Saturday, January 24, 2009

Της Αλκυόνης ο (αισιόδοξος) καημός

Πιάνουν τ' άστρα την ανέμη
κι όλο γνέθουν όνειρα
πιάνουν τα σύννεφα χορό
και ξενυχτάνε τα κοχύλια
στην πλώρη ρίχνει δίχτυα η ζωή
ανάβει τα κεράκια της η αγάπη
ξυπόλητη και γελαστή
- και πάντα αθώα -
πέφτει σε βράχο κι από τότε
κάνει πως φοβερίζει την απάτη.

Μυρίζει πάλι όνειρο
κι ο ουρανός γελάει
στο κάρβουνο της νύχτας
ασημένια φλούδα υφάδι
για την ψυχή το χάδι.

Μια μουσική σηκώνεται να φέρει
γιασεμάκια στην ανάσα σου
γονατιστή ακόμη εγώ στα τετριμμένα
προς τα ψηλά όμως κλέβομαι
κοιτάζω το κόκκινο ζεστό πανάκι
χαμογελά
στο δακρυσμένο μόνο του κατάρτι
- κάθεται πεταλούδα λουλουδάκι
στο πέτο της ξανθιάς άμμου
κι η βασκανία μακριά του.

Ήλιος κουτσός πιάνει δουλειά
και βάφει μαγουλάκια.

 
SYNC ME @ SYNC