Tuesday, September 16, 2008

...υποβρύχιο

Ήρθες να στήσουμε παιχνίδι και πανσέληνο
μια νύχτα σαν τις άλλες που δεν νοιάζονται
αν είναι η πληγή πηγή ή το φεγγάρι μάχαιρα
να πέσει επί αδίκων.

Άνοιξη ανοίγει τα πανιά και μου ζητάς να κλείσω
αχ, τις χαμένες σου στιγμές σε μπουκαλάκι πέλαγος
ν’ ανάψουμε χαμόγελα σε κερασί ποτήρια
και να βυθίσεις τη βανίλια στα νερά μου
σαν άλλοτε που έσκιζε το χάρτινο βαρκάκι
κάτι ατλαζένια υφάσματα με υποψία λήθης
και λίγο αίμα απ’ τα ρηχά άγουρης προσδοκίας
- βυθίσου πρώτα εσύ και έρχομαι
κάνω εξάσκηση στα μακροβούτια κάθε νύχτα.

Καρό τραπεζομάντηλο οι νότες
μετά την αχρησία των χειμώνων
θα φάμε στιγμιαίο καλοκαίρι
αέρας γαλανός
φουσκώνει κιόλας το δωμάτιο
για τη συνηθισμένη
φαινομενικά αθώα πτήση
ώσπου να ανατείλει ένα ακόμη
Ανεπανόρθωτο.

Έλα να τους κοιμίσουμε
τους πουπουλένιους έρωτες
σε ανυποψίαστο κρεβάτι
να μη μας δούνε το πρωί
που φεύγουμε λαχτάρα
- απ’ τις μεταφορές κουράστηκε η αγάπη
να λέω φύλλο και να εννοείς αγκάθι.

Σήμερα δεν επρόσθεσα μηδενικό
είπα να βγάλω άσο απ’ το μανίκι
σαν πικραμύγδαλο στο στόμα η ενοχή
ένα φιλί μου πως σου στέρησε τη νίκη.

Δεν είναι κανενός θα πω˙ αδέσποτες
σφαίρες και κατευθύνονται απ’ το μυαλό μου
οι σημειώσεις.

 
SYNC ME @ SYNC