Saturday, February 7, 2009

Έρως Πυρηνικός

Το μέλλον είναι ένα μυστήριο θλιμμένο
όχι επειδή κοιτάει μπροστά
αλλά επειδή μας βλέπει ήδη
από κει όπου θα πάμε.
Είναι σαν να μπαίνεις για πρώτη φορά
σ' ένα δωμάτιο κι όταν ανάψεις το φως
αυτό που φοβόσουν έχει γίνει
πραγματικότητα στη δίνη
της αέναης περιστροφής.

Βασιβουζούκοι, Βίκινγκς, Βησιγότθοι
μέχρι τους αλατόπυργους του Salzburg η αλληγορία
από κει και πέρα άγνωστες φυλές
- εδώ κάτω, τα γνωστά: μονίμως μπερδεμένη η αθανασία.

Ο Πλούτων λείπει έξω – πάνω –
για δουλειές ο περαματάρης
κι η Περσεφόνη όλη μέρα σκυφτή σφουγγαρίζει
τα απόβλητα που στάζει ασταμάτητα το ταβάνι.
Ανοίγει τα παράθυρα στο νου και βλέπει
σκηνές από το τελευταίο καλοκαίρι
με τη μάνα της – δεν ξέρει
πως δεν θα την ξαναδεί.

- Εγώ είμαι για σένα!
φωνάζει εισβάλλοντας στο σπίτι ο Πλούτων
κι η τρομαγμένη σύζυγος βγάζει
το όνειρο απ' την πρίζα
μην λαμπαδιάσουν πάλι τα καλώδια
ξυπνά στην αγκαλιά του
κι από το καρδιοχτύπι του εκείνη ανατριχιάζει.
Της σπρώχνει οξύθυμα το κεφάλι προς τα πίσω:
- Ρόδινοι στίχοι είναι πλεγμένοι στα μαλλιά σου
μιλούσες με τη μάνα σου; ή, με άλλους πλανήτες;
ξανά μανά τα ίδια! δεν σου το 'χω πει;!
Θες να κατέβει ο Ήφαιστος να 'χει κι εδώ το λόγο;
Η μόνη πιθανή ζωή είναι σ' αυτό το βούρκο!
Βάλε μυαλό, γυναίκα μου, και μη μου ξεπορτίζεις!
- Πάει καιρός που δεν φίλησα τη μάνα μου
νοστάλγησα το χρώμα – το χώμα, έστω
κι ας θαφτώ. Να είναι όμως για πάντα!
Δεν θέλω εδώ να έρχομαι
με μαύρο φως στα μάτια!

Τα δάκρυά του, μαύρα – και έκτοτε
η φρόνηση ωσάν σπαθί τού Αρθούρου –
κάποτε ήταν αγιόκλημα
και μέθη Ιουλίου.

 
SYNC ME @ SYNC