Tuesday, March 31, 2009

"...της αυγής κροκάτη Γάζα..."

Στα μέρη που μεγάλωσα
η ζωή έλαμπε χαμόγελα
η ησυχία ήταν άσπρο μεσημέρι
και φωτεινά ζεστά τα ρόδινα πεζούλια
που χάιδευε ο ήλιος τρυφερά.
Ανάμεσα στις φυλλωσιές πετούσαν αγγελάκια
στρίφωναν το ελαφρύ αεράκι
κεντώντας αζαλέες ζωηρές στο πέτο
της καινούργιας όχθης
– τα δέντρα τότε φούντωναν πράσινες καλημέρες˙
κάθε ώρα που τελείωνε, κρεμόταν στα κλαδιά τους
λουλούδιαζε η θύμιση κι έβγαζε όλο φρέζιες.
Προχωρημένη η Άνοιξη και άλλο δεν κρατιόταν:
μεθούσε τους ερωτευμένους το αγιόκλημα
με άγουρες υποσχέσεις – τα γνωστά.

Μετά, για άλλες εποχές, έπεφταν ψεύτικες νιφάδες
να χορταίνουν τα παραμύθια της φωτιάς
μυρωδικά πολύτιμα και σπάνιες αισθήσεις
να πέφτει μέλι ιαματικό
στου κόσμου το χειμώνα που θρηνούσε
– όλη η Γη μία πληγή –
να βρέχει μέλι πάνω από τις ερημιές
μπας και γλυκάνει ο φόβος:
πότε οβίδες των αδίκων πάνω στα παιδιά
πότε κομμένα πόδια μες στις λάσπες.
Αντί καρφιά, τα φέρετρα σφραγίζουν περιστέρια
ο τρόμος στήνει το χορό
ο Οδυσσέας νοσταλγός και δάκρυ απορημένου.
Όσα γλυτώσαν απ' αυτή τη φρίκη
στους δρόμους σέρνονται κι αφήνουνε σημάδια
τα όνειρά τους σύριγγες-πεταλούδες˙
οι υπόλοιποι – και σκυθρωποί –
κρύβουνε τη μελαγχολία τους στη συννεφιά
καμώνονται πως ξέρουνε πού πάνε
ενώ απλώς τραβούν ανήφορο στο Πουθενά
καθένας με την αντιασφυξιογόνα μάσκα του.

Χιλιάδες πέθανα φορές
πέθανα κι αναστήθηκα με όρεξη Ιουλίου˙
η ματωμένη μου ζωή ποτέ δεν χώρεσε
στα επίσημα βιβλία.
Κανείς δεν μου υποσχέθηκε
το γέλιο δίχως θλίψη,
τον ήλιο χωρίς τη βροχή
και μέρες δίχως πόνο˙
μα όταν η αγάπη κόβεται, ο ουρανός ματώνει.
Πουλιά όμως έχω δει πολλά
να χάνουν απ’ τη λύπη τους
τα πλουμιστά φτερά τους
ξεχνούν όλα το πέταγμα
και πάνε και ριζώνουνε
βαθιά μέσα στο χώμα.

Φτάνει ως εδώ, άλλα να μη σου φέρω
από τα ατέλειωτα που μηχανεύεται δεινά
ο νους του ανθρώπου.

Τέτοια μού έλεγε χθες βράδυ το παιδί που ήρθε απρόσκλητο
να πάρει απ’ το χεράκι την αγρύπνια μου.
Το βλέμμα του γελούσε μέσα στην ψυχή μου
κοιτούσε όμως μόνο μπροστά
μα και στο Παραπέρα.

Τι σου τα λέω τώρα αυτά;
σε λίγο πάλι ξημερώνει
πραγματικότητα.


 
SYNC ME @ SYNC