Thursday, February 12, 2009

Υπνοπενία ~ παλαιο-αναρχικό

Μια ηλιαχτίδα ελαφριά και παιχνιδιάρα
ήρθε απρόσκλητη παραμονές του ύπνου
να ξεγελάσει τον Μορφέα
πως τάχα αν με κέρδιζε
το έπαθλό μου αντίτιμο απολαύσεων
υψηλών και εν αιθρία˙
μα πριν προλάβω να χαρώ
ή να υποψιαστώ εν τέλει
συννέφιασε
χωρίς συνέπειες μου κρύφτηκε
έμεινε το αγγελτήριο αιωρούμενο
και έρμαιο απόηχος συνηθείας
ο πίνακας που φιλοτέχνησε η σκόνη της
χωρίς φως τώρα και στον τοίχο το σκοτάδι.

Τραβάω πάλι το κομμένο σπίρτο
δεν με διαλέγει ο Μορφέας
μένω
ξάγρυπνη στη λεηλασία των άστρων
διάτρητη απ’ τις σφαίρες τους και περιμένω
να με θέλει η σωτηρία σου.
Στις αναλήψεις σου, γνωρίζω, είσαι χωρίς έλεος
οι καταθέσεις μου κι εσύ το ξέρεις
σπατάλη και καταρρακτώδες αφειδώλευτο
επί ξηρού ακμής θα γίνει η συνάντηση
για να μην πω στο έλος της αμφιβολίας.

Όμως σε συμπονώ που όλο ξοδεύεσαι
με κίνδυνο την πτώχευση των αισθημάτων
δεν θέλω να με θέλει ένας πένητας
ζητιάνος μιας επιθανάτιας ελπίδας χωρίς τέλος
κι ας μου κοστίσει πιο πολύ η εξόριστη αλήθεια
είδος χωρίς μεγάλη ζήτηση, εδώ που τα λέμε
γι’ αυτό πανάκριβο
χωρίς παζάρια υποσχέσεων και ζυγαριές
που κλέβουν στα φεγγάρια.

Στο ύψος αυτό λοιπόν αν καταφέρω
να σκαρφαλώσω και να μη ζαλιστώ
εσένα ως άχρωμη ηχώ θα ρίξω
στην άβυσσο που καταπίνει παρελθόντα
ηλιοτρόπιο θα φυτρώσει και ας μην το δω
να φέγγει προς τα κει που θα ξεχάσω.

 
SYNC ME @ SYNC