Thursday, January 22, 2009

Μουσική δωματίου

Η φυγή αυτοπροσώπως
πρώτο πλάνο στα σεντόνια
βαφτισμένη στο σκοτάδι η μέρα
αναδύεται χλωμή με την παλάμη
στο στόμα σταματημένη κραυγή

σε παίρνει το χεράκι της όμορφο
ροδαλό και άμαθο και πριν σηκώσει
ο ήλιος βιαστικός τα στόρια του
σου δείχνει χρώματα να θυμάσαι
κι αχνά σού ψιθυρίζει κολλητά στ’ αυτί
ποιος είσαι; και πού ήσουνα πριν απ’ το βράδυ;



Ν’ ανοίξουν διάπλατα παράθυρα
οι άπληστες ορέξεις – στο σταυροδρόμι
ξέρω ποιο δρόμο θα διαλέξεις –
χρωματιστή η νύχτα που υπόσχεται σκοτάδι
διασκεδάζει αστεράκια πάλι ετοιμοθάνατα
η λεπτουργός ιχνογραφία της αφής σου
αφήσου.. αφήσου... αφήσου....
οικόσιτο της ερημιάς το πρώτο πια φιλί σου
νότα διστακτική και σαν να λέει θυμήσου!

μην έρθεις πάλι ξαφνικά που δεν σε περιμένω
δεν θέλω να με πιάσεις να τινάζω
όνειρα πολυκαιρισμένα απ’ το μπαλκόνι
κοίτα, και πιο πολύ ν’ αργήσεις
θα σου ανοίξει η απουσία μου την πόρτα
έχω να ξεσηκώσω όλο το σπίτι
αλλάζει η εποχή – ούτε ένα ενθύμημα
μη μείνει στις ντουλάπες αδιόριστο.

 
SYNC ME @ SYNC