sea & sky

"Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως"

2009-04-23T00:06:00.007+03:00

Ευχαριστώ όλους τους φίλους συνταξιδιώτες τής 'άμμου', που μπήκαν στον κόπο να μου γράψουν και στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.
Εκτός από τα ευγενικά σας λόγια, διακρίνω το 'μπέρδεμα' που άθελά μου έχω προκαλέσει...
Νομίζω, βρε παιδιά, ότι είναι απλούστατο:

Ο φλοίσβος έχει κατεβάσει προς το παρόν τα ρολά - ώσπου και όποτε (έχω εκτεθεί πια με τις ...υποσχέσεις!;) αξιωθώ να ταξινομήσω τα αξιοδιάβαστα σχόλιά σας και να τα βγάλω 'πρωτοσέλιδα'. Πάει αυτό!

Το παρόν* ιστίο εξεμέτρησε τις ημέρες του - σε κάθε 'άμμο' δεν θέλω να ξεπερνάω τα 200 ποστ. Πάει ΚΑΙ αυτό ;)

Η συνέχειά του* είναι η 'άμμος 3' : sea and sky 3

Για τους ...λιγότερο παρατηρητικούς, μάλιστα, εδώ στη δεξιά στήλη πάνω πάνω, αναρτώνται οι τίτλοι των καινούργιων ποστ.

Κι εδώ, είναι ο κήπος - όπου υποδέχομαι τα δώρα σας (στα σχόλια ή μέσω e-mail) και σας προσφέρω κι εγώ τα δικά μου :)

Πώς το έχει πει κάποιος;... Μ' αρέσουν πολύ τα δώρα που μου κάνουν, λατρεύω όμως να κάνω εγώ δώρα :)

Σε καινούργια ...παραλία :)

2009-04-15T00:02:00.031+03:00

"Ωραίος καιρός, μετακόμιση" - σκέφτηκα - και αφού, σε δύο μέρες, η 'άμμος' κλείνει τρία χρόνια '(ξ)απλωμένη' στο χάος του κυβερνο(χρονο)χώρου, είπα ν' αλλάξουμε τον αέρα μας καθώς και 'παραστάσεις' - άλλη παραλία :

sea and sky 3

(Μην πάτε από τώρα, μεθαύριο θ' 'ανοίξει'. Η αυλαία θα σηκωθεί με μια 'ιστορία' που μου συνέβη δύο ή τρία χρόνια πριν - ανήμερα Μεγάλη Παρασκευή - είπα να την τιμήσω...)
Μετά το Πάσχα, τα σχόλια θα κλείσουν˙ αφενός θα ...ξεκουραστείτε κι εσείς από την ευγενή σας 'υποχρέωση', αφετέρου θα βρείτε το 'ταχυδρομείο' μου στη δεξιά στήλη για οτιδήποτε επείγον ή κατά τη γνώμη σας απαραίτητο. (Άσε που, ήδη από την εποχή τού Αισχύλου έχουν ειπωθεί όλα - εμείς οι 'γραφιάδες', απλώς, 'κοροϊδευόμαστε' με τα 'καινούργια'... ;)
Ο 'φλοίσβος' θα παραμείνει απενεργοποιημένος επ' ολίγον - επί όσο διάστημα, δηλαδή, μου πάρει ώσπου να αναρτήσω 'πρωτοσέλιδα' τα αξιοδιάβαστα σχόλιά σας.
Ο δε 'κήπος' θα είναι πάντα ανοιχτός για τις ευωδιαστές καταθέσεις σας.
Εκτός από το να σας ευχαριστήσω ειλικρινά όλους γι' αυτά τα τρία χρόνια που συνταξιδεύουμε, ό,τι άλλο έχω ξεχάσει, το ...βρίσκουμε στην πορεία - δεν χανόμαστε! :)

Πάσχα σημαίνει Πέρασμα - είθε αυτό να είναι προς την ουσία τού Ανθρώπου (= άνω θρώσκω).

Κραταιά ως θάνατος* η αγάπη - γι' αυτό την προτιμάμε˙ για να ομορφαίνει με τη δύναμή της τις διαδρομές και τις συναντήσεις μας στο παν-δοχείο που λέγεται ζωή. Εξάλλου, τον *'άλλο', θα τον ...γνωρίσουμε μία φορά και καλή(;) - δεν είναι και για ...χόρταση ;)

Υγεία, λοιπόν, να έχετε - Αγάπη να δίνετε :)

σχόλια

Προεόρτια...

2009-04-12T00:06:00.007+03:00

Στη διπλανή αυλή βγαίνει
ξυπόλητος ο Ιησούς Δωδεκαετής
και παίζει με τα πριονίδια που πετάει
ο πατέρας του καθώς σκαλίζει το ξύλο
και πλανεύει το αβέβαιο
μέλλον στο δρόμο
με τα βάγια.

Έξω στα ρείθρα των ανθρώπων
– εκεί όπου λάμπει η απληστία
και κάρβουνο είναι ο χρυσός –
ρέει ρυάκι αιμάτινο
από τα Υψηλά του Όρους
και τέμνει αιχμηρά τις εικασίες
- ανάσα τρέμει στο φτερό
η Εγγύτητα σαλπίζει.

Στα ξέφωτα της μνήμης των αθώων
αλλά και μέσα στα ηδύποτα
ψιθυρίσματα των φυλλωμάτων
σαν για ν’ ανοίξει η Άνοιξη
την πράσινή της πόρτα,

απ' το βελούδο της νυκτός
εφύτρωσε λευκότατο
μη με λησμόνει.

σχόλια

Οι όψεις του νοήματος

2009-04-08T01:22:00.004+03:00

Τυλίγω το ρήμα σε μετάξια και αρώματα
του λείπει το πλευρό-αντικείμενο
και θέλει ζέστη που δεν έχω για ν’ ανθίσει.

Εσύ ακουμπάς νυχτιάτικα στο φανοστάτη
κάνεις παρέα στην ομίχλη την καπνίζεις
και ανεβάζεις μάταιο θυμίαμα στη συννεφιά
συνωστισμός που επιχαίρει και πολυπληθής.

Κοίτα, αν πιάσετε φιλίες δεν τη θέλω σπίτι˙
κουρτίνες υγρασία τυλίγουν τα δωμάτια
σκεπάζουνε το φως της ανεξόφλητης ζωής
και δεν μ’ αφήνουνε να κοιμηθώ.
Ξέρεις πως η αγάπη θέλει φωταψία
αλλιώς στερεύουνε ως και τα λόγια
ξενυχτισμένα αστέρια βρίσκουν καταφύγιο˙
άσε που ανοίγεις την όρεξη στην αυτοκρατορία
των δακρύων για νέες κατακτήσεις.

Εγώ ανοίγω πάλι τα παράθυρα αφού
ξημερώθηκα για πρωινή μελέτη:
διαβάζω τις καλές προθέσεις πάνω στο γαλανό
που στιγμιαία μού χαρίζεται καινούργιο
άγραφο και ευάλωτο.
Και απελπιστικά ευτυχία μονάχη.

Σε ανεστραμμένη θάλασσα βρίσκω τον εαυτό μου
όλο ανεβαίνω το ρεύμα κολυμπώντας μίλια-αιώνες
καθώς αναδύομαι ατόλη ανάμεσα σε άπειρες
μικρές εκρήξεις όνειρο
όπως ο ιδρώτας που σε λούζει δίπλα μου
ακατάσχετη ηδονή
σταγόνες αμετάφραστες κυλούν στα σεντόνια
μην πάρουνε φωτιά.

σχόλια

Πιο ελαφρύ απ’ το τραύμα

2009-04-05T00:03:00.002+03:00

Πέφτουνε δέντρα μες στους κήπους αερόπλοια
απ’ των ανθρώπων τα μεσάνυχτα πιο ξαφνιασμένα
και μονομιάς πληθαίνουν φώτα ανάμεσα στα φύλλα
μάτια της Άνοιξης και του Αυγερινού σαν τριανταφιλιά
αγγίζουνε στα βλέφαρα τους περιπατητές του απογεύματος
κι εκείνοι ανεβαίνουν ποδηλάτες αστερόπληκτοι
σιωπηλά δουλεύοντας στους τυχερούς για μας στροβίλους
και ανιχνεύουνε πυρετωδώς
το αντίδοτο για τον Μυθριδάτη.

Τότε μπορεί να δεις την ξαστεριά
να γονατίζει
να φυλά το χώμα
κι εκεί τα ταπεινά χορτάρια
σε άπειρες πυγολαμπίδες να μεταμορφώνονται
μωρά αμίλητα ακόμα με ομφάλιο λώρο ουρανό
- το πρωινό ανάμεσα σε παραμορφωτικούς καθρέφτες -
αναδύονται τα όνειρα με χαμογελαστή εκδίκηση
και στέκονται όρθια στο ύψος των βλεμμάτων
μικρές πηγές μάς δείχνουνε
πόσα θυμούνται οι πέτρες
όσα κι οι σπόροι μέσα
στον μέλλοντα καρπό τους.

Παίρνει φόρα η Άνοιξη
πρώτη μαθήτρια στην Κοσμογονία
τα τρομερά και δύσβατα αγιάζει η μνήμη
αχ, λουλουδάκι, πού με πας;
σε ανήφορο του αίματος
και πάλι συμπληγάδες

χρυσή σκάλα η μάνα μου - κρατιέμαι
από το εμπριμέ της φουστανάκι.

σχόλια

"...της αυγής κροκάτη Γάζα..."

2009-03-31T00:06:00.015+03:00

Στα μέρη που μεγάλωσα
η ζωή έλαμπε χαμόγελα
η ησυχία ήταν άσπρο μεσημέρι
και φωτεινά ζεστά τα ρόδινα πεζούλια
που χάιδευε ο ήλιος τρυφερά.
Ανάμεσα στις φυλλωσιές πετούσαν αγγελάκια
στρίφωναν το ελαφρύ αεράκι
κεντώντας αζαλέες ζωηρές στο πέτο
της καινούργιας όχθης
– τα δέντρα τότε φούντωναν πράσινες καλημέρες˙
κάθε ώρα που τελείωνε, κρεμόταν στα κλαδιά τους
λουλούδιαζε η θύμιση κι έβγαζε όλο φρέζιες.
Προχωρημένη η Άνοιξη και άλλο δεν κρατιόταν:
μεθούσε τους ερωτευμένους η κληματαριά
με άγουρες υποσχέσεις – τα γνωστά.

Μετά, για άλλες εποχές, έπεφταν ψεύτικες νιφάδες
να χορταίνουν τα παραμύθια της φωτιάς
μυρωδικά πολύτιμα και σπάνιες αισθήσεις
να πέφτει μέλι ιαματικό
στου κόσμου το χειμώνα που θρηνούσε
– όλη η Γη μία πληγή –
να βρέχει μέλι πάνω από τις ερημιές
μπας και γλυκάνει ο φόβος:
πότε οβίδες των αδίκων πάνω στα παιδιά
πότε κομμένα πόδια μες στις λάσπες.
Αντί καρφιά, τα φέρετρα σφραγίζουν περιστέρια
ο τρόμος στήνει το χορό
ο Οδυσσέας νοσταλγός και δάκρυ απορημένου.
Όσα γλυτώσαν απ' αυτή τη φρίκη
στους δρόμους σέρνονται κι αφήνουνε σημάδια
τα όνειρά τους σύριγγες-πεταλούδες˙
οι υπόλοιποι – και σκυθρωποί –
κρύβουνε τη μελαγχολία τους στη συννεφιά
καμώνονται πως ξέρουνε πού πάνε
ενώ απλώς τραβούν ανήφορο στο Πουθενά
καθένας με την αντιασφυξιογόνα μάσκα του.

Χιλιάδες πέθανα φορές
πέθανα κι αναστήθηκα με όρεξη Ιουλίου˙
η ματωμένη μου ζωή ποτέ δεν χώρεσε
στα επίσημα βιβλία.
Κανείς δεν μου υποσχέθηκε
το γέλιο δίχως θλίψη,
τον ήλιο χωρίς τη βροχή
και μέρες δίχως πόνο˙
μα όταν η αγάπη κόβεται, ο ουρανός ματώνει.
Πουλιά όμως έχω δει πολλά
να χάνουν απ’ τη λύπη τους
τα πλουμιστά φτερά τους
ξεχνούν όλα το πέταγμα
και πάνε και ριζώνουνε
βαθιά μέσα στο χώμα.

Φτάνει ως εδώ, άλλα να μη σου φέρω
από τα ατέλειωτα που μηχανεύεται δεινά
ο νους του ανθρώπου.

Τέτοια μού έλεγε χθες βράδυ το παιδί που ήρθε απρόσκλητο
να πάρει απ’ το χεράκι την αγρύπνια μου.
Το βλέμμα του γελούσε μέσα στην ψυχή μου
κοιτούσε όμως μόνο μπροστά
μα και στο Παραπέρα.

Τι σου τα λέω τώρα αυτά;
σε λίγο πάλι ξημερώνει
πραγματικότητα.

σχόλια

Μετοίκηση

2009-03-27T00:02:00.006+02:00

Για μια στιγμή τής δίνουν αχρείαστο βάρος
τα υφάσματα των ξεχασμένων απεκδύεται
– όχι, καλύτερα γυμνή –
γυμνή για να προλάβει την αστραπή των άστρων
ως ίχνος εν-τυπώνεται στην παρακμή του χώματος
ερείπια που μόνο δεν μιλούν ανθρώπινα
λάμπουν υγρά κόντρα στον χρόνο
ξυπνούν, πετάγονται στο φως
σαν από έρωτα εφιάλτη υπνωτισμένα
ο Μπελιντόρ νεκρός χαμογελάει

την βάσανο των ονείρων εκείνη αψηφώντας
κάτω απ’ το τρυφερό βλεφάρισμα
ανυπεράσπιστων πουλιών
νεύει στο Λίγο και ανθίζει το Πολύ

βαρύς ο επί γλώττης βους για να χρυσίζει η σιωπή
απέναντι στα φλύαρα ναπολεόνια τού καιρού
χαμογελά πανσέληνη αγρυπνία ζεστά
κι απόμακρα συγχρόνως
κάτι σαν ευλογία βρέχει στους νευρώνες
κι αυτοί αποσυνδέονται προθύμως

πιο γρήγορη κι από την πιο αιφνίδια αναχώρηση
κερδίζει τον Παράδεισο η Βεατρίκη.

Μικρή κουκίδα απρόσεκτη στο σύμπαν
με ποιο δικαίωμα ταράζω εγώ
των πεθαμένων τις μυστικές αλέες
στην κουπαστή τού Άχρονου και στ’ ανοιχτά λιμάνια
μονάχα με το βλέμμα ιχνηλατώντας
ανεξιχνίαστες συγκοπές στο πέταγμα του σμήνους
που φεύγει να κουρνιάσει δύση.

Την ίδια γνώμη θα ’χει και νεκρή η Βεατρίκη
για τους αστερισμούς των αδιάφορων αγγέλων;

Σαν σκοτεινό δωμάτιο αγιόρταστου σπιτιού
ο θόλος.

σχόλια

Η πρόσκληση της Κυρίας Καθώςπρέπει Όπωςθέλει

2009-03-20T16:57:00.003+02:00

Την είδα! Έρχεται, σου λέω!
Τι, ...δεν πιστεύεις;!
Γι’ αυτό λαχάνιασα τρεχάλα παιδική
να σου προλάβω τα χαρμόσυνα!

Χθες βράδυ τη μυρίστηκα και ψήλωσα!
Να, έτσι άπλωσα το χέρι και κατέβασα
Κόσμους Αλδεβαράν μες στην αγρύπνια μου
– λιμπίστηκα!

Ξημέρωσε πρωί και δεν κρατήθηκα
έπεσα πάνω της και μέθυσα αρώματα
στη μέση μέσα τού ήλιου των βημάτων της
ανάμεσα φωνές παιδιών και φρέσκα γέλια

ιστιοφόρο με ανοιχτά πανιά – δεν περιγράφεται!
Φουριόζα μυρωδάτη κι ανελέητη
με το εμπριμέ της φουστανάκι το ανεξίτηλο
– ίδια η μαμά, πρώτη φορά που ανεβαίνει Ακρόπολη.

Σε λίγο θα τη δεις να στρίβει στη γωνία!
Έρχεται! Και στο πέτο της
μπουκέτο τα λευκά κρινάκια και μωβ φρέζιες˙
πρώτα χτυπάει το τζάμι με φευγάτο χελιδόνι
και σου γνέφει καλοκαίρι˙
μετά, μπαίνει στον κήπο αγέρωχη
με τον μικρό αγέρα σύντροφο αγγελάκι αόρατο
τινάζει τα όμορφα μαλλιά της και τις θαμπωμένες μυγδαλιές
– αχ, τόσος κόπος για ν’ ανθίσουμε! Και πρόωρα… –
στέκεται και του λέει προκλητικά ναζιάρικα:
- Έλα, λοιπόν! Στρώσου και γράψε μου ένα ποίημα πριν σου φύγω πάλι…

σχόλια

Το ποίημα

2009-03-18T00:06:00.010+02:00

Τόσο παρήγορα ζεστό
σαν λυχναράκι σε έρημο
εξέχει όμως η ασχήμια τύραννος
ο πάνθηρας χαζεύει χορτασμένος
ουδέν ψοφίμι
- όλα αλληλοφαγώθηκαν
και πριν να ξεψυχήσουν -
μα μια αντιλόπη ξένοιαστη
και πάμφωτη αγάπης
περνάει μπροστά σαν έκρηξη
εν φρίκη γνώσει ίπταται
ως μαγικό μαστίγιο
επί αθλιοτήτων
ζωή και αβροδίαιτη ένα!
μοναδική σπανιότητα
προκλητική εικόνα σεσημασμένη
των άγριων ανέμων ποίημα τρυφερό
- στα χρόνια του σκληρού χαλκού
σε τι να χρησιμεύει;

Τα όνειρα του Άμλετ
πληθυντικά απαρέμφατα
- στον ενικό μάς βλέπει μόνο
ο θάνατος.

σχόλια

Υπνοπενία ~ παλαιο-αναρχικό

2009-02-12T00:06:00.009+02:00

Μια ηλιαχτίδα ελαφριά και παιχνιδιάρα
ήρθε απρόσκλητη παραμονές του ύπνου
να ξεγελάσει τον Μορφέα
πως τάχα αν με κέρδιζε
το έπαθλό μου αντίτιμο απολαύσεων
υψηλών και εν αιθρία˙
μα πριν προλάβω να χαρώ
ή να υποψιαστώ εν τέλει
συννέφιασε
χωρίς συνέπειες μου κρύφτηκε
έμεινε το αγγελτήριο αιωρούμενο
και έρμαιο απόηχος συνηθείας
ο πίνακας που φιλοτέχνησε η σκόνη της
χωρίς φως τώρα και στον τοίχο το σκοτάδι.

Τραβάω πάλι το κομμένο σπίρτο
δεν με διαλέγει ο Μορφέας
μένω
ξάγρυπνη στη λεηλασία των άστρων
διάτρητη απ’ τις σφαίρες τους και περιμένω
να με θέλει η σωτηρία σου.
Στις αναλήψεις σου, γνωρίζω, είσαι χωρίς έλεος
οι καταθέσεις μου κι εσύ το ξέρεις
σπατάλη και καταρρακτώδες αφειδώλευτο
επί ξηρού ακμής θα γίνει η συνάντηση
για να μην πω στο έλος της αμφιβολίας.

Όμως σε συμπονώ που όλο ξοδεύεσαι
με κίνδυνο την πτώχευση των αισθημάτων
δεν θέλω να με θέλει ένας πένητας
ζητιάνος μιας επιθανάτιας ελπίδας χωρίς τέλος
κι ας μου κοστίσει πιο πολύ η εξόριστη αλήθεια
είδος χωρίς μεγάλη ζήτηση, εδώ που τα λέμε
γι’ αυτό πανάκριβο
χωρίς παζάρια υποσχέσεων και ζυγαριές
που κλέβουν στα φεγγάρια.

Στο ύψος αυτό λοιπόν αν καταφέρω
να σκαρφαλώσω και να μη ζαλιστώ
εσένα ως άχρωμη ηχώ θα ρίξω
στην άβυσσο που καταπίνει παρελθόντα
ηλιοτρόπιο θα φυτρώσει και ας μην το δω
να φέγγει προς τα κει που θα ξεχάσω.

σχόλια

Έρως Πυρηνικός

2009-02-07T00:09:00.002+02:00

Το μέλλον είναι ένα μυστήριο θλιμμένο
όχι επειδή κοιτάει μπροστά
αλλά επειδή μας βλέπει ήδη
από κει όπου θα πάμε.
Είναι σαν να μπαίνεις για πρώτη φορά
σ' ένα δωμάτιο κι όταν ανάψεις το φως
αυτό που φοβόσουν έχει γίνει
πραγματικότητα στη δίνη
της αέναης περιστροφής.

Βασιβουζούκοι, Βίκινγκς, Βησιγότθοι
μέχρι τους αλατόπυργους του Salzburg η αλληγορία
από κει και πέρα άγνωστες φυλές
- εδώ κάτω, τα γνωστά: μονίμως μπερδεμένη η αθανασία.

Ο Πλούτων λείπει έξω – πάνω –
για δουλειές ο περαματάρης
κι η Περσεφόνη όλη μέρα σκυφτή σφουγγαρίζει
τα απόβλητα που στάζει ασταμάτητα το ταβάνι.
Ανοίγει τα παράθυρα στο νου και βλέπει
σκηνές από το τελευταίο καλοκαίρι
με τη μάνα της – δεν ξέρει
πως δεν θα την ξαναδεί.

- Εγώ είμαι για σένα!
φωνάζει εισβάλλοντας στο σπίτι ο Πλούτων
κι η τρομαγμένη σύζυγος βγάζει
το όνειρο απ' την πρίζα
μην λαμπαδιάσουν πάλι τα καλώδια
ξυπνά στην αγκαλιά του
κι από το καρδιοχτύπι του εκείνη ανατριχιάζει.
Της σπρώχνει οξύθυμα το κεφάλι προς τα πίσω:
- Ρόδινοι στίχοι είναι πλεγμένοι στα μαλλιά σου
μιλούσες με τη μάνα σου; ή, με άλλους πλανήτες;
ξανά μανά τα ίδια! δεν σου το 'χω πει;!
Θες να κατέβει ο Ήφαιστος να 'χει κι εδώ το λόγο;
Η μόνη πιθανή ζωή είναι σ' αυτό το βούρκο!
Βάλε μυαλό, γυναίκα μου, και μη μου ξεπορτίζεις!
- Πάει καιρός που δεν φίλησα τη μάνα μου
νοστάλγησα το χρώμα – το χώμα, έστω
κι ας θαφτώ. Να είναι όμως για πάντα!
Δεν θέλω εδώ να έρχομαι
με μαύρο φως στα μάτια!

Τα δάκρυά του, μαύρα – και έκτοτε
η φρόνηση ωσάν σπαθί τού Αρθούρου –
κάποτε ήταν αγιόκλημα
και μέθη Ιουλίου.

σχόλια

Πόλεμος Έρως

2009-02-03T00:06:00.016+02:00

Ανοίγει η γη στα δυο γόνιμο ρόδι
πέφτω στο βάθος του φλεγόμενου πυρήνα
φτερά καψαλισμένα ανωριμότητα
φθινόπωρα εικοσιένα στη σειρά
μ' ένα μικρούλη έρωτα γυμνό
τσιτάκι από τ' αστέρια δανεισμένο
όλοι με κοροϊδεύουνε με το χαμόγελό σου
η άνοιξη απούσα ταξιδεύει
μόνο σε σένα.

Με τάιζες σπόρους ροδιού, είδα στον ύπνο μου
το δρόμο για να βρίσκω, έλεγες
πίσω στο θαλερό σκοτάδι σου
αιώνια να επιστρέφω Περσεφόνη – ώσπου
και ας μην είμαι η ίδια, να μεταμορφωθώ
μόνο σε μένα.

Αστέρια πέφτουν στα μαλλιά
κι η έρημος σφαδάζει
στο όνομα της άωρης ομορφιάς μου
θα πνιγεί ο Άδης
προτού αλλάξει προσωπείο
και σε δω
πάλι στην πόρτα.

Αθώες φράσεις με ξηλώνουνε καρφιά
και βγαίνω από την άγνοια στο μπαλκόνι
χύνεται μέσα μου ποτάμι αλμυρό
σε λίγο ξημερώνει
σονάτα τού Σκαρλάτι θάλασσα ως πέρα
κι η μάνα μου ντυμένη Αλεξάνδρεια
χαρίζει όλα τα ρούχα στον αέρα.

σχόλια

Η ‘άμμος’ σε νέες ...περιπέτειες ;)

2009-02-01T00:09:00.007+02:00

Απτόητη! (η άμμος) εγκαινιάζει απόψε τον 'κήπο', μήπως και φέρουμε νωρίτερα την άνοιξη (ομιλώ για εκείνη την ...παντός καιρού)

ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα

Καλό μήνα! :)

Τηλε μαχος

2009-01-29T12:02:00.003+02:00

Ο Λένιν πόνταρε όλα του
τα οράματα στο κόκκινο
τότε που λίγο άρχιζε να διαφοροποιείται
το χρώμα απ' το χώμα
- στην επικράτεια του μαύρου τώρα
είναι πιο εύκολη η ζωή
μονόχρωμη; μπορεί˙ αλλά καθόλου
υψιπετής με παρενέργειες-ζαλάδες
και συνάφειες ιδανικών.

Εκεί που μένεις ενεός
θαυμάζοντας στα τσιμεντένια κολοσαία
την τύχη των λεόντων
μια στιγμιαία μόνο αποσύνδεση
μπορεί να σου δείξει την έξοδο
απ' την ωμότητα της τύρβης.

Εγώ, υπήκοος του θέρους εσαεί
κι ας με κρεμάσουνε περίγελο
του κόσμου στην αγχόνη
των πρωτοσέλιδων - τυμπανιαίο
έκθεμα στο σαρκοβόρο παζάρι
- τηλε, τηλε!

Για το ξεβόλεμα, να σε παρηγορήσω λίγο:
Ώρες ώρες, ακόμη και η πραγματικότητα
θα 'θελε να είναι γιασεμί.

σχόλια

Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς ~ ο φλογερός Ιρλανδός

2009-01-27T00:09:00.062+02:00

William Butler Yeats
13 Ιουνίου 1865, Δουβλίνο - 28 Ιανουαρίου 1939, Καπ Μαρτέν-Γαλλία
'Μόλις' πριν από 70 χρόνια, σαν σήμερα, ήταν ακόμη ‘ανάμεσά μας’

"...μέσα στη σκοτεινιασμένη θύελλα
ή κάτω απ' τα φωτεινά αστέρια."

Ιρλανδός, λοιπόν. Ποιητής, δε - και όχι μόνο. Στον φουρτουνιασμένο καιρό (και πότε δεν ήταν;) του επαναστατικού αγώνα για την αυτονομία της Ιρλανδίας. Οι στίχοι του αντικατοπτρίζουν την απαισιοδοξία για την πολιτική κατάσταση στη χώρα του. Mην ξεχνάμε ότι γεννήθηκε και ενηλικιώθηκε σε πολύ ταραγμένη εποχή: ανάμεσα στον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο και την Παρισινή Κομούνα - π.χ., η γυναίκα τού Ένγκελς, Lizzi Burns, ήταν Ιρλανδή, είχε αφοσιωθεί ψυχή τε και σώματι στον αγώνα τής ανεξαρτησίας και πέθανε το 1878.
Απ' τις εξέχουσες προσωπικότητες στα ευρωπαϊκά Γράμματα του 20ού αιώνα*, δύο φορές εκλεγμένος γερουσιαστής στο Κοινοβούλιο της πατρίδας του, και συνιδρυτής τού Abbey Theatre, όπου παίζονταν κυρίως δικά του θεατρικά έργα.
Η επιτροπή που του απένειμε το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1923 περιγράφει το έργο του ως "εμπνευσμένη ποίηση, η οποία, σε υψηλότατα καλλιτεχνική μορφή, δίνει έκφραση στο πνεύμα ενός ολόκληρου έθνους".
Σημείωση: ο Γέιτς είναι απ' τους λίγους συγγραφείς που ολοκλήρωσαν το σπουδαιότερο τμήμα του έργου τους μετά την απονομή τού βραβείου.

*Μερικοί, μάλιστα, τον χαρακτηρίζουν "Πικάσο τής Ποίησης" - καθώς σφράγισε την μετάβαση από τον 19ο αιώνα τής 'παραδοσιακής' στον μοντερνισμό τής Ποίησης τού 20ού, όπως αντίστοιχα λειτούργησε ο Πικάσο για την ζωγραφική.

But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.

Αλλά εγώ, που είμαι φτωχός,
δεν έχω παρά μόνο τα όνειρά μου˙
τα έχω απλώσει κάτω απ' τα πόδια σου˙
να περπατάς προσεκτικά
γιατί βαδίζεις πάνω στα όνειρά μου.

Να, εδώ θα 'πρεπε να σταματήσω τώρα...
Γιατί, ο έξοχος ποιητής, γεννημένος και με εγκύκλιες σπουδές στο Δουβλίνο, διάβαζε από μικρός ποίηση μετά μανίας, και στα πρώτα χρόνια τής νεότητάς του γοητεύτηκε από τους ιρλανδικούς μύθους και τον αποκρυφισμό, θέματα που χαρακτηρίζουν εν πολλοίς την πρώτη φάση τού έργου του - περίπου ως το γύρισμα του αιώνα (ο πρώτος τόμος με ποιήματά του εκδόθηκε το 1889).
Τώρα όμως δεν μπορώ να ...σταματήσω: ας φανεί - για μία ακόμη φορά - πως είναι καλύτερα να θαυμάζουμε το έργο τού καλλιτέχνη και να μην γνωρίζουμε τον άνθρωπο: Ο Γέιτς, περνώντας από ...σαράντα κύματα στην πολυτάραχη έτσι κι αλλιώς ζωή του, διετέλεσε ριζοσπάστης εθνικιστής, κλασικός φιλελεύθερος, αντιδραστικός συντηρητικός και χιλιαστής μηδενιστής (κατά τον κριτικό-του Michael Valdez Moses).
Ε, και; Ε... καλύτερα να μην το ξέραμε - αυτό λέω... (όπως και για αρκετούς άλλους)

Απόσπασμα από το ποίημα "Where my Books go"

ALL the words that I utter,
And all the words that I write,
Must spread out their wings untiring,
And never rest in their flight,
Till they come where your sad, sad heart is,
And sing to you in the night,
Beyond where the waters are moving,
Storm-darken'd or starry bright.

Όλες οι λέξεις που αναπνέω
κι όλες οι λέξεις που γράφω
πρέπει ν’ απλώσουν ακούραστα φτερά
και ποτέ να μη σταματήσουν την πτήση τους
ώσπου να φτάσουν τη θλιμμένη,
τη θλιμμένη σου καρδιά
και να σου τραγουδήσουν μες στη νύχτα
πέρα από κει που τρέχουν τα νερά
μέσα στη σκοτεινιασμένη θύελλα
ή κάτω απ' τα φωτεινά αστέρια.

Μικρή συλλογή από ποιήματά του (στα αγγλικά) εδώ

σχόλια

Της Αλκυόνης ο (αισιόδοξος) καημός

2009-01-24T00:09:00.001+02:00

Πιάνουν τ' άστρα την ανέμη
κι όλο γνέθουν όνειρα
πιάνουν τα σύννεφα χορό
και ξενυχτάνε τα κοχύλια
στην πλώρη ρίχνει δίχτυα η ζωή
ανάβει τα κεράκια της η αγάπη
ξυπόλητη και γελαστή
- και πάντα αθώα -
πέφτει σε βράχο κι από τότε
κάνει πως φοβερίζει την απάτη.

Μυρίζει πάλι όνειρο
κι ο ουρανός γελάει
στο κάρβουνο της νύχτας
ασημένια φλούδα υφάδι
για την ψυχή το χάδι.

Μια μουσική σηκώνεται να φέρει
γιασεμάκια στην ανάσα σου
γονατιστή ακόμη εγώ στα τετριμμένα
προς τα ψηλά όμως κλέβομαι
κοιτάζω το κόκκινο ζεστό πανάκι
χαμογελά
στο δακρυσμένο μόνο του κατάρτι
- κάθεται πεταλούδα λουλουδάκι
στο πέτο της ξανθιάς άμμου
κι η βασκανία μακριά του.

Ήλιος κουτσός πιάνει δουλειά
και βάφει μαγουλάκια.

σχόλια

Μουσική δωματίου

2009-01-22T00:13:00.005+02:00

Η φυγή αυτοπροσώπως
πρώτο πλάνο στα σεντόνια
βαφτισμένη στο σκοτάδι η μέρα
αναδύεται χλωμή με την παλάμη
στο στόμα σταματημένη κραυγή

σε παίρνει το χεράκι της όμορφο
ροδαλό και άμαθο και πριν σηκώσει
ο ήλιος βιαστικός τα στόρια του
σου δείχνει χρώματα να θυμάσαι
κι αχνά σού ψιθυρίζει κολλητά στ’ αυτί
ποιος είσαι; και πού ήσουνα πριν απ’ το βράδυ;

Ν’ ανοίξουν διάπλατα παράθυρα
οι άπληστες ορέξεις – στο σταυροδρόμι
ξέρω ποιο δρόμο θα διαλέξεις –
χρωματιστή η νύχτα που υπόσχεται σκοτάδι
διασκεδάζει αστεράκια πάλι ετοιμοθάνατα
η λεπτουργός ιχνογραφία της αφής σου
αφήσου.. αφήσου... αφήσου....
οικόσιτο της ερημιάς το πρώτο πια φιλί σου
νότα διστακτική και σαν να λέει θυμήσου!

μην έρθεις πάλι ξαφνικά που δεν σε περιμένω
δεν θέλω να με πιάσεις να τινάζω
όνειρα πολυκαιρισμένα απ’ το μπαλκόνι
κοίτα, και πιο πολύ ν’ αργήσεις
θα σου ανοίξει η απουσία μου την πόρτα
έχω να ξεσηκώσω όλο το σπίτι
αλλάζει η εποχή – ούτε ένα ενθύμημα
μη μείνει στις ντουλάπες αδιόριστο.

σχόλια

Κουίζ: Τι βλέπεις;;;

2009-01-20T00:33:00.012+02:00

'Ιστορική' ημερομηνία, δεν μπορείς να πεις!...
Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο επόμενος θα είναι οπωσδήποτε 'καλύτερος'...
Εδώ, με το ζόρι παίζεται, αν δεν θα είναι ...χειρότερος... ;(

Παρ' όλ' αυτά και ακριβώς εξαιτίας τους!
Ή, με δικά μας λόγια: η ζωή θέλει χαμόγελο και αγάπη!
Έτσι, περνούν πιο 'ανώδυνα' όλες - άντε, οι περισσότερες - οι δυσκολίες.
Γιατί η ζωή - εκτός του ότι είναι αυτό ακριβώς που συμβαίνει όταν εμείς κάνουμε σχέδια - είναι η Κωμωδία, όπου έχουμε συνηθίσει να πρωταγωνιστούμε χωρίς, τις περισσότερες φορές, να ξέρουμε το ρόλο μας.
Κάτι ήθελα να σου πω για τα θαύματα, αλλά δυστυχώς δεν προλαβαίνω τώρα - είμαι (και ηλεκτρονικά) πνιγμένη - επαφίεμαι στην καλοσύνη τού ...μέλλοντος.
Αντ' αυτών, σου χαρίζω το τραγούδι-επίκληση προς αυτά (τα θαύματα).

Έλα να παίξουμε τώρα ;)

Π ρ ο σ ο χ ή !

Με την προϋπόθεση ότι σου έχω ...εμπιστοσύνη πως δεν θα 'κλέψεις', θέλω να σου πω ότι η 'επιτυχία' τού κουίζ έγκειται στο να τηρήσουμε τον όρο: να μην κάτσεις με τις ώρες να παρατηρείς το σχέδιο.
- Τι βλέπεις; με την πρώτη ματιά, έτσι;!

Για να αποφύγουμε τυχόν στραβομουτσουνιάσματα και σεμνοτυφίες (περαστικών κακοπροαίρετων), παρακαλώ, δείτε την εικόνα εδώ
(Υποψιάζομαι ότι οι περισσότεροι 'βλέπουμε' το ...προφανές... ;)

η λύση εντός των προσεχών ημερών

σχόλια

(Η συνταγή) της Ευτυχίας

2009-01-16T20:22:00.002+02:00

Ήρθε απροειδοποίητα να μου υπαγορεύσει
τη συνταγή - αλάνθαστη πανεύκολη
και πάντοτε πετυχημένη – μόνο που
είναι μακροσκελής κι έχει πολλές παγίδες
ανάμεσα στις γραμμές.
Ήρθε που λες, όπως το περίμενα
αλλά γυμνή με βρήκε˙ ούτε ένα
μολυβάκι-πανοπλία – πώς να γράψω;

Άσπαστη πέτρα σαν λέξη καρδιά
όπως τα πάθη πριν το τέλος
μεταμφιέζονται σε έμμονες ιδέες
επειδή κάποτε νόμιζες πως ο έρωτας
σου υπαγόρευε λευκές σελίδες.

Κι εμένα, τόσα χρόνια, τι νομίζεις;
με αντιγράφουν τα ποιήματα
με δικά τους λόγια
- εγώ πίσω απ’ το τζάμι μόνο βλέπω
δριμείς χειμώνες να με αγνοούν
μου λένε από μακριά πως θα γυρίσουν
να με πάρουν και ετοιμάζω
τα κρυστάλινα χαρτιά μου.

Εσύ, κοίτα μη σπάσω και κοπείς.

σχόλια

Τα πιο 'μεγάλα' φεγγάρια και η 'παραίσθηση' *

2009-01-14T16:26:00.006+02:00

Η πανσέληνος του περασμένου Σαββατοκύριακου - την είδε κανείς; - ήταν το μεγαλύτερο φεγγάρι! Δεν θα δούμε άλλο μέσα στο 2009!
Το φαινόμενο οφείλεται στην 'γωνία' υπό την οποία εμφανίζεται η σελήνη στο πλήρες 'γέμισμά' της, ασυνήθιστα κοντά στη Γη μας (περίγειο: το κοντινότερο σημείο τής ελλειπτικής τροχιάς της) και συμβαίνει μια φορά το χρόνο, λένε. Η 'εγγύτητα' αυτή αποδίδει στο συντροφάκι-δορυφόρο μας 30% περισσότερο όγκο και λάμψη από μια πανσέληνο 'συνηθισμένη' (όταν, δηλ., βρίσκεται στο απόγειο).

Κατά τύχη, κατά σύμπτωση ή κατ' ανάγκη (ποιός ξέρει;!;) το μεγαλύτερο φεγγάρι του 2008 ήταν μόλις τον περασμένο μήνα.

Είπα να απογειωθούμε λίγο, τόσο δα, να ξεφύγουμε... Χθες όλη μέρα μουρμούριζα το Πάμε να φύγουμε απ' αυτή την πόλη... άνθρωποι σπίτια και φωνές κάνουν κομμάτια το μυαλό μου... - o πολυαγαπημένος Σωκράτης Μάλαμας - ...Πάμε να φύγουμε απ' αυτή την πόλη, δεν βλέπεις πως μας στρίμωξαν για τα καλά... - το ξέρεις το τραγούδι;... Μου είχε κολλήσει!...

Στην επόμενη φωτο: Λίγο μετά το ηλιοβασίλεμα, το ιστορικό Αστεροσκοπείο Lick στεφανωμένο απ' την πανέμορφη πανσέληνο, μοιράζεται μαζί της λίγη απ' τη ζεστασιά τού 'φιλτραρισμένου' ήλιου που φεύγει...

* moon illusion = το φαινόμενο κατά το οποίο, το φεγγάρι εμφανίζεται στον ορίζοντα τόσο εκπληκτικά τεράστιο, που δεν πιστεύεις στα μάτια σου! Θα σου'χει τύχει, ε; Μια απ' τις φορές που θυμάμαι - καλά, στα νησιά είναι μοναδικά μαγευτικό! - ήταν έναν Αύγουστο στην άδεια Αθήνα, όταν ανηφορίζοντας την οδό Λυκαβηττού, το αντικρύσαμε να πέφτει κυριολεκτικά πάνω μας! Σταματώντας και χωρίς καμία συνεννόηση, όλοι μαζί: ααα!!!...
Ο άνθρωπος, ον περίεργο μεταξύ τόσων άλλων, παρατηρώντας τον ουρανό άλλοτε με θαυμασμό άλλοτε με φόβο, εδώ και χιλιάδες χρόνια γνώριζε το αφύσικα τεράστιο φεγγάρι που κρεμόταν πάνω απ' το κεφάλι του και έδινε τροφή σε απειράριθμες δοξασίες.
Στην αρχή, οι αστρονόμοι το απέδιδαν στην ατμόσφαιρα, ότι αυτή μεγέθυνε και διαθλούσε το φεγγάρι χαμηλά στον ορίζοντα - αργότερα όμως οι κάμερες τελευταίας τεχνολογίας απέδειξαν ότι δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο. Προφανώς, μόνο το ανθρώπινο μάτι βλέπει γιγαντιαία φεγγάρια...
Μήπως είμαστε τρελοί; Μετά από τόσους αιώνες, οι επιστήμονες δεν είναι ακόμα σίγουροι. Κοιτάζοντας το φεγγάρι, οι ετερόφωτες ακτίνες του, σχηματίζουν ίδιου μεγέθους εικόνα στο πίσω μέρος του ματιού - άσχετα αν κοιτάμε 'χαμηλό' ή 'ψηλό' φεγγάρι. Ο εγκέφαλός μας όμως επιμένει, ότι η μία είναι μεγαλύτερη απ' την άλλη.

Άσχετο με τα προηγηθέντα - δεν ξέρω αν το πρόσεξες ;) : Παρά τα σημεία των καιρών και τα τέρατα των επικαίρων, χθες 5:30 μ.μ. χειμωνιάτικη, και είχε ακόμα φως διάφανο! Μεγαλώνει η μέρα; ή μου παίζει πάλι παιχνίδια ο νους;!;...

Άλλα ...φεγγάρια
√ Pascal Bruckner: Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα - Lunes de fiel γυρίστηκε και ταινία από τον Ρομάν Πολάνσκι - ένας παθιασμένος έρωτας αποκαλύπτει τα ακρότατα όρια των δύο συντρόφων (όχι πάντα ...ηδονικά)
√ Το ομώνυμο τραγούδι με τον Δημήτρη Ζερβουδάκη (δεν το ήξερα!)
√ "13 Φεγγάρια", μουσική σκηνή στην Πατησίων (Αθήνα)
√ Φεγγάρια - τραγούδι του Σταμάτη Κραουνάκη για την ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου Πεθαίνοντας στην Αθήνα
√ Ίσως φταίνε τα φεγγάρια - το έξοχο τραγούδι του Νότη Μαυρουδή με την 'σπαρακτικά' υπέροχη Ελένη Βιτάλη
√ Κόκκινο φεγγάρι (Η μοναξιά του σχοινοβάτη) με τους ΠανοΧαρούληδες - καταπληκτικό, το λατρεύω! (να θυμηθώ να το 'ανεβάσω')
√ Δίδυμα φεγγάρια του Μάριου Τόκα, Χάρτινο το φεγγαράκι, Σαν φεγγαράκι, με την Τάνια Τσανακλίδου,...

...ψάξε κι άλλα, βρες και πες! ;)

σχόλια

Πέτρα, όμως καρδιά

2009-01-11T00:04:00.007+02:00

Πήρα να καλλιεργήσω μία πέτρα – καθώς ένα θαύμα δεν έχει ανάγκη τη διορατικότητα˙ απλώς υπάρχει.
Την έπλυνα, την στόλισα με ανθούς και ιχνογραφίες, κι αυτή, από ευγένεια, μου ανταπέδωσε λίγο απ’ τον πυρετό του Ροντέν.
Την κανάκευα μέρες ηλιόλουστες και βδομάδες βροχερές, πότε με φύλλα χάδια, πότε με ευωδιές μεθυστικές – εκείνη ασυγκίνητη˙ αλλά και φιλική: πέτρα καρδιά μα και σοβαρή υπόσχεση παρηγοριάς απτής στο φως και τις σκιές του κόσμου που γερνάει. Γιατί και την ταξίδευα: την έπαιρνα μαζί μου σύντομες διαδρομές και ταξίδια χωρίς γυρισμό, που πάντοτε επιστρέφουν στο ίδιο μέρος.
Όταν την άφηνα να ξεκουράζεται, απ’ το περβάζι κοιτούσε έξω γαλήνια ως αδιάφορη – γυρεύοντας, ωστόσο, κάτι που δεν γινόταν να γνωρίζει.

Σε μια στιγμή σκεφτόμουνα ταυτόχρονα την θαυμαστή αρμονία των λόγων και το κουράγιο του μικρού τριαντάφυλλου˙ τη θάλασσα καθόλου! Ήταν χειμώνας, θα μου πεις, κι αφού το σώμα είχε ξεσυνηθίσει,...
Σαν να μεγάλωνε μέσα μου ένα δέντρο, ή έκανα κι εγώ κάτι για τον Θεό, που δεν μας προλαβαίνει˙ και επιπλέον είναι πολύ μόνος.
Χειμώνας ήτανε, λοιπόν, το μελάνι πάγωνε στον στυλογράφο, και πήγαινα μια μέρα μόνη μου στην παραλία. Στην τσέπη πάντα η πέτρα, εννοείται. Μπορεί και να ’ταν ένας πετρωμένος νους που όλο κρυβόταν απ’ την αγάπη.

Όποιος δεν τραγουδά, δεν είν’ εδώ˙ πρόκειται να έρθει˙ όχι απαραίτητα για να σε συναντήσει.
Σαν να μου πήρε κάποιος ένα βάρος απ’ την πλάτη, ατένισα τη θάλασσα καινούργια. Καινούργια εγώ, η θάλασσα αρχαία. Και, καθώς λένε πως αν κλείσεις τα μάτια και φέρεις στο νου σου το λεμόνι, θα νιώσεις την έντονη γεύση του στον ουρανίσκο, τώρα που στεκόμουν τόσο κοντά της, δεν θα κολυμπούσα κιόλας;!...
Έστω, με τη φαντασία μου.

Χόρευα στην ακρογιαλιά με ανοιχτά τα χέρια, λίγο πιο ελαφριά από το σύννεφο, όταν, χωρίς να καταλάβω πώς και για πότε, γέμισα ξαφνικά την αγκαλιά εκείνου που ήρθε να μου τραγουδήσει. Ακριβώς επειδή δεν τον περίμενα.
Έπεσα στα νερά, φιλιά αλμυρά και φλογερά, βουτιές και πιτσιλίσματα - έγινα μούσκεμα˙ την έχασα την πέτρα.

Αν σου πω ότι φέτος το καλοκαίρι την ξαναβρήκα στην παραλία που την άφησα, θα με πιστέψεις;...
Έτσι σιωπηλή κι ανάλλαχτη... στις φλέβες της είδα το δηλητήριο της αθανασίας.
Αυτή η ακινησία, δηλαδή, είναι ‘η χαρά της Αιωνιότητας’;... Ανατρίχιασα.

σχόλια

Και του χρόνου... ;

2009-01-09T15:31:00.003+02:00

Περνάει ο χρόνος ενώ
η ομίχλη υφαίνει ακαταπόνητη
ιστό για τον χειμώνα των ανθρώπων
που ξεχάστηκαν στην εξορία
της τύρβης.

Περνάει ο χρόνος, χάνεται
βρόγχος το ηλιοβασίλεμα
στο βιαστικό περπάτημα του κόσμου
με το κασκέτο χαμηλά, ίσα
να επιτρέπει την περιορισμένη
ορατότητα της επιούσιας μέριμνας.
Όπως πια συνηθίσαμε.

Περνάει ο χρόνος, φεύγει
χύνεται σπαταλιέται
μακριά από τον κόπο της αγάπης
κι ακόμα να ξυπνήσουμε για να
ονειρευτούμε.

σχόλια

Χ-μώνανόψιν

2009-01-04T00:04:00.015+02:00

Στ' αθεμελίωτα βάθη του ουρανού
η νύχτα βγάζει Λωρίδα Γάζας
γλείφει τα τραύματα των ανωνύμων
με δάκρυα παιδιών και τρόμου
και προσπαθεί να θυμηθεί τα λόγια της
για την τελευταία παράσταση.

Το άυλο σώμα του Aίολου
ακυρώνει τον ουρανό -
όπως τα όνειρα καταργούν το θάνατο
εκεί που κάνουνε ισορροπία τα ποντίκια
μέρες παραμυθιού και νύχτες εφιάλτη.

Καταναλώνω ασταμάτητα λωτούς
μα τα όνειρα αντιστέκονται
έρχονται μες απ’ τους καπνούς
μάτια και με δαχτυλοδείχνουν

μπρος στα δικά μου, κομμάτια
από την κόλαση άγριο μαγνάδι
με βλέμμα σκούρο χάδι
για την απελπισία μας: αυτό
που σφάζει πιο πολύ

– Διάλειμμα!

Αμφίστομη σιωπή και μαχαιρώνει

– Cut! Η ζωή στο χώμα
ούτε ψεύτικα λουλούδια
με πόνο μόνο φυλαγμένο
από τη σταυροβελονιά των Σταυροφόρων
στα σωθικά τους καρφωμένο

Κατέβα ψυχή μου απ’ τον ουρανό
να πάμε στα καταφύγια
ολολύζαν οι νεκροί όλη νύχτα
σούρτα φέρτα Παράδεισο - Κόλαση.

Μπαλόνια κόκκινα σε ουρανό
ανεξήγητης ευφορίας:
σκηνή που δεν γυρίστηκε ποτέ
στην Παλαιστίνη.

Αν δεν ξυπνήσουμε, δεν πειράζει:
θα συνηθίσουμε.

σχόλια

Κουίζ ...με/γ(ε)ιά τους φίλους :)

2009-01-02T00:06:00.004+02:00

Καλή Χρονιά! :)

Δεν είναι τόσο απλό - χρειάζεται, δηλαδή, και τη δική σας συμμετοχή. Κουίζ είναι, γιατί καλείστε να μαντέψετε σε ποιον ποιητή ανήκει το κάθε απόσπασμα:
12 μήνες, 12 ποιητές. Προηγείται ο μήνας με το όνομα του φίλου και ακολουθεί το ποιητικό δείγμα γραφής. Δεν είναι και προς ...πανικό - ούτ' εγώ θα 'βρισκα παραπάνω από δύο... τρεις, το πολύ! ;)
Για να δούμε!... ;) Για να δείτε με την ησυχία σας όλους τους στίχους - χωρίς τα ονόματα, φυσικά - κάνετε κλικ εδώ

Βοήθειες

1. Είναι όλοι Έλληνες.
2. Περιλαμβάνονται και οι δύο Νομπελίστες.
3. Ανάμεσά τους, καμία γυναίκα... ;(

Καλή διασκέδαση! :)

σχόλια

Ιδιαίτερα στην Αγάπη

2008-12-31T00:03:00.008+02:00

Σου το λέω εγώ που αγαπώ
τόσους ανθρώπους επί τόσα χρόνια
χωρίς να το ξέρουν.
Μεταξύ μας για μένα τους αγαπώ.
Μου κάνει καλό.
Oπως η αγάπη μου για σένα φερ' ειπείν.
Με κάνει καλύτερο.
Καλύτερο και από σένα ενίοτε.
Έλα, σε πειράζω.

Δώσ' μου το χέρι σου να το κοιμίσω.
Είναι παλτό ξεκούμπωτο η νύχτα
προβιά σφαγμένου ζώου που ανασαίνει ακόμα.
Κοιμήσου˙ η καρδιά μου ξαγρυπνά.

Σαν τη δική σου μυρωδιά κλαράκι δεν την έχει.

Μιχάλης Γκανάς

Το Τανγκό της Νεφέλης

Η επόμενη μέρα

Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει
πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε
όλο και περισσότερα ποιήματα
για να καθαρίσουμε το τοπίο
από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο
( ... )
κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί
μέσα στον εαυτό του
θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη
πρέπει τώρα να μάθει
τι θα πει εχθρός και αδικία

κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει
πρέπει από τώρα να πάμε
στο σχολείο της φαντασίας
για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

Γιώργος Βέης

σχόλια

Για τη γενιά των 700 ευρώ (και όχι μόνο!) ~ και δύο παιχνίδια! ;)

2008-12-29T00:15:00.006+02:00

Το γιορτινό τραπέζι για την υποδοχή του Νέου Χρόνου ή/και την Πρωτοχρονιά (αλλά και ...καθημερινές - γιατί όχι;!;) μπορεί να περιλαμβάνει τις εξής συνταγές - ή, στη ...χειρότερη περίπτωση, μία απ' αυτές:

Κοτόπουλο με πορτοκάλι

2 κομμάτια από στήθος κοτόπουλου 2 ευρώ
1 φλιτζανάκι του καφέ λάδι 30 λεπτά
3 μεγάλα πορτοκάλια 25 λεπτά
½ λεμόνι (μικρό μέγεθος) 10 λεπτά
Μπαχαρικά (αλάτι, πιπέρι & 1 κουταλάκι ζάχαρη) 15 λεπτά

Χρόνος προετοιμασίας 4-5 λεπτά
Χρόνος ψησίματος 30 με 35 λεπτά

Ρύζι με κουκουνάρι

1 κούπα ρύζι 30 λεπτά
½ φλιτζανάκι του καφέ λάδι 15 λεπτά
2 κουταλάκια κουκουνάρι 30 λεπτά
Μπαχαρικά (αλάτι, πιπέρι, ½ κύβο λαχανικών)
20 λεπτά
1 κούπα νερό

Χρόνος προετοιμασίας 2 λεπτά
Χρόνος ψησίματος 20 λεπτά

Πατάτες με βούτυρο στο φούρνο

3 μεγάλες πατάτες 1 ευρώ
150 γρ βούτυρο 70 λεπτά
1 κούπα αλεύρι για όλες τις χρήσεις 20 λεπτά
Μπαχαρικά (αλάτι) 05 λεπτά

Χρόνος προετοιμασίας 4 λεπτά
Χρόνος ψησίματος 40 με 50 λεπτά

(από την Αντωνία Σκαράκη και την TV Χωρίς Σύνορα)

Κάποιος να κάνει την πρόσθεση - να δούμε αν μας βγαίνουν τα ...ψιλά! ;)

Ούτως ή άλλως, Χρόνια Καλά και Αρμονικά σε όλους!

Άντε στην υγειά μας!...

Και, επειδή η φτώχεια θέλει καλοπέραση (λέμε, τώρα!...), διασκεδάστε ή απλά χαμογελάστε με τα δύο ευρηματικά παιχνίδια ...εκτόνωσης :

τα παπούτσια στο χέρι...

...ή, στα μούτρα! ;Ρ

Στο πρόσωπο του ...πρωταγωνιστή, μπορείτε να βάλετε οποιονδήποτε 'εγχώριο' (διπλανό ή μακρινό σας) έχετε ...άχτι!... ;Ρ

σχόλια

Ανρί Ματίς ~ τα οργιαστικά χρώματα ενός 'φωβιστή' *

2008-12-27T00:03:00.050+02:00

Henri Emile Benot Matisse
31 Δεκεμβρίου 1869 – 3 Νοεμβρίου 1954

* Μετά το 1930, οι κριτικές τον υμνούσαν ως συνεχιστή της παράδοσης στην κλασική γαλλική ζωγραφική.

Γάλλος ζωγράφος, ένας από τους πιο γνωστούς του 20ού αιώνα, ηγετική φυσιογνωμία της Σύγχρονης Τέχνης. Χαρακτηριστική η άνεσή του στη χρήση των έντονων χρωμάτων και στην πρωτότυπη σχεδιαστική του δεινότητα. Η εκφραστική 'γλώσσα' του εκτείνεται ξεπερνώντας τον μισό αιώνα.
Ο Ματίς ήταν ο σπουδαιότερος Γάλλος - ανταγωνιζόταν σε επιρροή τον Πικάσο.

Το 1887 πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει νομικά. Άρχισε να ζωγραφίζει δύο χρόνια μετά, όταν η μητέρα του τού έφερε σύνεργα ζωγραφικής κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής του από μια κρίση ...σκωλικοειδίτιδας. Αυτό ήταν. Όπως έλεγε αργότερα, ανακάλυψε "ένα είδος παραδείσου" και αποφάσισε να γίνει καλλιτέχνης - απογοητεύοντας βαθύτατα τον πατέρα του. Έτσι, το 1891, επέστρεψε στο Παρίσι για να σπουδάσει στην Ακαδημία Julian.
Στην αρχή, ζωγράφιζε 'νεκρές φύσεις' και τοπία - κατά τον τρόπο των Φλαμανδών: ο Chardin ήταν ο πιο αγαπημένος του.
Η μεγάλη 'στροφή' συνετελέσθη, όταν το 1898 πήγε στην Belle Île, έξω απ' τις ακτές της Βρετάνης, για να συναντήσει τον John Peter Russell (φίλο του βαν Γκογκ, που τότε ήταν εντελώς άγνωστος), ο οποίος τον εισήγαγε στον Ιμπρεσιονισμό. Το στυλ του Ματίς άλλαξε - αργότερα έλεγε: "Ο Ράσελ ήταν ο δάσκαλός μου, αυτός μού εξήγησε τη θεωρία των χρωμάτων."

Με το μοντέλο Caroline Joblau απέκτησε μια κόρη, την Marguerite (γεννήθηκε το 1894.) Τέσσερα χρόνια αργότερα (1898) παντρεύτηκε την Amélie Noellie Parayre και έκαναν δύο γιούς, τον Jean (1899) και τον Pierre (1900), που τους ανέθρεψαν μαζί με την Marguerite, η οποία υπήρξε συχνά μοντέλο του πατέρα της.

Έχει πει:
√ Ο Ιμπρεσιονισμός είναι η εφημερίδα της ψυχής.

√ Μετά από μισόν αιώνα σκληρής δουλειάς και στοχασμού, ο τοίχος είναι ακόμα εκεί.

√ Ο Σεζάν, ξέρετε, είναι ένα είδος θεού της ζωγραφικής.

√ Δεν ζωγραφίζω, κυριολεκτικά, αυτό το τραπέζι, αλλά το συναίσθημα που μου προκαλεί.

√ Είμαι ανίκανος να κάνω οποιονδήποτε διαχωρισμό ανάμεσα στην αίσθηση που μου δίνει η ζωή και στον τρόπο που μεταφέρω αυτή την αίσθηση στη ζωγραφική μου.

√ Η δημιουργικότητα απαιτεί κουράγιο.

* Φωβισμός (Fauvism) είναι το πολύ πιο ελεύθερο και πιο εκφραστικό στυλ ζωγραφικής - στην πραγματικότητα, πρόδρομος του Εξπρεσιονισμού.

σχόλια

Λεμόνι στη συνείδηση και θυμαράκι μνήμη

2008-12-24T00:06:00.002+02:00

Υγεία, Χαρά, Αγάπη, Ειρήνη, Αρμονία
Το Πνεύμα των Χριστουγέννων ας είναι πάντα μαζί σου :)

σχόλια

Ο Ιησούς πάνω στη μηχανή - άφατνος

2008-12-23T00:03:00.003+02:00

Έφτασα στη νύχτα της Nέας Ρώμης
έτοιμος να αγνοήσω την απληστία της παρακμής της
και να ερωτευτώ την Aιώνια Πόλη -
σας ευχαριστώ όλους που ήρθατε
να με υποδεχτείτε - έχω ενδώσει στο Λόγο.
Eπανεμφάνισης.

Κάνω να γυρίσω την πλάτη -
κανείς, ούτε για να ρωτήσω
κατά πού πέφτει το ξενοδοχείο μου.
Περπατώντας ακούω
μόνο τον ήχο των βημάτων μου -
ο δρόμος μεγεθύνει την ηχώ τους
σαν προβολέας τεράστιος τοποθετημένος
στο έδαφος που ρίχνει
μια εφιαλτική σκιά κατάμουτρα
στον ουρανό σου, Πατέρα.
Πίσω απ’ την πλάτη μου όλα τα φονικά
οι επί δικαίων διαστρεβλώσεις
από τους εφαψίες τού εφήμερου
- δεν κρύβουν ούτε οι μάσκες
τα λάγνα μούτρα της απληστίας τους -
αν είχα τώρα την ανάγκη τους
θα ήταν το ίδιο πρόθυμοι να με σταυρώσουν.

Την άλλη μέρα ο καιρός υγρός
- στεγνά μόνο τα κουράγια του να γεννιέται
κάθε φορά σ’ έναν καινούργιο αιώνα -
οι ρευματισμοί σε έξαρση
και οι εφημερίδες στα περίπτερα
γεμάτες διαψεύσεις
- εδώ, οι λακέδες μεταμφιεσμένοι
σε ενημέρωση -
αλλού γιορτές και πανηγύρια
κοντά, σφαγές και δηλητήρια.

σχόλια

Ηλιοστάσιο

2008-12-21T00:02:00.005+02:00

Η ζωή μου ένα πλοίο
οξυγόνο του βράχου ιστίο
με τους αρμούς τού αρχαίου Ανέκαθεν
στο χορό των κυμάτων
- ώσπου να έρθει ένας ευάλωτος
καιρός αλύπητος
ναρκοθετούν αόκνως στα υπόγεια
τα διανυκτερεύοντα Ενθάδε.

Ακμάζουν υπεριώδεις θεωρίες
κι εγώ ξεροσταλιάζω
στις ανώφελες ισημερίες
των βολεμένων.

σχόλια

Δυο μέρες μόνο...

2008-12-19T20:50:00.005+02:00

Τέλος χρόνου! Πέρασαν κιόλας οι 3 βδομάδες - και τι βδομάδες... ;(
Οι της ...τελευταίας στιγμής 'αναποφάσιστοι' και οι τυχαία περαστικοί μπορείτε για δύο μέρες ακόμη να ψηφίζετε τον πιο αγαπημένο σας (από τους εκτιθέμενους*) ζωγράφο, που θα αναρτηθεί στην 'πινακοθήκη' τού Δεκέμβρη - στις 27 του τελευταίου μήνα αυτού του χρόνου-που-να-πάει-και-να-μην-ξανάρθει, ο δίσεκτος-και-λίγα-λέω!...

*Εδώ, μπορείτε να δείτε αντιπροσωπευτικά έργα τους.

Και για να μην υπάρχουν απορίες: όπως βλέπετε στα αποτελέσματα της ως τώρα ψηφοφορίας, ενώ έχουν ψηφίσει 85 άτομα, το σύνολο των ψήφων είναι πάνω από 180. Αυτό συμβαίνει, επειδή άφησα ανοιχτή την δυνατότητα - προς αποφυγή ...δισταγμών - να ψηφίζονται περισσότεροι του ενός.

Τέλος ψηφοφορίας: Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2008, ώρα 10:50 μ.μ.

Προςευχή

2008-12-18T00:03:00.007+02:00

Δώσε στα πρόβατα της γης
χορτάρι για να βόσκουν
κι εγώ, φτωχός πραματευτής,
ας έχω μόνο δρόμο
και πού και πού να συναντώ
καλύβες να αναθρώσκουν.

Έχω ακουστά για το σκοτάδι
- αναρωτιέμαι αν θα το συνηθίσω
ή θα το ερωτευτώ.

Μπορείς να συμπληρώσεις ή να γράψεις καινούργια (προς)ευχή στα...

...σχόλια

Εδώ - εκεί που ζεις - Χριστούγεννα

2008-12-15T00:04:00.004+02:00

Πάνω σε τραπέζι από ξύλο παλιό
στη μέση του ανύπαρκτου δάσους
σκαλίζω σύμβολα ακατάληπτα
λεηλατώντας το ξεχασμένο υποσυνείδητο
- τα πόδια του ριζώνουν στα έγκατα
της αρχαίας κραυγής.

Aπέναντι, η καμμένη πόλη -
εκπέμπει σήματα SOS καίγοντας
ανθρώπους και σκουπίδια στα σταυροδρόμια
και φθισικιά τριγυρίζει ανάμεσα
στα κουρελιασμένα όνειρα σύριγγα πολλαπλών χρήσεων
στα χάρτινα κουτιά των αστέγων
και στους διαδρόμους των νοσοκομείων
με τους ξεφλουδισμένους τοίχους
- αυτή που κάποτε ανέπνεε
το πρώτο αρχαίο φως, καρδιά
τώρα μιας χώρας που αιμορραγεί διάλυση
κάτω απ’ τα βεγγαλικά
των σιδερένιων δέντρων.

σχόλια

Των ορατών η ερημία

2008-12-12T00:04:00.000+02:00

Από μια πίκρα θάλασσα
από μιαν Ερινύα υποταγή
βαδίζω, λέει, κατάστηθα στο χρόνο
και στου παιδιού την περιφρόνηση
για τους επιφανείς ενήλικους.
Κοντά κοντά τ' αγκάθια πυκνωμένα
σαν στρατιώτες μάχιμοι
που έχουν ξεχάσει να πεθάνουν
ή, πώς πέθαναν
και μόνο από τις αστραπές των όλμων
βλέπεις πού και πού ενθύμια θύματα
φορές κι ολόκληρες ζωές σε στοπ καρέ
λίγο πριν τιναχτούνε στον αέρα
και τα τραυματισμένα μέλη τους
μέλι να στάζουν αντί για αίμα
από την δακρυσμένη νοσταλγία
της ηλιόλουστης ζωής.

Στον μέσα χρόνο κάθε βράδυ συναντώ
τα αβίωτα λιβάδια με τις παπαρούνες τού Μονέ
χρώματα λυγμικά που μεταφράζουνε
νυχθημερόν αισθήματα
φυσιούνται ευωδιές και κόκκαλα στον κήπο μου
με τρόμο υποδέχομαι τα αμίλητα σκοτάδια τους
ό,τι και τους πω αυτά μοσχομυρίζουν
νότες ψυχές και αδόκητα τετελεσμένα
φύλλα καρδιάς αστράφτουνε στα δέντρα
κι όλο μετατοπίζονται άκοπα
οι φρέζιες που δεν χάρισαν
στα συνομήλικα κορίτσια
επάγωσαν στην κάψουλα του χρόνου
μου γνέφουν ανάμεσα δάκρυα και γέλια
ούτε στιγμή να μη διστάσω να τις ενσαρκώσω
να συνεχίσω έστω πειραματικά
μονόχνωτα κλεισμένη σ' εκείνα που δεν οίδα
να οσφραίνομαι ανάσταση
στη μέση των λεωφόρων
και μουσικές ανήκουστες
που τρέφουν γαλαξίες.

Αν μ' έχασες
είναι που έχω αναλάβει
την ευθύνη.

σχόλια

Υπαρκτός ρεαλισμός

2008-12-09T00:04:00.007+02:00

Τελευταίο αντίο στον δολοφονημένο (από ένστολο αστυνομικό) 15άχρονο Αλέξανδρο Γ.

Αγράμματο είναι το φεγγάρι
ούτε ζωγραφιά˙ τι το ξομπλιάζεις
με τόσα επίθετα επιδέσμους
των θαυμάτων που τα κάνουν αόρατα
ατέλειωτες υπερωρίες στο εργαστήρι
της όρασης ποτέ δεν τα κατάφεραν
να καταργήσουνε την απουσία.

Οι οσονούπω μελλοθάνατοι θυμίζουν
Πομπηία - να θυμηθώ, μονολογούσε η Φάρσα
εντός των ημερών να τους κατεβάσω μάσκες
και βρακιά να διατάξω την εκκένωση
αυτής της τραγικωμωδίας.

Υπό το σεληνόφως πράγματι
αυτάρκεις όμως άπληστες φιγούρες
- ο Τσε απεικονίζεται τουλάχιστον
στον ακριβό αναπτήρα -
δαντελένιες ακκίζονται στον καθρέφτη-σαμπάνια
με ύπουλα χαμογελαστή πίστη
ότι δεν ήγγικεν η ώρα και στα νεκροταφεία
μπορούν ελεύθερα να ζουν οι σκοτωμένοι.

Στα λασπωμένα γκέτο των πικρών
απαγορεύεται ακόμη και η λέξη ήλιος
εκεί που όπως λένε κρύβεται το σπέρμα
της Επανάστασης κατεψυγμένο
από την ομόρρυθμη αλληλεγγύη
των Χρηματιστηρίων.

σχόλια

Σήμερα αύριο

2008-12-06T00:06:00.003+02:00

Όταν σπανίως εγκαθίσταται
η εύχαρις Απλότητα
ως χαμηλόφωνη κουβέντα
με τη μητέρα Φύση
τυχερός ο που ξύπνιο
τον διατάζουν τα όνειρα
με λεπτότητα αφής
να γονατίσει πιο κοντά
στο χώμα η ευωδιά του γιασεμιού
- σέβεται το κυκλάμινο του ακίνητου αέρα
και βασιλεύει ο ήλιος, δηλαδή πεθαίνει:
μέριμνα θεϊκή επί τα ελάχιστα.

Η ύβρις ελλοχεύει στα ανθρώπινα
και, αλίμονο, αν ταυτοχρόνως
"καληνύχτα στα ιδανικά μας!"

Διάλειμμα για ένα αθώο
τσιγαράκι.

Πάρε βαθιά αναπνοή και
να σαστίζεις:
από κεί ν' αρχίζεις.

σχόλια

Η θυσία της νοσταλγίας

2008-12-03T00:02:00.021+02:00

Μνήμη Αντρέι Ταρκόφσκι, Απρ. 1932 – Δεκ. 1986

Γυμνές πράξεις και κλειστές επιθυμίες
στα φουντωτά βαγονάκια τους
ανάμεσα στους γνωστούς θορυβοποιούς της έξης
αφιλοκερδώς απαθανατίζοντας το θάνατο
όταν κατακτά την αθανασία του -
κι εσύ, παιδί αθώο αλλά και ταραγμένο

τιμωρημένο στη γωνία νόστου και άλγους
αγνοώντας ακόμη το Mysterioso
από την Strano άρια του Bέρντι -
στο μαύρο συνηθίζουμε σκοτάδι
και όχι, μητέρα, στη νοσταλγία
της μήτρας σου.

Απέναντί σου όλες οι σκηνές
όπου οι υποσχέσεις έχουν κρατηθεί
από ευαίσθητο κλαδί μη με λησμόνει˙
οι μοναξιές χωρίζονται σε είδη ποικίλα
- και ευχάριστα, κατά τις περι-στάσεις·
όλες οι σκηνές, προπαντός, όπου
διαδραματίζονται οι στιγμές
ανεξίτηλες που έμειναν

για ένα λόγο
μια χειρονομία
ένα βλέμμα
μια μυρωδιά
μια φωτογραφία
φιλιά αποχαιρετισμού
που ποτέ δεν δόθηκαν
κι έμεινε ασφράγιστος ο χωρισμός
να περιστρέφεται αενάως
σκουπίδι στο σύμπαν˙
τα Όχι και τα Nαι σε χαλασμένες ζυγαριές
- επειδή η θάλασσα ανεξάντλητη
δεν σημαίνει ότι μπορείς διαρκώς να φεύγεις.

Mα πάνω απ’ όλες, οι στιγμές
όπου Kάτι έγινε
λες και ζωγράφιζε ο Θεός
που δεν ξεχνάει τίποτα.

σχόλια

(Ε)ξημερώνοντας

2008-11-29T00:04:00.015+02:00

Αχνίζει η αυγή σε έρωτα ορίζοντα
αγώνας πάλι ποια ηλιαχτίδα
θα πρωτοφιλήσει εσώτερα καύματα
πλήθος σκαληνό αναρριχάται ξύνει
την πλάτη τού πλανήτη
αυτός γυρίζει σε χορό τρικούβερτο
γλέντι ο πανικός και άθυρμα τα πιόνια
- σε ακαριαίο λυγμό
κι απελπισμένο φτερούγισμα ανάμεσα -
δίνοντας σήμα στους τυφλούς για την άμεση
εξόντωση της δίκοπης ματαιότητας
οι άγγελοι έκπτωτοι καθώς
σε τροχιά βυθού ανέρχονται
πάλι αόρατοι
ως να κλωτσήσεις πετραδάκι
μόνο και μόνο
για τη διασάλευση της τάξης.

Μπορεί ο Θεός να σ' έφτιαξε από
πηλό και στάχτη
ίσα ίσα για να τρέχεις σαν νεράκι
αναζητώντας σε.

σχόλια

Ψηφοφορία :)

2008-11-26T14:40:00.003+02:00

Ασυνήθιστη πληθώρα ζωγράφων ήρθαν στον κόσμο ή 'έφυγαν' τον Δεκέμβρη!
Γι’ αυτό, σκέφτηκα να αναρτήσω, ως τις 21 του μήνα, το παραπλεύρως ερωτηματολόγιο (poll) με τα ονόματα μερικών μόνο από τους υψηλούς εκπροσώπους της Τέχνης.
Παρακαλώ να ψηφίσετε όλοι για την προτίμησή σας - ο ‘δημοφιλέστερος’ θα πάρει τη θέση του στην ‘Πινακοθήκη’ της ‘άμμου’ για τον Δεκέμβρη.

Ρίξτε μια ματιά και στο μικρό άλμπουμ με το ενδεικτικό έργο του καθενός απ' τους 7 - να φρεσκάρετε τη μνήμη σας πριν ψηφίσετε :

σχόλια

Ρενέ Μαγκρίτ ~ ο εικονιστής της υπερρεαλιστικής σκέψης

2008-11-26T14:28:00.002+02:00

René Francois Ghislain Magritte
Lessines, στην επαρχία τού Hainaut, 21 November 1898
- Βρυξέλες, 15 August 1967
Οι 'διασκεδαστικοί' πίνακες ενός Βέλγου ταπετσιέρη

Άρχισε μαθήματα ζωγραφικής το 1910.
Το 1912 η μητέρα του αυτοκτόνησε στον ποταμό Sambre. Ο μικρός Ρενέ ήταν παρών όταν την ανέσυραν απ' το νερό. Το σώμα της να επιπλέει άψυχο, το φόρεμα να καλύπτει το πρόσωπό της... - αυτές οι εικόνες, λένε, επηρέασαν μια σειρά έργων του στα χρόνια 1927-28 (μεταξύ αυτών και οι περίφημοι Εραστές με τα καλυμμένα πρόσωπα). Του ζωγράφου δεν του άρεσε καθόλου αυτή η εξήγηση.
Ο Μαγκρίτ δούλευε σε εργοστάσιο ταπισερί, όπου σχεδίαζε πόστερ και διαφημίσεις˙ μέχρι το 1926, οπότε ένα συμβόλαιο με τη Γκαλερί Κένταυρος στις Βρυξέλες, του έδωσε τη δυνατότητα να ζωγραφίζει συνέχεια - έκανε την πρώτη του έκθεση τον επόμενο χρόνο. Οι κριτικές ήταν σχεδόν υβριστικές.
Απογοητευμένος από την παταγώδη αποτυχία έφυγε για το Παρίσι, όπου γνώρισε τον Αντρέ Μπρετόν και δραστηριοποιήθηκε στην ομάδα των υπερρεαλιστών. Ο μαικήνας τους Edward James τού έδωσε το διαμέρισμά του στο Λονδίνο να μένει δωρεάν και να ζωγραφίζει - εκείνος τον απεικόνισε σε δύο διάσημους πίνακές του: Le Principe du Plaisir και La Reproduction Interdite (εμπεριέχονται στο slide)

Δεν ξέρω αν κυκλοφορεί ακόμη, ένα βιβλιαράκι με το όνομα του πνευματώδη ζωγράφου και τίτλο "Τα Κείμενα"*, εκδόσεις Οδυσσέας. Ήταν η αφορμή να τον γνωρίσω στην εφηβεία μου, και να ενθουσιαστώ με τους πίνακές του - απόδειξη ότι κοσμεί (έστω και με έργα του που έχω 'πειράξει') όλα τα εξώφυλλα και οπισθόφυλλα των βιβλίων μου (πλην της 'Χαριστικής αναΒολής')
Γράφει:
Θέλω να δείξω την πραγματικότητα με τέτοιο τρόπο, ώστε να φανερώνει το μυστήριο˙ γιατί είναι το μόνο πράγμα που δεν αλλάζει. Μερικές φορές, κοιτάζοντας τη ζωγραφική μου, σκέφτομαι ότι βρίσκομαι στην καρδιά του μυστηρίου˙ και πως δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο, που να μπορεί να το εξηγήσει.
Νιώθω ότι με αφορά το μυστήριο, γιατί απλούστατα είναι αναγκαίο. Τα πάντα στο έργο μου πηγάζουν από το αίσθημα της βεβαιότητας ότι ανήκουμε πράγματι σε ένα αινιγματικό σύμπαν. Το μυστήριο είναι απόλυτα αναγκαίο για να υπάρξει η πραγματικότητα.
Ο Ουγκό νομίζω έλεγε, ότι δεν βλέπουμε παρά μόνο μία πλευρά των πραγμάτων. Ακριβώς: αυτό που προσπαθώ να εκφράσω εγώ, είναι η άλλη πλευρά. Αυτό που με συγκινεί στις αρμονικές κιονοστοιχίες της κλασικής Ελλάδας, δεν είναι η ομορφιά τους˙ είναι η ποίησή τους. *(αποσπάσματα)

σχόλια

Ήχοι μαγνητοφόνου

2008-11-23T01:20:00.001+02:00

Φτεροκοπά η βροχή με δύναμη
για να ριζώσει μες στο χώμα
μην την προλάβει ήλιος παγοκόφτης
- παντρεύονται οι φτωχοί; -
κι ύστερα, σπάνια χορδίσματα βιολοντσέλου
οι ηττημένοι κεραυνοί αποχωρούν
στα παρασκήνια ώσπου να πάρουν
την εκδίκησή τους-κρύο πιάτο:
την κεφαλή του ποιήματος επί πίνακι
αργά ή γρήγορα κάρβουνο στο τζάκι.

Θα αλητεύει αλλού η θάλασσα
μακριά κι απ' το ανήμπορο
δικό μου χασομέρι
- έτσι, η δυσανάγνωστη πραγματικότητα
βαδίζει πια σχεδόν μονίμως
σε συ ύφεση μείζονα
έκλειψη
ανάμεσα σε θραύσματα λιακάδας περιζήτητα
ανώφελα για τους πολλούς
άχρηστα για τους λίγους.

σχόλια

...Δοξαστικό

2008-11-20T00:06:00.007+02:00

Τρέχω στο ποίημα ανάερα
γιατί έτσι τού πρέπει
μα στη στροφή σκαλώνει
το φουστάνι μου σε νότα λαμπηδόνα.

Μπαίνουν ανάμεσα φωτιές
επαναστάσεις αίματος και συγγενών
βλεμμάτων - αν είναι
να ισοπεδώσω τις προοπτικές
έχω να συνηθίσω στις αθόρυβες
όσο-πατάει-η-γάτα ερημιές του
του Κόσμου αυτού του θαυμαστού
που κρύβει τις συνθέσεις του
σε κάτι σάπιες ιστορίες ανασφάλιστες
απ' του καημού τη δίβουλη σφραγίδα.

Τρέχω λοιπόν καλύτερα
στο ποίημα να δοξάσω
όλες τις προδοσίες του μέλλοντος
εκ των προτέρων
σε ένδειξη ευγνωμοσύνης στα απειράριθμα
μικρά αγκάθια αμελητέα που αθροίζονται
στρατεύματα ατελείωτα και οικοδομούν
Συντέλεια
μέχρι την τελευταία μου σταγόνα.

Απόγευμα όπως φαίνεται ανοιξιάτικο
- απέναντι ο Νοέμβριος και φορτωμένος -
θα 'ρθουνε να χειροκροτήσουν λιγοστοί
την Απουσία - μια διαδικασία
δική μου μόνο και μονόπρακτη
τόσες προετοιμασίες για τρία λεπτά, μα
είναι ν' απασχολεί το σύμπαν ένας κόκκος;
- άνοιξη θα σφραγίσει το ανέβασμα
για δεν θ' αντέχεται το τελευταίο καλοκαίρι.

σχόλια

Franz Schubert ~ ο 'ήσυχος' ρομαντικός

2008-11-18T00:02:00.057+02:00

Franz Peter Schubert
31 Ιανουαρίου 1797 – 19 Νοεμβρίου 1828
180 χρόνια από την 'αναχώρησή' του

Από πολύ μικρός, ο Σούμπερτ έλαβε μουσική παιδεία - και ο πατέρας του ήταν δάσκαλος μουσικής - στα 18 του χρόνια συνέθεσε τον περίφημο Βασιλιά των Ξωτικών.
Το όνομα Φραντς Σούμπερτ είναι συνδεδεμένο με το Lied (ληντ), ποίημα τραγουδισμένο (συχνά) με συνοδεία πιάνου. Στα 600(!) λυρικά και δραματικά του Lieder 'παντρεύει' τέλεια κείμενο, μελωδία και πιάνο. Στη σύντομη ζωή του, όμως, συνέθεσε και έργα μεγάλης κλίμακας: 10 σονάτες, περίπου 20 κουαρτέτα, 9 συμφωνίες, 5 όπερες, 6 λειτουργίες, πληθώρα έργων μουσικής 'δωματίου'.
Ο νεαρός Φραντς είχε λίγες γνωριμίες, κλειστό κύκλο φίλων (ανάμεσά τους και ο δάσκαλός του Antonio Salieri), που θαύμαζαν το έργο του. Ωστόσο, ούτε μπορούσε να βρει δουλειά, ούτε κέρδισε χρήματα από τις συνθέσεις του. Οι εκδότες του τον κοροϊδεύουν - του δίνουν, π.χ., 12 δολάρια για τα 24 τραγούδια του Χειμωνιάτικου Ταξιδιού.
Όπως και ο Μπετόβεν, ο Σούμπερτ προτιμούσε να συνθέτει στην εξοχή, όπου έβρισκε τη γαλήνη και την έμπνευση, που απέφερε έργα όπως ο Ταξιδιώτης, η Πέστροφα και ο κύκλος Η Ωραία Μυλωνού.
Ενώ την ημέρα απομονώνεται, τα βράδια του τα περνά σε καφενεία, εστιατόρια ή σε σπίτια, όπου οι φίλοι απολαμβάνουν τη μουσική του μαζί με το "Μανιταράκι" (χαϊδευτικό τού συνθέτη) και το αγαπημένο του φαγητό, μοσχαράκι με λάχανο.
Οι συναντήσεις αυτές ονομάστηκαν Σουμπερτιάδες.

Σκηνές από την ταινία Barry Lyndon του Στάνλεϊ Κιούμπρικ - μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου τού Γουίλιαμ Θάκερεϊ (19ος αι.) - όπου ακουγόταν το εξαίσιο-θεϊκό andante con moto από το Piano Trio In E-Flat, D. 929, το οποίο χάρη στην ευγενική κίνηση τού Return, απολαμβάνετε τώρα - και μπορείτε να αποκτήσετε
εδώ

Έχει επικρατήσει ο μύθος(;), πως οι περισσότεροι Ρομαντικοί είχαν εύθραυστη υγεία και μελαγχολική διάθεση. Ο θάνατος για τον Σούμπερτ, όμως, δεν είναι απλώς μια έμμονη ιδέα. Ο συνθέτης 'φεύγει' σε ηλικία 31 χρόνων (από τύφο, λέγεται) - μας αφήνει κληρονομιά τη μουσική του: ανάλαφρη και συνάμα λυπημένη, βαθιά και ταυτόχρονα απλή˙ μια μουσική που, με την ίδια 'ευκολία', μπορεί να εκφράσει τον ανθρώπινο πόνο, αλλά και την ομορφιά της ...πέστροφας.

Συνθέτες όπως ο Λιστ, ο Σούμαν και ο Μέντελσον ανακάλυψαν, συνέλεξαν και ανέδειξαν το έργο του - ο Σούμπερτ θεωρείται σήμερα ένας από τους εξέχοντες εκπροσώπους της δυτικής παράδοσης.

σχόλια

Κρυψώνα

2008-11-15T00:04:00.018+02:00

Μνήμη 'Πολυτεχνείου'

Σφαίρα η ζωή, μου έλεγες χθες πάλι
αθάνατος ο πόνος σου ανάμεσα στα φρύδια
- μόλις σε ξανακοίταξα έσπασε
η κορνίζα πάνω στο τραπέζι.

Λίγο πριν βρει τη θέση της αχτίδα
γαλανή να σε τυλίξει -
ο κύκλος αψεγάδιαστος σαν
ίριδα ματιού σε διαστολή
θαλάσσια ποντισμένος
με ανοίγει σε παράθυρα
συμμετρικά βυθού και χωρίς
ήχο σπάω σε κοράλια
- άγριο άτι ανεμπόδιστο ο καιρός
τρέμουνε τα νερά ως τα σωθικά μου
η αλμύρα σε πληθωρισμό και πάω
όλο πιο κάτω.

Το κλειδοκύμβαλο του Μότσαρτ αιωρείται
παίζοντας σαν παιδί στα δροσερά
πλακάκια του απογεύματος
σφάζονται τρυφερότητες κάτω
απ' την ταραχή της πέτρας, καρδιά μου
μόλις ένα τρίξιμο μακριά μου
η σκιά του Ροζινάντε κυνηγάει καταδότες
ώσπου να στρώσει το ξημέρωμα
σεντόνι στον ελαιώνα
στων παγωνιών τα μάτια γρήγορα νυχτώνει
- τόσο διάφανος εσύ, από την πίστη
να πετάς και
αναστημένος απ' την αβυσσαλέα όρεξη
για αμφιβολίες
κάθε φορά που μπαίνω
στη φωτογραφία σου.

Σκάρτο ένα τεταρτάκι θα κοιμήθηκα
και μου 'φτιαξες στον ουρανό μπαλκόνι.

σχόλια

Φασκιές

2008-11-12T00:04:00.004+02:00

Έρχεται με ταυτότητα περαστικού
κι είν' εύκολο να προσπεράσει ως ξένος
την τιποτένια ευμάρεια
των φρουρών στα τείχη.
Η μάνα του τον ήθελε φαγώσιμο
όταν δεν τον πότιζε με τη στυγνή
αδιαφορία που αναίμακτα σκοτώνει˙
εκείνος καλεσμένος της ασέληνης νύχτας
οραματιζόταν με ασήχαστη φρίκη
τον άτεκνο φόνο
φουστάνια ύπουλα ανέμιζαν
να κρύβουν
το μητρικό βυζί
της λησμονιάς που δεν ερχόταν.

Λίγο πριν το τέλος, πήγε
- κοτζάμ καθηγητής του πόνου
και της περιπλάνησης -
κι αποτρελάθηκε στην αγκαλιά
του σιωπηλού Πυλάδη
- αφώτιστα αγρίμια οι στοχασμοί του -
μ' ένα σπαθί στα δώματα της Ερινύας
γλώσσας.

σχόλια

Ο Κρόνος

2008-11-10T00:06:00.014+02:00

Τι είναι αυτά τα σύννεφα που κρύβονται κάτω από τον παράξενο νότιο πόλο του Κρόνου; Για να το ανακαλύψει, το ρομποτικό διαστημικό σκάφος Cassini που είναι αυτόν τον καιρό σε τροχιά γύρω από τον Κρόνο, φωτογραφίζει την κάτω περιοχή της γιγαντιαίας σφαίρας με υπέρυθρο φως. Εκεί, τα παχιά σύννεφα εμφανίζονται σκοτεινά δεδομένου ότι καλύπτουν ένα μεγάλο μέρος του υπέρυθρου φωτός που εκπέμπεται από τις θερμότερες περιοχές, ενώ τα σχετικώς λεπτά σύννεφα εμφανίζονται πολύ πιο ανοιχτόχρωμα. Οι ζώνες των συννέφων περιβάλλουν τον Κρόνο σε διάφορα γεωγραφικά πλάτη - τα σκοτεινά, οβάλ σχήματος, σύννεφα δείχνουν πολλά συστήματα στροβιλιζόμενης θύελλας. Η ελαφριά ομίχλη των ανώτερων επιπέδων, ορατών προς τον ισημερινό του Κρόνου, εξαφανίζεται κοντά στον πόλο - συμπεριλαμβανομένης και της παράξενης πολικής δίνης του.

Από τι είναι φτιαγμένα τα δαχτυλίδια του Κρόνου; Το διαστημικό ρομποτικό σκάφος Cassini που εισήγαγε τροχιά γύρω από τον Κρόνο πριν ένα μήνα, πήρε διάφορες λεπτομερείς φωτογραφίες της περιοχής που περιβάλλει το μεγάλο δαχτυλίδι του Κρόνου με υπεριώδες φως. Όσο πιο μπλε εμφανίζεται μια περιοχή, τόσο πλουσιότερη είναι σε πάγο. Αντιθέτως, όσο πιο κόκκινη εμφανίζεται, τόσο πλουσιότερη είναι σε κάποιο είδος ρύπου. Αυτή και άλλες εικόνες δείχνουν ότι τα εσωτερικά δαχτυλίδια έχουν περισσότερο ρύπο από τα εξωτερικά δαχτυλίδια. Αυτός ο ρύπος και η τάση για πάγο θα μπορούσαν να είναι μια μεγάλη ένδειξη για την προέλευση του δαχτυλιδιού. Η ακριβής σύνθεση του ρύπου παραμένει άγνωστη.

σχόλια

Ομίχλη αξιοθέατη

2008-11-07T00:06:00.012+02:00

Στο ίδιο τούτο φως όπου χαμογελούν
οι άγγελοι κι ανθίζεις
κάτω απ’ το ίδιο ανοιχτογάλαζο
του θόλου θα περπατήσουν
οι άνθρωποι άλλων καιρών
απλώς αγνοώντας τα αινίγματα
που με το ίδιο πείσμα θα βλασταίνουν
όπως τα βήματα που τρίζουνε
πάνω στο αφράτο χιόνι
παράλληλες στο Άπειρο και ήσυχα
παφλάζοντας οι συγκυρίες
– η καλοσύνη του Τυχαίου διαθλά
τον αναδευτήρα στο κύπελο
της εξαντλητικής ευτυχίας –
ελεύθερα και ολέθρια στη γενναιοδωρία
της σύμπτωσης

ή ως Τσβετάγεβα στην πλώρη
του Βαριάγκ προς αναχώρηση
σιωπηλά ανεμώεσσα με την αυτοθυσία
του πληρώματος να ξεχύνεται
απ’ τα μάτια της ως τον άγνωστο βυθό
της μέλλουσας αυτοκτονίας για να υποδεχθεί
ναυάγια οικεία αγκαλιά θαλασσοφίλητη
ανάμεσα στους Έσερους και τη Ναρόντναγια Βόλια
βόλια της γνώσης και της πιστής ουτοπίας
σημαίες άφωνες σε στοπ καρέ
με την υπογραφή της Ιστορίας μουτζουρωμένη.

Λίγο να πρωτοσκυθρωπάσει ο καιρός
σαν να μην υπήρξε ποτέ το καλοκαίρι
– αχαριστία˙ μη δίνεις σημασία
είναι να μην πέσει πάνω μου μια ιστορία.

Παράδοξα πράγματα συμβαίνουν στον κόσμο
θα μου πεις
όπως π.χ. οι φωλιές κάνουν ομοιοκαταληξία
με τ’ αστέρια˙ στα ρώσικα όμως
– άσχετο είναι, επειδή ζητάς από κάθε
ποίημα/στίχο/λέξη την αλήθεια
μιας/αυτής της στιγμής˙
έπειτα, το άκαμπτο ξύλο γίνεται
και στάχτη, μην το ξεχνάς.

σχόλια

Υπόθεση

2008-11-04T00:06:00.024+02:00

Βγαίνεις έξω, κοιτάζεις τα σύννεφα
σωπαίνεις σαν να περιμένεις τα μηνύματα
λες κι έχει σταματήσει ο χρόνος
κι ο Θεός μπαίνει στον πειρασμό να φτιάξει
ένα ποίημα μπροστά στα μάτια σου.
Αυτό μου φτάνει, λες
διπλώνεις βλέμμα πάνω σε φυλλαράκι
που επιμένει πράσινο ως το χιόνι
– σπάζει τη σιωπή κομμάτια
μόνο ο ήχος τής καρδιάς σου
τόσο υψίσυχνη η αγαλλίαση
βουίζουνε τ’ αυτιά σου -
μετά είναι δύσκολο να επιστρέψεις
στα ευτράπελα της καθομιλουμένης.

Τώρα, σου φαίνεται πως μόλις
άκουσες τη μητέρα για πολλοστή φορά
να σε καλεί χαρούμενη απόγνωση:
Έλα να φας χρυσό μου, θα κρυώσει!...
κι εσύ καθυστερείς σαν να έχεις
εξασφαλίσει πρώτη θέση στην Ολομέλεια
του Παραδείσου˙ τεράστιο θέατρο
η φύση κι η παράστασή της
μόνιμοι θεατές και θορυβώδεις τα τζιτζίκια
ποιος νοιάζεται για τα μυρμήγκια
που ιδρώνουνε συνέπεια;

Η φαντασία σου ξεθαρρεμένη
με τα πρώιμα φτεράκια
ανάμεσα στα κλάματα – κλήματα ήθελα να πω
- είχε ένα βάθος το χαμόγελο και φως
αυτόματα άνοιγε παράθυρα η παιδική σου ηλικία
με θέα και προοπτική θάλασσα μόνο.

Κάτω από σεντονάκι κρυωμένο
δέρμα ακόμα που θυμίζει καλοκαίρι
σωστά! σου γνέφει η κουκουβάγια
και γνέθει φθινόπωρο - έξω και πάλι
κατεβατό σκοτάδι σιωπηλό
είναι μια ανάσα ο ουρανός
απ’ την αφή σου
- τα βουνά, λένε, αγαπιούνται
με τις νύχτες.

σχόλια

Οδυσσέας Ελύτης ~ ο αθλητής της φαντασίας

2008-11-01T01:02:00.003+02:00

Μνήμη Οδυσσέα Ελύτη, 2/11/1911 - 18/3/1996

Έργα του:

• Προσανατολισμοί, 1940
• Άσμα Ηρωικό και Πένθιμο για τον Χαμένο Ανθυπολοχαγό
της Αλβανίας, 1943
• Ήλιος ο Πρώτος, 1943
• Το Άξιον Εστί, 1959
• Έξι και μια Τύψεις για τον
Ουρανό, 1960
• Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας, 1971
• Το Μονόγραμμα, 1971
• Τα Ρω του Έρωτα, 1972
• Ανοιχτά Χαρτιά, 1974
• Μαρία Νεφέλη, 1978
• Ο Μικρός Ναυτίλος, 1985
• Ιδιωτική οδός, 1990
• Δυτικά της Λύπης, 1995
• Ο κήπος με τις αυταπάτες, 1995
• Εκ του πλησίον, 1998

Ο ποιητής, έξι χρόνων αθώος
(αλλά όχι ...ανυποψίαστος)

Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
απαράλλαχτο εσύ
κι ένα σπίτι στη θάλασσα

με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
έχω ρίξει μες στ' άπατα μιαν ηχώ
να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.

(απόσπασμα από Το Μονόγραμμα)

κολάζ τού ποιητή

√ Γιατί χρωστάμε στην διάρκεια μιάς λάμψης την πιθανή ευτυχία μας.

√ Μια νομοθεσία εντελώς άχρηστη για τις εξουσίες θα’ταν αληθινή σωτηρία.

√ Όποιος μπορεί και φροντίζει την ερημιά, έχει ακόμη ανθρώπους μέσα του.

√ Δίνε τον χρόνο σου δωρεάν, αν θέλεις να σου μείνει λίγη αξιοπρέπεια...

√ και πάνω απ' όλα, στην κακή μοιρασιά πάντα ο Θεός ζημιώνεται.

Η Ειρήνη Παπά διαβάζει Της Αγάπης Αίματα

Το αφιέρωμα στον Οδυσσέα Eλύτη (seesea):
Ο ποιητής τού εφικτού ονείρου

σχόλια

Τάσος Λειβαδίτης ~ με το αίμα της ψυχής

2008-10-29T00:04:00.005+02:00

Η μεγάλη νοσταλγία

Τ' άλλα ειπώθηκαν σιγανά
σαν προσευχή:
«Φίλιππε, θεία Ρόζα, Άννα...»
αλλά τι σημασία έχουν
τα ονόματα αφού είμαστε
όλοι ξένοι
και το σκοτάδι γιατί έρχεται
καθώς νυχτώνει
αν όχι για να κρύψει
κάποιο μεγάλο μυστικό.
Ω, απέραντη νοσταλγία για κάτι που ποτέ δεν ζήσαμε
κι όμως αυτό υπήρξε
όλη η ζωή μας...

20 χρόνια από το τελευταίο ταξίδι (= αφιέρωμα στην πρώτη 'άμμο')

κι εδώ, όσοι δεν το έχετε, μπορείτε να 'κατεβάσετε' το
Μικρό Βιβλίο για Μεγάλα Όνειρα

σχόλια

Η Λήγουσα

2008-10-27T00:09:00.001+02:00

Το πιο άγνωστο; το Τίποτα -
αν ξέρεις πού είναι ο διακόπτης,
ανάβεις.
Όθεν, κατέπεσε σε trivial
η εμμονοληψία τών φροϋδιστών Λογική.
Πάλι καλά. Διότι
στους πρωτόγονους η αστραπή ως γνωστόν
ήτο θεότης.
Εκ, δε, της τέφρας του,
αναγεννάται μόνο ο φοίνικας
απαίσιο πτηνό μα όχι σαρκοφάγο
όπως άλλα ζώα, κάθε φορά
στην τύχη που επαφίενται την ανεξερεύνητη
- όσο η όραση μεγαλοφώνως παραιτείται
νομίζοντας πως έτσι λιγοστεύει και
το Σύμπαν.

Γιατί; Μήπως
τα δάκρυα δεν αλμυρίζουν
όταν είναι της χαράς;

Χρόνο ξοδεύουν και τα ποιήματα
αλλά τον κλέβουν από σένα.

σχόλια

Τα Λήγοντα

2008-10-25T00:09:00.008+03:00

Καταγράφω τον άθλο του σαρκίου
την έκσταση
στο αινιγματολάγνο πέταγμα του νου
την αμέριστη επιείκεια του εργαζόμενου δέντρου
καθώς η ψυχή ριγώντας υποψία
θεάται το έκθαμβο κάλλος τού Χάους.

Λες και περιμένει εμάς η Αιωνιότητα
για να πράξει τα δέοντα.

Ας αρκεστώ ως φύλλωμα
αειθαλές προς το παρόν
να βρω την είσοδο
για την αναπνοή του φθινοπώρου
ενώ η θάλασσα με
ακούραστη μεγαλοπρέπεια
θα καθιερώνει το οδυνηρό
νόημα του γαλανού εν μέσω
βροντώδους παφλασμού και νυχθημερόν
εμπύρετης σιωπής -
όσα συμβαίνουν δηλαδή πριν απ' την τελική
Αναμέτρηση.

σχόλια

Γιαν Βερμέερ ~ ο 'τέλειος' Ολλανδός

2008-10-23T00:04:00.014+03:00

Johannes ή Jan Vermeer, 31 Οκτωβρίου 1632-15 Δεκεμβρίου 1675

Σε όλη του τη ζωή δεν εγκατέλειψε ποτέ τη γενέτειρα πόλη του, το Ντελφτ.

Προικισμένος με σπάνιο ταλέντο, ζωγράφισε 35 θαυμάσιους πίνακες (ο Thoré Bürger, γάλλος κριτικός τού 19ου αι., τού αποδίδει άλλους 65). Ίσως εξαιτίας του ολιγάριθμου έργου του – κατά τη διάρκεια της ζωής του, υπολογιζόταν ως ένας σχετικά επιτυχημένος επαρχιακός ζωγράφος – δεν πλούτισε από την τέχνη του, μολονότι η ολλανδική αστική τάξη αποτύπωνε μετά μανίας την ευμάρεια από το εμπόριο σε πορτρέτα και σκηνές του καθημερινού της βίου. Τέτοια ζωγράφιζε και ο ανήσυχος Ολλανδός: εσωτερικά και εξωτερικά περιστατικά της καθημερινής ζωής της εποχής του.
Παρά την μικρή 'παραγωγή' του, θεωρείται από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της χρυσής εποχής της ολλανδικής ζωγραφικής, μέσα στην οποία κατέχει περίοπτη θέση για την ιδιοφυώς αριστουργηματική χρήση του φωτός και την απαράμιλλη απόδοση των ‘ανάγλυφων’ φωτοσκιάσεων στους πίνακές του.
Πέθανε 43 ετών αφήνοντας τη γυναίκα του και τα 11 παιδιά τους σε μεγάλη φτώχεια.
Τα έργα του - ξεχασμένα για δύο περίπου αιώνες - έγιναν περιζήτητα από τα τέλη τού 19ου και μετά.

ανάλυση από τον RETURN
Η εσώκλειστη εποποιία του Jan Vermeer αποτελεί μοναδικό ορόσημο "φωτός" στην ιστορία του πνεύματος - η par excellence εγκατάσταση του Όλου στο μέρος...

"Να βλέπεις σε ένα κόκκο άμμου ολόκληρο το σύμπαν", έλεγε ενάμιση αιώνα αργότερα ο William Blake. Έτσι και ο Vermeer, μέσα από την επαρχιακή πόλη του Delft, χαρτογραφούσε ως ο κατ' εξοχήν γεωγράφος του φωτός μια άλλη μακροκοσμική διάσταση επί του μικροκόσμου της καθημερινότητας.

Χρησιμοποιεί το φως και τη σκιά με τιτανική δύναμη για να σύρει σχεδόν βίαια το κάθε τι έξω από την αλληλοδιαδοχή των στιγμών επιλέγοντας την ΜΙΑ στιγμή, την κατ' εξοχήν αιωνική... (η απαλή χρήση των φωτοσκιάσεων, από την άλλη, και με όλως αντιφατικό τρόπο είναι οξεία και ωμή, αν προσεχθεί σωστά).

η συνέχεια...

...στα σχόλια

Αλλαγές...

2008-10-20T16:38:00.006+03:00

“Πολύ δύσκολο να παραμένεις σε κατάσταση νηφάλιας παρατήρησης και εγρήγορσης - συνειδητοποιώ τελικά ότι διδάσκοντας κάποιον να μάθει να σκέφτεται, σημαίνει να μάθει πώς να ασκεί έλεγχο στο πώς και τι σκέφτεται. Σημαίνει να επιλέγεις συνειδητά τον τρόπο με τον οποίο βγάζεις νόημα από την εμπειρία σου. Σκεφτείτε το παλιό κλισέ: Το μυαλό είναι εξαιρετικός υπηρέτης αλλά φριχτός αφέντης. Όπως όλα τα κλισέ, μοιάζει τετριμμένο και καθόλου συναρπαστικό, αλλά στην πραγματικότητα εκφράζει μια μεγάλη και τρομερή αλήθεια.”
David Foster Wallace (Nτέιβιντ Φόστερ Ουάλας, αμερικανός συγγραφέας, 46 χρ.: αυτοκτόνησε στις 12/9/08)

Και δύο τυχαία δημοσιεύματα (συνέπεσαν με την απόφασή μου να 'αποσυρθώ' από τα σχόλια και απλώς(!) να απολαμβάνω τα δικά σας):
“...στο μέλλον, μ’ ένα μικροτσίπ θα επικοινωνούμε τηλεπαθητικά με όποιον εγκέφαλο θέλουμε. Θα ταξιδεύουμε χώρια από τον σύντροφό μας, αλλά οι εγκέφαλοί μας θα παραμένουν συνδεδεμένοι. Θα αποκτούμε τις γνώσεις που χρειαζόμαστε άμεσα και θα διαγράφουμε όποια ανάμνησή μας επιθυμούμε...” (Cyborg)

“...πιστεύω στο Όνειρο... αργά ή γρήγορα, οι μεγάλες λεωφόροι θα ξανανοίξουν και ο ελεύθερος άνθρωπος θα τις διαβεί για να χτίσει μια καλύτερη κοινωνία... Είμαι σίγουρος πως η θυσία μου δεν είναι μάταια.” 11 Σεπτεμβρίου 1973, 09.10 π.μ.
(από την τελευταία ομιλία του Προέδρου Σαλβαδόρ Αλιέντε στο Ράδιο Μαγκαλιάες

Είπα πως η ‘φθινοπωρινή μελαγχολία’ είναι ‘ανώριμη’ και πολύ ...μπανάλ εξήγηση˙ την συνυπολογίζω όμως μαζί με μια αίσθηση ματαιότητας που με κατοικεί τον τελευταίο καιρό – καμία σχέση έχουσα με την αγάπη και τη γενναιοδωρία σας στην ευτυχή συγκυρία που μας έφερε να συναντηθούμε εδώ στην ‘άμμο’. :)

Επίσης: Ώσπου να 'μεταφέρω' όλα τα σχόλια στον 'φλοίσβο', όποιος (πολύ) επιθυμεί να αφήσει το ίχνος του στην 'άμμο', θα πηγαίνει κατ' ευθείαν...

...εδώ

ΑστικΑθύ(ρ)ματα

2008-10-17T00:04:00.000+03:00

Χάσκει ο τεράστιος λάκκος και στο κέντρο του
πεσμένος μπρούμυτα ο Απόλλων
μπανταρισμένος στη φυλακή ανάξιων άλλοθι
ένα ααα!... θαυμαστικό συνάδει το απροσδόκητο
από σεισμό αμετροέπειας σπρωγμένος
λες και αντίκρυσε ανίδεο τη σύγχρονη λεηλασία
των αμειλίκτων αλλ’ αμελητέων επιγόνων
λάσπη φανταχτερή σε σκορποχώρι
Η φθορά ταπεινώνει τους ζωντανούς
χαμογελά το άγαλμα στο φρέσκο χώμα.

Στα ρείθρα κάρβουνο τα τσακισμένα δέντρα
παρέα με μια βρωμισμένη ευχή
από πεσμένο αστέρι
και τα βιολιά φλογίζουνε αόρατα το βάλτο
την ώρα που αιμάτινη άλλη μια αυγή
ανεβαίνει μετ’ εμποδίων τις κυλιόμενες
να δρέψει πάλι γκρίζο φρούριο ανίατη πόλη

ίδια στιγμή που ξεκολλάει απαρατήρητη
απ’ το ανάκτορο του Νέστορα η μετώπη
ωσάν ανεμοστρόβιλος της γνώσης
που ήρθε να πέσει ελεημόνως ύστατα
μες στο σκοτάδι των ανθρώπων.

Προειδοποιητικές βολές Warning shots

Πού είναι το άλλοθι;

2008-10-15T00:04:00.002+03:00

Άλλη μια παγκόσμια 'ημέρα': κατά της φτώχειας
~ για να ησυχάζουμε την όποια συνείδησή μας...

Ν' αρχίσουμε απ' τα δικά μας;
1 στους 4 Έλληνες ζει κάτω απ' τα 'όρια' της φτώχειας...
Βέβαια, το να έχεις μισθό πάνω από 480 ευρώ,
δεν σε καθιστά αυτόματα ...προνομιούχο!

Υπάρχουν όμως και μεγαλύτερες ντροπές:

Αν θέλουμε, αρχίζουμε απ' τα πιο απλά και ...ανέξοδα :
κάθε κλικ, μια κούπα φαγητό για τα παιδιά
που δεν είναι ...χορτάτα

και για τους αγγλομαθείς: 20 κόκκοι ρύζι για κάθε
σωστή λέξη ~ κάνεις και εξάσκηση στη γλώσσα! :)

Άλλες - σχετικές - ιστοσελίδες:

blogactionday

standup

againstpoverty

standagainstpoverty

endpoverty

Εσύ; πού βρίσκεσαι; Πήγαινε να ...καταταγείς! ;)

Το ιδεόγραμμα της κρίσης *

2008-10-12T11:14:00.000+03:00

Τα αφανισμένα ήθη στον άνηθο
στις λεπτομέρειες ελλοχεύει η ευκαιρία
του φιδιού απ' το γυμνό σου
πρόγευμα στην καμμένη χλόη.

Είναι που και ο θάνατος απ' τη ζωή γεννιέται
αλλιώς, θα επιχειρούσαμε μες στην αμφιβολία;
θα πετούσαμε στην έκσταση ύψος δευτερολέπτων;
ή θ' ανιχνεύαμε όνειρο σε φλέβες αγαλμάτων;

Δεν είμαι αστέρι πρόθυμο να χαραμίζεται στα χάη
high fidelity και στην ουράνια τέφρα
γιατί κι εγώ απαρέμφατο τετελεσμένο θνήσκειν
με κίνδυνο να χαρακτηριστώ
ακόμα και ποιητής.

* Στην κινέζικη γλώσσα, η λέξη κρίση αποτελείται
από δύο ιδεογράμματα: του κινδύνου και της ευκαιρίας.

Κοσμήματα

2008-10-08T00:40:00.005+03:00

Πάντα σάς σκέφτομαι ως ξεχωριστές πολύτιμες ‘πέτρες’ στο υπέροχα μοναδικό περιδέραιο της διαδικτυακής Τυχαιότητας που έφερε ‘κοντά’ τις χαρές μας, τη λύπη και τις γλυκόπικρες στιγμές, τις ευαισθησίες και τις αναζητήσεις μας.
Ευκαιρία να σας το δείξω λιγότερο ...εικονικά :

Αφορμή, η έκθεση σπάνιων παλαιών κοσμημάτων στο ΜΕΤ (ανάμεσά τους και τα ‘δικά σας’, για να δείτε τις περιγραφές και ονομασίες τους) :

Έχω μια λέξη *

2008-10-04T00:06:00.016+03:00

Σαν να ξεφυσάει ένα τρένο μες στην καρδιά τού λουλουδιού – η περίφημη οικονομία της φύσης – και το δάχτυλο ενός μικρού παιδιού ζωγραφίζει τις άγνωστες διαδρομές τού μέλλοντος. Στους φωτεινούς διαδρόμους αυτού του τρένου ξοδεύουμε τη ζωή–θνησιγενές λουλούδι που όλο φεύγει για να θριαμβεύουν οι αποστάσεις.

"Για να φτιάξεις κάτι καινούργιο, πρέπει να ξεχάσεις παλιά πράγματα." Νίτσε

Ή, αλλιώς: Κάθε εποχή έχει τη χάρη της...

Τις προάλλες, μου ήρθε ξαφνικά η σκέψη πως, γράφοντας, είναι σαν να χτίζουμε ένα σπίτι. Για την ακρίβεια, σαν ν’ αρχίζουμε να το χτίζουμε. Και, εκεί, στην ‘αρχή’, θρονιάζεται πρώτη-πρώτη η γοητεία της υπόσχεσης – στα μάρμαρα, π.χ., αρχαίου θεάτρου – με κόκκινο φόρεμα μακρύ και αεράτο, πλισέ, βολάν και φραμπαλάδες καλαίσθητα που περιμένουν να φυσήξει ευγενικό αεράκι για ν’ αναδειχθούν στην αποστολή τους.
Αυτό το σπίτι, λοιπόν, μπορεί να μην ολοκληρωθεί ποτέ – μα λίγη σημασία έχει˙ το ίδιο το εγχείρημα, η αποκοτιά της έναρξης είναι που μετράει. Κι ας έχεις στήσει τα κουφώματα πριν απ’ τους τοίχους, κι ας αντικρύζεις έναστρη μαγεία όταν αργότερα κοιτάζεις το ταβάνι.
Ίσως γι’ αυτό, τον πίνακα που βλέπουμε (φωτο επάνω, πριν απ’ τα σύννεφα) ο αγαπημένος Ρενέ• τον βάφτισε «Νίκη».
Πόσες φορές δεν μας ψυχραίνει και μας απωθεί ένα τέλειο κτίριο;
- Λείπει η ψυχή, λέμε.

•Μαγκρίτ, ο επισκέπτης της «Πινακοθήκης» το Νοέμβριο.

Από τέτοιες άχρηστες σκέψεις, αναδύεται καμιά φορά και μία σημαντική: οφείλω να θυμάμαι πιο συχνά, σε ποιους χρωστάω ευγνωμοσύνη.
Αν έπιασες το ν(ο)ημα, μπορεί να φτιάξουμε στο άψε σβήσε τα σκαλάκια του σπιτιού˙ αμέσως μετά, τα φτερά για να βουτήξουμε στο γαλανό. Μην απελπίζεσαι: τις περισσότερες φορές, δεν χρειάζονται καν για να πετάξεις. Ως δια μαγείας, αναδύεται τώρα αβίαστα το σαξόφωνο που μιλάει – ένας κύριος Όνειρος αυτοπροσώπως: από τη φυλή της jazz, ο εντιμότατος κύριος Ornette Coleman.

Τον Ιούλιο, θυμάμαι, περίμενα πολύ να δύσει ο ήλιος για να ποτίσω στη βορινή βεράντα˙ τώρα, νωρίτερα κι όλο νωρίτερα με προσκαλεί το χώμα. Διψάει πάντα για νερένια όνειρα σκαστού καλοκαιριού, μα τρέμει# το σκοτάδι.

#(ενεργητική και παθητική φωνή)

* Εδώ, o Αλκίνοος στο ομώνυμο τραγούδι του.

Καραβάτζιο ~ το πάθος των φωτοσκιάσεων

2008-09-30T00:03:00.007+03:00

Michelangelo Merisi da Caravaggio
Μιλάνο, 28 Σεπτεμβρίου 1571 – Πόρτο Έρκολε, 18 July 1610

Ο Καραβάτζιο θεωρείται ένας από τους πρώτους μεγάλους ρεαλιστές και στη σύγχρονη εποχή έχει εξελιχθεί σε εικονική φυσιογνωμία.
Ζωγράφισε τον πίνακα «Η Ανάσταση του Λαζάρου» μεταξύ του 1608 και του 1609.
«Το Δείπνο στους Εμμαούς» (1601) είναι ένας από τους 15 πίνακες που εκτίθενται στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου. Η έκθεση εξετάζει τα τελευταία τέσσερα χρόνια της ζωής του Ιταλού ζωγράφου.
Υπάρχει και δεύτερη εκδοχή αυτού του πίνακα, που είχε ζωγραφιστεί πέντε χρόνια μετά το πρωτότυπο, λίγο μετά την αναχώρηση του Καραβάτζιο από τη Ρώμη, το 1606, επειδή είχε σκοτώσει έναν αντίπαλό του σε μονομαχία.
«Η Σαλώμη δέχεται το Κεφάλι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή» είναι πίνακας που ο Καραβάτζιο ζωγράφισε σε διάστημα τριών ετών, από το 1607 ως το 1610.
Μια άλλη εκδοχή του πίνακα είχε ζωγραφίσει ο Καραβάτζιο μεταξύ του 1606 και του 1607, σε μια περίοδο που ταξίδεψε στη Νάπολη, την Μάλτα και την Σικελία.
«Η Μαστίγωση» είναι του 1607 - μπορεί να διακρίνει κανείς τα στοιχεία του συναρπαστικού ρεαλισμού που χαρακτηρίζει το έργο του.
«Η Σταύρωση του Αγίου Ανδρέα» (1606-7) δείχνει πώς ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί τον εκφραστικό φωτισμό για να δημιουργήσει εξαιρετικά δραματικό αποτέλεσμα.
«Η άρνηση του Αγίου Πέτρου» είναι πίνακας ζωγραφισμένος γύρω στο 1610.
Ο Καραβάτζιο έφυγε από τη Ρώμη (απειλούμενος να καταδικαστεί σε θάνατο) και γρήγορα, στα τελευταία χρόνια πριν τον θάνατό του, ανέπτυξε το έξοχα ώριμο (γνώριμο) ύφος του ζωγραφίζοντας τον πίνακα «Ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής» τους πρώτους μήνες του 1610.
«Το Μαρτύριο της Αγίας Ούρσουλας», έργο του 1610, είναι ο τελευταίος πίνακας του Καραβάτζιο πριν τον μυστηριώδη θάνατό του, την ώρα που επέστρεφε στη Ρώμη, με την υπόσχεση μιας παπικής συγγνώμης.

Ο μεγάλος εκπρόσωπος του μπαρόκ έζησε και εργάστηκε στη Ρώμη, τη Νάπολη, τη Μάλτα και τη Σικελία (1593-1610).
Ακόμα και στην εποχή του, θεωρούνταν αινιγματικός, γοητευτικός, ρέμπελος και επικίνδυνος.
Εμφανίστηκε ‘εκρηκτικά’ στη σκηνή της Ρώμης το 1600, κι από τότε δεν του έλειψαν οι αναθέσεις και οι πάτρονες – την επιτυχία του όμως την χειρίστηκε πολύ αδέξια.
Υπάρχει μια δημοσίευση του 1604, που περιγράφει τον τρόπο ζωής του λίγα χρόνια πριν: «Μετά από ολονύχτια εργασία, μπορούσε να περιπλανιέται για ένα δυο μήνες, ζωσμένος το σπαθί κι έναν υπηρέτη να τον ακολουθεί, απ’ τον ένα χορό στον άλλο, έτοιμος πάντα για καυγά...»
Σ’ έναν τέτοιο, το 1606 σκότωσε ένα νεαρό σε φιλονεικία και το ’σκασε για τη Ρώμη.
Οι καυγάδες επαναλαμβάνονται στη Μάλτα το 1608, στη Νάπολη το 1609, όπου και γίνεται απόπειρα δολοφονίας του από άγνωστους εχθρούς.
Έτσι κι αλλιώς, την επόμενη χρονιά αποχαιρετά - μυστηριωδώς - τα εγκόσμια.

Και μια άλλη πτυχή της πολυτάραχης ζωής του: η λογοτεχνική βιογραφία του από τον συμπατριώτη του, Αντρέα Καμιλέρι.

Ο Καραβάτζιο είναι ένα από τα πιο τρανά παραδείγματα για το χάος που, φορές, χωρίζει τον καλλιτέχνη από την προσωπικότητα του (ίδιου) ανθρώπου - ή, πως και η Τέχνη είναι 'τυφλή' (όπως η ...δικαιοσύνη) και πάει και πέφτει ως ευλογία πάνω στον πρώτο 'τυχόντα'.
(Εν μέρει, "ευτυχώς!", θα μπορούσε να πει κανείς...)

Τους κύκλους τάραττε

2008-09-27T00:04:00.002+03:00

Πού πας, αν όχι εδώ
όταν και τα μεγάλα δεν αντέχουν
απ’ τον σημερινό λάθος δρόμο
να επιστρέψεις στην Αγάπη
λιώνει κεράκι της γιορτής
μια λέξη πολύτιμη και λαμπερή
ακούγεται μακρινός κεραυνός
η ψυχή σου σεντόνι πάλλευκο
και ο Θεός ακούει τη φωνή σου.

Πιο καθαρός ο αέρας με το γέλιο
μια συμφωνία με τον κόσμο λαγαρή
να είναι μουσική το ξημέρωμα
για ν’ ανατείλει η καινούργια ορμή.

Φωτιά σαν το νερό - νερό καθρέφτης
για να ξαναδείς τον εαυτό σου -
καθώς αποτρόπαια κτίσματα στο ύπαιθρο
του Παραδείσου - παιδί εσύ ανέμελο
σε μια φωτογραφία που χιονίζει -
κατήφορος στον σίγουρο γκρεμό
την ώρα που μας έχει περιλούσει
η παρακμή βενζίνη και λείπει
ένα σπίρτο.

έπεα επί άμμου (τα τελευταία)

2008-09-23T14:05:00.004+03:00

...τελευταία, εδώ στην 'άμμο'.
(Εκτός από ορισμένες 'επετειακές' και μία έκπληξη, θα γίνουν άλλες τρεις 'προγραμματισμένες' αναρτήσεις και θ' ακουλουθήσει επ-εξηγηματικό 'πλάνο'.)

Καθρέφτης (και) θρύψαλλα

2008-09-23T14:04:00.005+03:00

«Έμαθα ανασταίνεις τριαντάφυλλα
κι ήρθα να δω από κοντά το θαύμα»
είπε ο επισκέπτης και αμήχανα
ακούμπησε τα χέρια στο τραπέζι
- φάνηκε κραυγαλέα η απαίτηση
καθώς ο έβενος του ξύλου αντιστεκόταν.

Ο Γέροντας τον κοίταξε ευθεία στα μάτια
θα πει, βαθιά και μέσα στην ψυχή του
τι γύρευε ένας κοσμικός στο σπίτι του
με καλοζωισμένη ανασφάλεια
και θράσος αμετάκλητης ισχύος;
«Λοιπόν; θα μου επιδείξετε το απίστευτο τρικάκι;»
«Πείρα-μα λέγεται˙ επειδή
φέρνει την πείρα του Θεού το μα της δυσπιστίας»

Ο άλλος χαμογέλασε με τρόπο ανυπόμονο
που ήθελε αποδείξεις:
«Άδικα λοιπόν έχασα το χρόνο μου μαζί σας»
«Ώσπου να φύγεις από δω, εγώ θ’ απουσιάζω»
και πέταξε το τριαντάφυλλο νεκρό στις στάχτες.
Τρώμε τις απογοητεύσεις φρόνιμα
κι αντιγυρίζουμε με πνεύμα της δεκάρας.

Τα ροδοπέταλα αιωρούνταν στο δωμάτιο αθέατα
φεύγοντας κιόλας στις ακτές τού Πρώτου Χρόνου
το βλέμμα τού Γέρου έπεσε μέσα στις στάχτες
σβησμένο τζάκι απότομα συννέφιασε
ξεχύθηκαν ποτάμια σκοτεινά δυσοίωνα
κυλώντας πτώματα τυμπανιαίας αλλοτρίωσης
καιροί απεγνωσμένοι και, αχ το βάρος
τού εαυτού ως τις γυμνές πατούσες˙
των άξιων τα μάτια αθώα στα θαύματα
με του Πρωτόκλητου το στίγμα μες στην πίστη.

Ο επισκέπτης ήταν ήδη στην εξώπορτα
όταν το ρόδο άρχισε να ζωντανεύει˙
την πλάτη τού αλαζόνα έσπρωχναν ζεστά
χρεώσεις απλουστεύσεων που έχασαν το βήμα
και τοκισμένες στο εγώ τους αυταπάτες.

«Κανείς που τον θυμάσαι δεν εχάθηκε
εσύ θα μείνεις μόνο ασυγχώρητος
που πέρασες και δεν σε ξόδεψε η αγάπη»
ψιθύρισε ο Γέροντας κι έψαξε ουρανό
να καλλιγράψει τα αιτούμενα.

Φθινοπωρινή ισημερία

2008-09-21T00:04:00.006+03:00

...υποβρύχιο

2008-09-16T00:03:00.001+03:00

Ήρθες να στήσουμε παιχνίδι και πανσέληνο
μια νύχτα σαν τις άλλες που δεν νοιάζονται
αν είναι η πληγή πηγή ή το φεγγάρι μάχαιρα
να πέσει επί αδίκων.

Άνοιξη ανοίγει τα πανιά και μου ζητάς να κλείσω
αχ, τις χαμένες σου στιγμές σε μπουκαλάκι πέλαγος
ν’ ανάψουμε χαμόγελα σε κερασί ποτήρια
και να βυθίσεις τη βανίλια στα νερά μου
σαν άλλοτε που έσκιζε το χάρτινο βαρκάκι
κάτι ατλαζένια υφάσματα με υποψία λήθης
και λίγο αίμα απ’ τα ρηχά άγουρης προσδοκίας
- βυθίσου πρώτα εσύ και έρχομαι
κάνω εξάσκηση στα μακροβούτια κάθε νύχτα.

Καρό τραπεζομάντηλο οι νότες
μετά την αχρησία των χειμώνων
θα φάμε στιγμιαίο καλοκαίρι
αέρας γαλανός
φουσκώνει κιόλας το δωμάτιο
για τη συνηθισμένη
φαινομενικά αθώα πτήση
ώσπου να ανατείλει ένα ακόμη
Ανεπανόρθωτο.

Έλα να τους κοιμίσουμε
τους πουπουλένιους έρωτες
σε ανυποψίαστο κρεβάτι
να μη μας δούνε το πρωί
που φεύγουμε λαχτάρα
- απ’ τις μεταφορές κουράστηκε η αγάπη
να λέω φύλλο και να εννοείς αγκάθι.

Σήμερα δεν επρόσθεσα μηδενικό
είπα να βγάλω άσο απ’ το μανίκι
σαν πικραμύγδαλο στο στόμα η ενοχή
ένα φιλί μου πως σου στέρησε τη νίκη.

Δεν είναι κανενός θα πω˙ αδέσποτες
σφαίρες και κατευθύνονται απ’ το μυαλό μου
οι σημειώσεις.

Βανίλια...

2008-09-13T00:04:00.001+03:00

Έφυγε πάλι ο Αύγουστος - τριανταμιάς ημερών, όπως συνήθως - άφιλος και εκδικητικός˙ επειδή σπάνιος και ακριβοθώρητος.

Είναι ξαπλωμένος στα ροζ μεταξωτά σεντόνια που του χάρισε εκείνη, παραδομένος στην αφασία τής χαύνωσης που χαρίζει απλόχερα το καλοκαίρι μεσημέρι. «Να θυμηθώ να το θυμηθώ ...μέσα Φλεβάρη, π.χ.!...»
Δεν κοιμάται. Μόνο που δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Απολύτως. Άβουλος κάθεται (τρόπος του λέγειν) και χαζεύει καθέτως και ασκαρδαμηκτί τον ουρανό – με τ’ άστρα, αργότερα – γιατί το σπίτι έχει γίνει κι αυτό θερινό, και, αντί για σκεπή, έχει φεγγάρι.

«Δεν ξέρω αν, που εξαφανίζεσαι, είναι για να δεις αν σου λείπω, ή είναι τόσο γεμάτη η ζωή σου, που δεν χωράω», ήθελε, ή, θα της έλεγε, αν μπορούσε να σηκώσει το ακουστικό. Για να χτυπήσει γραμματάκια sms στο κινητό, ούτε λόγος˙ μοιάζει προς το παρόν αδιανόητο.
Κάτι βουισμένες σκέψεις... σαν μυίγες ενοχλητικές τον Αύγουστο...
Α, ναι! αυτό ήθελε να σκεφτεί: να γράψει εκείνο το ποίημα με τη βανίλια-υποβρύχιο, να δει αν θ’ αρέσει στους φίλους. Αργότερα...
Γοργά-γοργότερα έφυγε ο Αύγουστος! Αμέσως μετά, τώρα, ο Σεπτέμβρης... Δυστυχώς˙ όχι για τον Σεπτέμβρη καθ’ εαυτόν - ίσα ίσα που, συνήθως, παίζει καλοκαιρινά˙ γι' αυτό και πιο επώδυνα - αλλά γιατί ξέρει τι θ’ ακολουθήσει. Δεν έχει κάτι προσωπικό με τον Σεπτέμβρη – εκτός απ’ τα γενέθλια του πρώτου του έρωτα – ίσα ίσα, νέος σιωπηλός με χαμηλό προφίλ, για τις κοπέλες δελεαστικός, γυμνούλης ακόμα˙ έχει τον τρόπο να (ξε)κλειδώνει τις καρδιές... Ίσως επειδή όσα κύματα πέρασε, του βγαίνουν ποταμοί απ’ τα μάτια και δεν είναι πια πρωτοβρόχια.
Όχι, ούτε αυτόν θέλει να σκεφτεί. Εύχεται μόνο, αυτό που οι άλλοι λένε χειμώνα, αυτός να βρει το κουράγιο να το ξοδεύει καλοκαιρινά.

Στο κάτω κάτω, τι είναι χειμώνας; αν όχι μια αίσθηση περισσότερο εσωτερική, παρά παλτό και γάντια...
Χειμώνας, εξάλλου, μπορεί να είναι και μια σκιά στην ψυχή, που ανεξήγητα τη συναντάς στη γωνία του χωλ, κάθε φορά που θες να βγεις - οπότε γρήγορα την ξεχνάς - ή να μπεις στο σπίτι απ' τη φωτεινή πλευρά του κι αυτή εννοεί να σου κόβει τη θέα.
Επίσης, χειμώνας είναι, φορές, ένα κρύο πράγμα που οι ισχυροί το ονομάζουν αλήθεια για να θολώνουν τα νερά και να μην ενδιαφέρει τελικά κανέναν. Αλλάζεις, λοιπόν, πλευρό και συνεχίζεις τον ύπνο σου - που, γι’ αυτό, λέγεται και χειμερία νάρκη (ασχέτως καιρού).
Για τους πιο τυχερούς (και, βέβαια, ξύπνιους), χειμώνας είναι το αντίθετό του: η μαμά με εμπριμέ φουστανάκι χαμογελαστή˙ ο μπαμπάς πολυάσχολος και ταυτόχρονα ευωδιαστός καφές με παγωτό – πάντα όρθιος κόβει το καρπούζι στο τραπέζι. Και γύρω γύρω να γεμίζουν το σπίτι όσα γλυκά δεν είπαμε και θέλουν αβίαστα να βγουν στο φως – πάνω στους καναπέδες, στις βιβλιοθήκες, να κυλιστούν στα πατώματα, στα μπαλκόνια και στους δρόμους – όλα τα λόγια αγάπης που δεν ξεστομίσαμε, λες και θα μας έπαιρναν τη ζωή που δεν είχαμε...
Η φυλακή της ομορφιάς, επίσης, μπορεί να λέγεται χειμώνας – όταν αυτή δεν συνορεύει με το κενό Τίποτα, αλλά είναι ταπεινή σαν αυτονόητη, υψηλή Ιδέα, ανώφελη στο ύψος-ένα-με-το-χώμα των βλεμμάτων˙ πεταμένη σαν παιδικό ξεφούσκωτο παιχνίδι που κρύβει όλα τα επείγοντα νοήματα και νήματα που χάσαμε ανεπιστρεπτί. Ποια είναι, άραγε, η ετυμολογία του χειμώνα;... Θα μπορούσε να είναι και ένα ρεύμα συνείδησης, που σε βρίσκει σπάνια ξένοιαστο και αφύλαχτο και πέφτεις του θανατά με πνευμονία. (Αυτό, το ίδιο ρεύμα, όταν φυσάει σε όλες τις μεριές του κόσμου, είναι θαυματουργά θεραπευτικό – λιακάδα παντού και τέρμα τα αινίγματα – αλλά, πού...)

Να είχε τώρα καινούργια κασέτα στο μαγνητοφωνάκι – αύριο θα τα ’χει ξεχάσει όλ’ αυτά... τι αύριο, σε λίγα λεπτά θα τα ’χει ξεχάσει... Πόσους μήνες όλο λέει να την αλλάξει, ή να κάνει επιτέλους την απομαγνητοφώνηση!... Τελείωσαν και τα λευκά χαρτιά πάνω στο κομοδίνο – όχι πως είναι σε θέση τώρα να γράψει οτιδήποτε... Υπεράνω των δυνάμεών του, έστω και μια μουντζούρα ζωγραφιά... λίγες λεξούλες απ’ αυτές που παλιά τον ερωτεύονταν συλλήβδην – αξίζει δεν αξίζει το παληκάρι.
Έστω δυο-τρεις τυχαίους αριθμούς: 1, 2, 3... «Τι σημασία όμως θα είχε;» αναρωτιέται. «Θ’ άλλαζε μήπως κάτι στην ανιαρή πραγματικότητα;»
Όχι˙ αλλά, μόνο και μόνο για της πάει κόντρα, να της μπει στη μύτη – θ’ άξιζε ίσως ν’ αναρωτιέται;... Όπως, πετάει πεταλούδα στο Πεκίνο και μαίνονται τυφώνες στην Αμερική;...

Αχ, πόσο κουράζεται ακόμα και ν’ αναρωτιέται!... Δεν θέλει ούτε ν’ αναρωτιέται. Ούτε παρέα θέλει. Η τεμπελιά έρχεται πάλι απρόσκλητη και τον τραβάει απ’ το μανίκι που δεν έχει – λέει τώρα ν’ αντισταθεί, για την τιμή των όπλων, έστω για να κρατήσει τα προσχήματα απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό. Οκ, τα κατάφερε: αναρωτιέται.
Την ίδια στιγμή, μια μελωδία απ’ το πουθενά γεμίζει φίσκα το σπίτι ως τις γωνιές που κάνει το ταβάνι με τους άλλους τοίχους.
Πάλι η κομπανία με το ακκορντεόν και τα βιολιά.
Ευλογημένοι άνθρωποι τέτοιοι επαίτες – ταπεινοί: μοιράζουν αβέρτα απαντήσεις, δωρεάν, χωρίς να ξέρουν τι κέρασμα χαρίζουν...

Απόψε ίσως δεν λείψω σε κανένα...

έπεα επί άμμου

2008-09-13T00:02:00.002+03:00

Μονό ηλιοβασίλεμα

2008-09-09T00:02:00.002+03:00

Ώσπου ν’ ανάψουνε που λες τ’ αστέρια χθες τη νύχτα
ήρθε και ψηλοχτίστηκε παράδεισος μπροστά μου˙
κόβω χρυσά πλέκω μαβιά και γνέθω σμαραγδένια
- μη δείξω αγένεια παλιά στα φρέσκα καλεσμένη -
σίγουρα ονειρεύομαι σαν να είπα στην ψυχή μου
μα η ανάσα μου πετρώνεται σε ύφαλο κοράλια

παιδί της θάλασσας εγώ κι εγγόνι του ανέμου
εκστατικά θαμπώνομαι κι ευλαβικά κοιτάζω
νεράιδες να μαλώνουνε μες σε φευγάτα σπίτια
χωρίς φωνή με πέλαγος κι αλάτι στα μαλλιά τους

κι ύστερα κήποι ανοίγονται άνθη κατρακυλάνε
και φτιάχνουν περιδέραια μέδουσες κι αστερίες
εύφορα στροβιλίζονται με γέλια στον αέρα
λιμπίζονται βασίλεια και θόλους φιλντισένιους

πού να ’ξερα πως έπρεπε να συγκρατώ τα βράχια
μην πέσουν και τσακίσουνε τα τρυφερά κοράλια
μοίρα χρυσή με μύρανε με σιωπή ασυλία
να νοσταλγώ τον ουρανό να βρίσκω αχιβάδες

έστειλα τώρα να σου πουν να μη με περιμένεις
γι’ αυτό γράφω στο σύννεφο αυτή την ιστορία
- φτερά αεράκι υπόσχεση πήρα πριν ξημερώσει -
μάθε πως τιμωρήθηκα με δάκρυα και σκόνη
αφού την καταράστηκα τόση ανθοφορία
μόνο και μόνο επειδή δεν ήμουνα δική σου.

Ανεπίσημο ένδυμα

2008-09-03T00:03:00.013+03:00

Σαν να είμαστε εμείς εδώ κι ας έφυγε το καλοκαίρι
οι σκέψεις πετούν πιο γρήγορα απ’ τα πουλιά
βρίσκουν χειρονομίες μυρωμένες και αφορμές λιτές
σε λύσιμο δακρύων ή χαράς τα αυτονόητα αισθήματα
κάθε στιγμή είναι ένα μέρος που δεν έχουμε πάει˙
έλα να ταξιδέψουμε ως την άκρη του δρόμου
– το δωμάτιο έχει ακόμα φως –
τρώγοντας μια ρόγα σταφύλι κι ένα στιχάκι εναλλάξ
ώσπου να εξαντλήσουμε τις ρίζες που μας γέννησαν
και του μυαλού τα εύφορα δρομολόγια˙

όλοι θα λένε πως έζησαν στις πιο όμορφες πόλεις
χορτασμένοι εκεί που χιόνιζε ποιήματα
επειδή η άνοιξη καταλαμβάνει την υφήλιο
όταν η ευταξία της κλείνεται σ’ ένα φιλί
- η μοίρα της σοφίας χωρίς λόγια -
κι αν τόσο καλοκαίρι δεν το αντέχουν ούτε τα βιβλία
όλα τα σκεπάζει η αγάπη
ανάμεσα σε δύο μικρά όνειρα
όπου σωπαίνουν τα όρια του κόσμου
μπροστά στο θαύμα που κρατάνε μυστικό τ’ αστέρια
ωσάν αποζημίωση για την επερχόμενη πτώση
μια νοσταλγία αγγέλων, λιγοθυμιά που αλλάζει γνώμη.

Σε γνωρίζω από το βήμα του αέρα
με τον καθρέφτη της μορφής μου με σημαδεύεις
όταν ορκίζομαι στα μάτια σου
με τις συνομιλίες των λουλουδιών.

Ύστερα θα περπατώ φθινόπωρη στο ασύστολο καλοκαίρι
η αύρα θα ρυτιδιάζει αχνίζοντας τα μακρινά βουνά
– στη σκιά μου, οι άνθρωποι θα βλέπουν
μόνο τα άγρυπνα δέντρα.

Tο μικρό καλοκαιράκι αιφνιδιασμένο

2008-08-31T15:03:00.003+03:00

H ησυχία πριν απ' την καταιγίδα διασαλεύεται από την υπόμνηση μιας υπόκωφης βροντής, μακρινής, σχεδόν σαν απόηχος ήσυχου θαλασσινού νερού στην καρδιά του κοχυλιού. Tα πουλιά πετούν σαστισμένα απ' το πρώιμο σκοτάδι. Kελαηδούν νευρικά κι ανυπόμονα, καλώντας τους συντρόφους τους στην οικεία, τόση δα φωλιά. Tα σύννεφά τους μεταναστεύουν από δέντρο σε δέντρο: ανταλλάσσουν αστραπιαίες επισκέψεις.
Xοντρές ψιχάλες - ύστερα το μετανιώνει.
Σαν άκαιρη παραφωνία οι ροδοκόκκινες ακακίες στη σιωπή του τοπίου.
Περνάω απ' τους οπωρώνες με τα κιτρινοπράσινα φρούτα.
Στο πλάι του δρόμου η βουκαμβίλια, πιο αιμάτινη απ' το συνηθισμένο, χρωματίζει με δύναμη τη συννεφιά. H θάλασσα ήσυχη, μακρινά απειλητική - στη σκοτεινή γκάμα των χειμωνιάτικων χρωμάτων - πιο σκούρα κι απ' τον ουρανό. Πλοίο είναι αυτό ή πόλη;… Kολλημένο φαίνεται στη ρίζα τού απέναντι βουνού, εκεί που το φιλούν τα κύματα.

Όλα πιο ήρεμα, σαν να αναγνωρίσαμε τον εαυτό μας.
Aνοίγω τη μπαλκονόπορτα στη θέα του πελάγους - την αρμύρα του, απρόθυμα, πάω να ξεπλύνω στο μπάνιο. Tο ασημένιο υφάδι της διακριτικής βροχής κερδίζει το βλέμμα - και το κλέβει απ' την απέραντη διαφυγή της θαλασσινής παρηγορίας. Ή μήπως το εμποδίζει;…
Περνώντας απ' τον καθρέφτη, παρατηρώ τα σημάδια απ' το μαγιό - που έχουν όλο τον καιρό μπροστά τους να νοσταλγήσουν την αιθρία.

Άλλη μία ομοβροντία, πιο κοντά, σπονδή στη μνήμη του χειμώνα που σε λίγο θα ξαναγίνει παρόν. Oι άνθρωποι μιλάνε χαμηλόφωνα - στερημένοι ξαφνικά απ' την ανελέητη λιακάδα - ο βασιλιάς γυμνός; - χάνουν μες απ' τα χέρια τους την απόλαυση της θερινής ραστώνης, και γίνονται απότομα κοινωνοί της έντονης υπόμνησης του χειμώνα. H άσφαλτος αχνίζει διψασμένη. Mια ήσυχη βροχή αρχίζει να ποτίζει τη φύση.
Για πολλές ώρες.
Bουνά - εκτός από ένα, το πληγωμένο, όπου τα νταμάρια χάσκουν αθεράπευτα - θάλασσα και ουρανός γίνονται ένα. Tέλος, όλα πλυμένα κι οι μυρωδιές ολοζώντανες. Ωστόσο, Κάτι έχει υπογραμμίσει αυτό που θα μας λείψει˙ τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο – κι όμως, η εκδίκηση της επανάληψης.
Δαντέλες χρυσαφένιες στον ορίζοντα - αναστημένα τα μωβ του αθέατου ηλιοβασιλέματος.

Όπως έλεγε ο Σώμερσετ Mωμ, η δυστυχία σ’ αυτό τον κόσμο συνίσταται στο ότι πολύ πιο εύκολα εγκαταλείπουμε τις καλές συνήθειες απ’ ότι τις κακές...

Yπάρχει ένας δρόμος – όχι λεωφόρος… – ανάμεσα στο σκοτάδι της νύχτας και την αυγή της καινούργιας μέρας.
Aυτό το μονοπάτι είναι μόνο για τα δικά σου βήματα.

έπεα επί άμμου

2008-08-28T00:13:00.003+03:00

Το σύμπαν γαλανά

2008-08-28T00:12:00.004+03:00

Εδώ που ξενυχτίσαμε το σ ύ μ π α ν
για να το συρρικνώσουμε σε έξι γράμματα
σαν υπερφυσικό έξω απ' το βλέμμα μου
το δάσος
- μένει ακίνητη μονάχα η σκοτεινή μου
χάρη η προσωρινή -

Ολοσχερή εκτροπή της θάλασσας διατάσσει
το καλοκαιρινό design
στον ωκεανό της Αρκτικής μετακομίζουν
τα παγόβουνα - λυώμα!
- Mε τι ταιριάζει ο Σολωμός;
- Με σως απ' το ΙΚΕΑ!

Και το φεγγάρι το βιολί του:
μες στα ποιήματα.

(Περι)στατικό ~ ένα χρόνο μετά...

2008-08-25T00:21:00.000+03:00

Αληθεύει ότι κυνηγός έπεσε
ξερός από τον τρόμο
ενός πουλιού που είχε
περάσει το δέντρο για σπίτι του
και ίσκιο πρόσφορο κεντούσε
ανιδιοτελώς με τα φτεράκια του
σε σταυροβελονιά υπερίωνα και θέα
ανάρμοστη στις ανθρώπινες βλέψεις;

Κρυμμένος πίσω απ' τον κορμό
ο κυνηγός
με ψόφιο μάτι κοιτάζοντας ψηλά
τα ήπια κλαδιά
έμοιαζε κιόλας κρεμασμένος
από τον δύστροπο Ιανό
- ος ου τα πάνθ' ορά -
φαινόταν όμως να γνωρίζει
την επόμενη σκηνή όπου
ένας καίριος άνεμος θα έσπρωχνε
το σμήνος προς την τρύπα του όζοντος
και τον χαμένο άνθρωπο ανάσκελα
πάνω στις πευκοβελόνες.

Έρχεται τώρα το παιδί του κάθε χρόνο
κάτω από μνημόσυνη μόνο σκιά
και κάθεται
στο καμένο κούτσουρο
του κομένου δέντρου.
Για να τον θυμάται.

Henri Cartier Bresson ~ ο μαέστρος της φωτογραφίας

2008-08-22T00:03:00.003+03:00

Ανρί-Καρτιέ Μπρεσόν
Chanteloup-en-Brie, 22 Αυγούστου 1908 -
Céreste, 3 Αυγούστου 204

Η φωτογραφία είναι μια άμεση αντίδραση. Η ζωγραφική είναι περισυλλογή.

Ο Μπρεσόν θεωρείται ο πατέρας της φωτο-δημοσιογραφίας και δάσκαλος της 'ωμής' φωτογραφίας.
Την άνοιξη του 1947, μαζί με τους Robert Capa, David Seymour, William "Bill" Vandivert και George Rodger ίδρυσε το περίφημο Magnum, συνεταιριστικό πρακτορείο που ανήκε αποκλειστικά στα μέλη του, με αποστολή "να πιάνει το σφυγμό".

Το 1937, κατά την διάρκεια του εμφύλιου, επισκέφθηκε την Ισπανία - συνελήφθη το 1940 από τους γερμανούς και φυλακίστηκε για 3 χρόνια. Το 43 πραγματοποιεί μια δύσκολη απόδραση για να φτάσει στην Γαλλία, όπου εντάσσεται στην Αντίσταση και συμμετέχει σε φωτογραφικά επιτελεία καθοδηγώντας την φωτογράφιση και κινηματογράφιση της κατοχής και της απελευθέρωσης του Παρισιού.
Ο Μπρεσόν ανέπτυξε την "φωτογραφία τού δρόμου" - στυλ που επηρέασε τις γενιές των φωτογράφων που ακολούθησαν.

Είχε όμως κι αυτός τον ...δάσκαλό του:

<--- Κοντινό πλάνο που αιχμαλωτίζει τη χάρη, την ελευθερία, τη χαρά της ζωής και την αυθόρμητη κίνηση των παιδιών. Είναι έργο τού Martin Munkácsi (1896-1963), που έκανε τον Μπρεσόν να εγκαταλείψει τους σουρεαλιστές και να αφοσιωθεί στη φωτογραφία.
"Μόλις είδα αυτά τα μαύρα παιδιά να τρέχουν προς το κύμα, δεν μπορούσα να πιστέψω πώς γίνεται η κάμερα να συλάβει μια τέτοια κίνηση. Ξαφνικά συνειδητοποίησα, πως η φωτογραφία μπορεί να ακινητοποιήσει την αιωνιότητα σε μια στιγμή. Πήρα τη μηχανή* μου και βγήκα στους δρόμους."

*Από το 1931, ο Μπρεσόν δούλευε με μια μικρή Leica των 50 χιλιοστών, που τη χαρακτήριζε 'προέκταση του ματιού'.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με τη ζωγραφική.

Σκοπιά ζωή

2008-08-17T13:02:00.004+03:00

Ξενοκοιμάται το μεσημεράκι του
στις παιδικές αλάνες
γδαρμένα γόνατα ξένοιαστες πλάνες
ξέρεις, ηρωισμοί της αθωότητας -
θυμούνται τα νεογέννητα τι λέει το νεράκι
- ίσως γι' αυτό σφίγγει ο στρατιώτης
το φυλαχτό στη χούφτα του
σταυρουδάκι φυλαχτό των παθών και των ονείρων˙
δεν καταριέται τους πολέμους
ως τώρα δεν γνώρισε τη σφαίρα που
τον γύρευε όλη του τη ζωή
μα η υστερία των εμπόρων επιστρατεύει
νύχτες λιποτάκτες
λαμποκοπάνε οι πληγές
στάζουν χαμόγελα τυμπανιαία στις σκιές
και κάτι σκοτεινά αποφθέγματα
μην τύχει και εμφανιστεί ουράνιο τόξο.

Έχει φεγγάρι απόψε κι είδε για λίγο
πιο μπροστά
το γέγονε του μέλλοντός του˙
δεν είναι λίγο ν' αφουγκράζεσαι
ιδίως 'εν καιρώ ειρήνης'
χαράκωμα-ερώτηση και ν' αντηχεί
"ελήφθη"
άγρια κάστανα ξεφλουδίζει η τρυφερότητα
- τώρα μονάχος ανάμεσα στις Ολυμπίες
του Μανέ και της Ηλείας
ονειρεύεται ξαπλωμένες
στα πεδία των μαχών άδοξες νίκες
παράσημα θανάτου.

Το άλλο μισό ταξίδι απέναντι
ως να ταρακουνήσει εφιάλτη
και πρόβα λιμανιού να ξεπροβάλει
γιατί εδώ και επί τα αυτά επείγει
τ' αγκάθια της ομορφιάς
να εκδικηθούν επιτέλους
ψυγεία πτώματα
στο λιβαδάκι να φυτρώσουν αχινοί
κι ένα κυκλάμινο να κλείσει
όλους τους Οίκους του Εμπορίου.

έπεα επί άμμου

2008-08-13T00:06:00.001+03:00

"Στον Παράδεισο ... ένα νησί"

2008-08-13T00:03:00.002+03:00

Αποσπάσματα από το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη

Οι πίνακες, του George Birrel

Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
απαράλλαχτο εσύ
κι ένα σπίτι στη θάλασσα
με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
έχω ρίξει μες στ’ άπατα μιαν ηχώ
να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ
να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.