Wednesday, December 3, 2008

Η θυσία της νοσταλγίας

Μνήμη Αντρέι Ταρκόφσκι, Απρ. 1932 – Δεκ. 1986

Γυμνές πράξεις και κλειστές επιθυμίες
στα φουντωτά βαγονάκια τους
ανάμεσα στους γνωστούς θορυβοποιούς της έξης
αφιλοκερδώς απαθανατίζοντας το θάνατο
όταν κατακτά την αθανασία του -
κι εσύ, παιδί αθώο αλλά και ταραγμένο

τιμωρημένο στη γωνία νόστου και άλγους
αγνοώντας ακόμη το Mysterioso
από την Strano άρια του Bέρντι -
στο μαύρο συνηθίζουμε σκοτάδι
και όχι, μητέρα, στη νοσταλγία
της μήτρας σου.

Απέναντί σου όλες οι σκηνές
όπου οι υποσχέσεις έχουν κρατηθεί
από ευαίσθητο κλαδί μη με λησμόνει˙
οι μοναξιές χωρίζονται σε είδη ποικίλα
- και ευχάριστα, κατά τις περι-στάσεις·
όλες οι σκηνές, προπαντός, όπου
διαδραματίζονται οι στιγμές
ανεξίτηλες που έμειναν

για ένα λόγο
μια χειρονομία
ένα βλέμμα
μια μυρωδιά
μια φωτογραφία
φιλιά αποχαιρετισμού
που ποτέ δεν δόθηκαν
κι έμεινε ασφράγιστος ο χωρισμός
να περιστρέφεται αενάως
σκουπίδι στο σύμπαν˙
τα Όχι και τα Nαι σε χαλασμένες ζυγαριές
- επειδή η θάλασσα ανεξάντλητη
δεν σημαίνει ότι μπορείς διαρκώς να φεύγεις.

Mα πάνω απ’ όλες, οι στιγμές
όπου Kάτι έγινε
λες και ζωγράφιζε ο Θεός
που δεν ξεχνάει τίποτα.

 
SYNC ME @ SYNC