Wednesday, November 26, 2008

Ρενέ Μαγκρίτ ~ ο εικονιστής της υπερρεαλιστικής σκέψης

René Francois Ghislain Magritte
Lessines, στην επαρχία τού Hainaut, 21 November 1898
- Βρυξέλες, 15 August 1967
Οι 'διασκεδαστικοί' πίνακες ενός Βέλγου ταπετσιέρη


Άρχισε μαθήματα ζωγραφικής το 1910.
Το 1912 η μητέρα του αυτοκτόνησε στον ποταμό Sambre. Ο μικρός Ρενέ ήταν παρών όταν την ανέσυραν απ' το νερό. Το σώμα της να επιπλέει άψυχο, το φόρεμα να καλύπτει το πρόσωπό της... - αυτές οι εικόνες, λένε, επηρέασαν μια σειρά έργων του στα χρόνια 1927-28 (μεταξύ αυτών και οι περίφημοι Εραστές με τα καλυμμένα πρόσωπα). Του ζωγράφου δεν του άρεσε καθόλου αυτή η εξήγηση.
Ο Μαγκρίτ δούλευε σε εργοστάσιο ταπισερί, όπου σχεδίαζε πόστερ και διαφημίσεις˙ μέχρι το 1926, οπότε ένα συμβόλαιο με τη Γκαλερί Κένταυρος στις Βρυξέλες, του έδωσε τη δυνατότητα να ζωγραφίζει συνέχεια - έκανε την πρώτη του έκθεση τον επόμενο χρόνο. Οι κριτικές ήταν σχεδόν υβριστικές.
Απογοητευμένος από την παταγώδη αποτυχία έφυγε για το Παρίσι, όπου γνώρισε τον Αντρέ Μπρετόν και δραστηριοποιήθηκε στην ομάδα των υπερρεαλιστών. Ο μαικήνας τους Edward James τού έδωσε το διαμέρισμά του στο Λονδίνο να μένει δωρεάν και να ζωγραφίζει - εκείνος τον απεικόνισε σε δύο διάσημους πίνακές του: Le Principe du Plaisir και La Reproduction Interdite (εμπεριέχονται στο slide)

Δεν ξέρω αν κυκλοφορεί ακόμη, ένα βιβλιαράκι με το όνομα του πνευματώδη ζωγράφου και τίτλο "Τα Κείμενα"*, εκδόσεις Οδυσσέας. Ήταν η αφορμή να τον γνωρίσω στην εφηβεία μου, και να ενθουσιαστώ με τους πίνακές του - απόδειξη ότι κοσμεί (έστω και με έργα του που έχω 'πειράξει') όλα τα εξώφυλλα και οπισθόφυλλα των βιβλίων μου (πλην της 'Χαριστικής αναΒολής')
Γράφει:
Θέλω να δείξω την πραγματικότητα με τέτοιο τρόπο, ώστε να φανερώνει το μυστήριο˙ γιατί είναι το μόνο πράγμα που δεν αλλάζει. Μερικές φορές, κοιτάζοντας τη ζωγραφική μου, σκέφτομαι ότι βρίσκομαι στην καρδιά του μυστηρίου˙ και πως δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο, που να μπορεί να το εξηγήσει.
Νιώθω ότι με αφορά το μυστήριο, γιατί απλούστατα είναι αναγκαίο. Τα πάντα στο έργο μου πηγάζουν από το αίσθημα της βεβαιότητας ότι ανήκουμε πράγματι σε ένα αινιγματικό σύμπαν. Το μυστήριο είναι απόλυτα αναγκαίο για να υπάρξει η πραγματικότητα.
Ο Ουγκό νομίζω έλεγε, ότι δεν βλέπουμε παρά μόνο μία πλευρά των πραγμάτων. Ακριβώς: αυτό που προσπαθώ να εκφράσω εγώ, είναι η άλλη πλευρά. Αυτό που με συγκινεί στις αρμονικές κιονοστοιχίες της κλασικής Ελλάδας, δεν είναι η ομορφιά τους˙ είναι η ποίησή τους. *(αποσπάσματα)

 
SYNC ME @ SYNC