Thursday, November 20, 2008

...Δοξαστικό

Τρέχω στο ποίημα ανάερα
γιατί έτσι τού πρέπει
μα στη στροφή σκαλώνει
το φουστάνι μου σε νότα λαμπηδόνα.

Μπαίνουν ανάμεσα φωτιές
επαναστάσεις αίματος και συγγενών
βλεμμάτων - αν είναι
να ισοπεδώσω τις προοπτικές
έχω να συνηθίσω στις αθόρυβες
όσο-πατάει-η-γάτα ερημιές του
του Κόσμου αυτού του θαυμαστού
που κρύβει τις συνθέσεις του
σε κάτι σάπιες ιστορίες ανασφάλιστες
απ' του καημού τη δίβουλη σφραγίδα.

Τρέχω λοιπόν καλύτερα
στο ποίημα να δοξάσω
όλες τις προδοσίες του μέλλοντος
εκ των προτέρων
σε ένδειξη ευγνωμοσύνης στα απειράριθμα
μικρά αγκάθια αμελητέα που αθροίζονται
στρατεύματα ατελείωτα και οικοδομούν
Συντέλεια
μέχρι την τελευταία μου σταγόνα.

Απόγευμα όπως φαίνεται ανοιξιάτικο
- απέναντι ο Νοέμβριος και φορτωμένος -
θα 'ρθουνε να χειροκροτήσουν λιγοστοί
την Απουσία - μια διαδικασία
δική μου μόνο και μονόπρακτη
τόσες προετοιμασίες για τρία λεπτά, μα
είναι ν' απασχολεί το σύμπαν ένας κόκκος;
- άνοιξη θα σφραγίσει το ανέβασμα
για δεν θ' αντέχεται το τελευταίο καλοκαίρι.

 
SYNC ME @ SYNC