Friday, November 7, 2008

Ομίχλη αξιοθέατη

Στο ίδιο τούτο φως όπου χαμογελούν
οι άγγελοι κι ανθίζεις
κάτω απ’ το ίδιο ανοιχτογάλαζο
του θόλου θα περπατήσουν
οι άνθρωποι άλλων καιρών
απλώς αγνοώντας τα αινίγματα
που με το ίδιο πείσμα θα βλασταίνουν
όπως τα βήματα που τρίζουνε
πάνω στο αφράτο χιόνι
παράλληλες στο Άπειρο και ήσυχα
παφλάζοντας οι συγκυρίες
– η καλοσύνη του Τυχαίου διαθλά
τον αναδευτήρα στο κύπελο
της εξαντλητικής ευτυχίας –
ελεύθερα και ολέθρια στη γενναιοδωρία
της σύμπτωσης

ή ως Τσβετάγεβα στην πλώρη
του Βαριάγκ προς αναχώρηση
σιωπηλά ανεμώεσσα με την αυτοθυσία
του πληρώματος να ξεχύνεται
απ’ τα μάτια της ως τον άγνωστο βυθό
της μέλλουσας αυτοκτονίας για να υποδεχθεί
ναυάγια οικεία αγκαλιά θαλασσοφίλητη
ανάμεσα στους Έσερους και τη Ναρόντναγια Βόλια
βόλια της γνώσης και της πιστής ουτοπίας
σημαίες άφωνες σε στοπ καρέ
με την υπογραφή της Ιστορίας μουτζουρωμένη.

Λίγο να πρωτοσκυθρωπάσει ο καιρός
σαν να μην υπήρξε ποτέ το καλοκαίρι
– αχαριστία˙ μη δίνεις σημασία
είναι να μην πέσει πάνω μου μια ιστορία.

Παράδοξα πράγματα συμβαίνουν στον κόσμο
θα μου πεις
όπως π.χ. οι φωλιές κάνουν ομοιοκαταληξία
με τ’ αστέρια˙ στα ρώσικα όμως
– άσχετο είναι, επειδή ζητάς από κάθε
ποίημα/στίχο/λέξη την αλήθεια
μιας/αυτής της στιγμής˙
έπειτα, το άκαμπτο ξύλο γίνεται
και στάχτη, μην το ξεχνάς.

 
SYNC ME @ SYNC