Friday, March 20, 2009

Η πρόσκληση της Κυρίας Καθώςπρέπει Όπωςθέλει

Την είδα! Έρχεται, σου λέω!
Τι, ...δεν πιστεύεις;!
Γι’ αυτό λαχάνιασα τρεχάλα παιδική
να σου προλάβω τα χαρμόσυνα!

Χθες βράδυ τη μυρίστηκα και ψήλωσα!
Να, έτσι άπλωσα το χέρι και κατέβασα
Κόσμους Αλδεβαράν μες στην αγρύπνια μου
– λιμπίστηκα!

Ξημέρωσε πρωί και δεν κρατήθηκα
έπεσα πάνω της και μέθυσα αρώματα
στη μέση μέσα τού ήλιου των βημάτων της
ανάμεσα φωνές παιδιών και φρέσκα γέλια

ιστιοφόρο με ανοιχτά πανιά – δεν περιγράφεται!
Φουριόζα μυρωδάτη κι ανελέητη
με το εμπριμέ της φουστανάκι το ανεξίτηλο
– ίδια η μαμά, πρώτη φορά που ανεβαίνει Ακρόπολη.

Σε λίγο θα τη δεις να στρίβει στη γωνία!
Έρχεται! Και στο πέτο της
μπουκέτο τα λευκά κρινάκια και μωβ φρέζιες˙
πρώτα χτυπάει το τζάμι με φευγάτο χελιδόνι
και σου γνέφει καλοκαίρι˙
μετά, μπαίνει στον κήπο αγέρωχη
με τον μικρό αγέρα σύντροφο αγγελάκι αόρατο
τινάζει τα όμορφα μαλλιά της και τις θαμπωμένες μυγδαλιές
– αχ, τόσος κόπος για ν’ ανθίσουμε! Και πρόωρα… –
στέκεται και του λέει προκλητικά ναζιάρικα:
- Έλα, λοιπόν! Στρώσου και γράψε μου ένα ποίημα πριν σου φύγω πάλι…

 
SYNC ME @ SYNC