Sunday, January 4, 2009

Χ-μώνανόψιν

Στ' αθεμελίωτα βάθη του ουρανού
η νύχτα βγάζει Λωρίδα Γάζας
γλείφει τα τραύματα των ανωνύμων
με δάκρυα παιδιών και τρόμου
και προσπαθεί να θυμηθεί τα λόγια της
για την τελευταία παράσταση.

Το άυλο σώμα του Aίολου
ακυρώνει τον ουρανό -
όπως τα όνειρα καταργούν το θάνατο
εκεί που κάνουνε ισορροπία τα ποντίκια
μέρες παραμυθιού και νύχτες εφιάλτη.

Καταναλώνω ασταμάτητα λωτούς
μα τα όνειρα αντιστέκονται
έρχονται μες απ’ τους καπνούς
μάτια και με δαχτυλοδείχνουν

μπρος στα δικά μου, κομμάτια
από την κόλαση άγριο μαγνάδι
με βλέμμα σκούρο χάδι
για την απελπισία μας: αυτό
που σφάζει πιο πολύ

– Διάλειμμα!

Αμφίστομη σιωπή και μαχαιρώνει

– Cut! Η ζωή στο χώμα
ούτε ψεύτικα λουλούδια
με πόνο μόνο φυλαγμένο
από τη σταυροβελονιά των Σταυροφόρων
στα σωθικά τους καρφωμένο

Κατέβα ψυχή μου απ’ τον ουρανό
να πάμε στα καταφύγια
ολολύζαν οι νεκροί όλη νύχτα
σούρτα φέρτα Παράδεισο - Κόλαση.

Μπαλόνια κόκκινα σε ουρανό
ανεξήγητης ευφορίας:
σκηνή που δεν γυρίστηκε ποτέ
στην Παλαιστίνη.

Αν δεν ξυπνήσουμε, δεν πειράζει:
θα συνηθίσουμε.

 
SYNC ME @ SYNC