Friday, October 17, 2008

ΑστικΑθύ(ρ)ματα

Χάσκει ο τεράστιος λάκκος και στο κέντρο του
πεσμένος μπρούμυτα ο Απόλλων
μπανταρισμένος στη φυλακή ανάξιων άλλοθι
ένα ααα!... θαυμαστικό συνάδει το απροσδόκητο
από σεισμό αμετροέπειας σπρωγμένος
λες και αντίκρυσε ανίδεο τη σύγχρονη λεηλασία
των αμειλίκτων αλλ’ αμελητέων επιγόνων
λάσπη φανταχτερή σε σκορποχώρι
Η φθορά ταπεινώνει τους ζωντανούς
χαμογελά το άγαλμα στο φρέσκο χώμα.

Στα ρείθρα κάρβουνο τα τσακισμένα δέντρα
παρέα με μια βρωμισμένη ευχή
από πεσμένο αστέρι
και τα βιολιά φλογίζουνε αόρατα το βάλτο
την ώρα που αιμάτινη άλλη μια αυγή
ανεβαίνει μετ’ εμποδίων τις κυλιόμενες
να δρέψει πάλι γκρίζο φρούριο ανίατη πόλη

ίδια στιγμή που ξεκολλάει απαρατήρητη
απ’ το ανάκτορο του Νέστορα η μετώπη
ωσάν ανεμοστρόβιλος της γνώσης
που ήρθε να πέσει ελεημόνως ύστατα
μες στο σκοτάδι των ανθρώπων.


Προειδοποιητικές βολές Warning shots

 
SYNC ME @ SYNC