
με τους καρπούς της θλίψης κρεμασμένους
στο μόνο δέντρο της αυλής
σηκώνει τα μάτια και
ανατέλλει το φεγγάρι.

Σκυφτό από τόσο πόνο
που θα μπορούσε
να βαφτιστεί άνθρωπος.

Δώσε στη θέση της καρδιάς
το Όχι να φορέσω
με το σκαρί του αετού
να φύγω αν μπορέσω.

Με πιάνει αδιάβαστη
αυτή η Αλκυονίδα έκρηξη.


 
SYNC ME @ SYNC