Friday, January 16, 2009

(Η συνταγή) της Ευτυχίας

Ήρθε απροειδοποίητα να μου υπαγορεύσει
τη συνταγή - αλάνθαστη πανεύκολη
και πάντοτε πετυχημένη – μόνο που
είναι μακροσκελής κι έχει πολλές παγίδες
ανάμεσα στις γραμμές.
Ήρθε που λες, όπως το περίμενα
αλλά γυμνή με βρήκε˙ ούτε ένα
μολυβάκι-πανοπλία – πώς να γράψω;

Άσπαστη πέτρα σαν λέξη καρδιά
όπως τα πάθη πριν το τέλος
μεταμφιέζονται σε έμμονες ιδέες
επειδή κάποτε νόμιζες πως ο έρωτας
σου υπαγόρευε λευκές σελίδες.

Κι εμένα, τόσα χρόνια, τι νομίζεις;
με αντιγράφουν τα ποιήματα
με δικά τους λόγια
- εγώ πίσω απ’ το τζάμι μόνο βλέπω
δριμείς χειμώνες να με αγνοούν
μου λένε από μακριά πως θα γυρίσουν
να με πάρουν και ετοιμάζω
τα κρυστάλινα χαρτιά μου.

Εσύ, κοίτα μη σπάσω και κοπείς.

 
SYNC ME @ SYNC