Saturday, November 15, 2008

Κρυψώνα

Μνήμη 'Πολυτεχνείου'
Σφαίρα η ζωή, μου έλεγες χθες πάλι
αθάνατος ο πόνος σου ανάμεσα στα φρύδια
- μόλις σε ξανακοίταξα έσπασε
η κορνίζα πάνω στο τραπέζι.

Λίγο πριν βρει τη θέση της αχτίδα
γαλανή να σε τυλίξει -
ο κύκλος αψεγάδιαστος σαν
ίριδα ματιού σε διαστολή
θαλάσσια ποντισμένος
με ανοίγει σε παράθυρα
συμμετρικά βυθού και χωρίς
ήχο σπάω σε κοράλια
- άγριο άτι ανεμπόδιστο ο καιρός
τρέμουνε τα νερά ως τα σωθικά μου
η αλμύρα σε πληθωρισμό και πάω
όλο πιο κάτω.

Το κλειδοκύμβαλο του Μότσαρτ αιωρείται
παίζοντας σαν παιδί στα δροσερά
πλακάκια του απογεύματος
σφάζονται τρυφερότητες κάτω
απ' την ταραχή της πέτρας, καρδιά μου
μόλις ένα τρίξιμο μακριά μου
η σκιά του Ροζινάντε κυνηγάει καταδότες
ώσπου να στρώσει το ξημέρωμα
σεντόνι στον ελαιώνα
στων παγωνιών τα μάτια γρήγορα νυχτώνει
- τόσο διάφανος εσύ, από την πίστη
να πετάς και
αναστημένος απ' την αβυσσαλέα όρεξη
για αμφιβολίες
κάθε φορά που μπαίνω
στη φωτογραφία σου.

Σκάρτο ένα τεταρτάκι θα κοιμήθηκα
και μου 'φτιαξες στον ουρανό μπαλκόνι.

 
SYNC ME @ SYNC