Tuesday, September 9, 2008

Μονό ηλιοβασίλεμα

Ώσπου ν’ ανάψουνε που λες τ’ αστέρια χθες τη νύχτα
ήρθε και ψηλοχτίστηκε παράδεισος μπροστά μου˙
κόβω χρυσά πλέκω μαβιά και γνέθω σμαραγδένια
- μη δείξω αγένεια παλιά στα φρέσκα καλεσμένη -
σίγουρα ονειρεύομαι σαν να είπα στην ψυχή μου
μα η ανάσα μου πετρώνεται σε ύφαλο κοράλια

παιδί της θάλασσας εγώ κι εγγόνι του ανέμου
εκστατικά θαμπώνομαι κι ευλαβικά κοιτάζω
νεράιδες να μαλώνουνε μες σε φευγάτα σπίτια
χωρίς φωνή με πέλαγος κι αλάτι στα μαλλιά τους

κι ύστερα κήποι ανοίγονται άνθη κατρακυλάνε
και φτιάχνουν περιδέραια μέδουσες κι αστερίες
εύφορα στροβιλίζονται με γέλια στον αέρα
λιμπίζονται βασίλεια και θόλους φιλντισένιους

πού να ’ξερα πως έπρεπε να συγκρατώ τα βράχια
μην πέσουν και τσακίσουνε τα τρυφερά κοράλια
μοίρα χρυσή με μύρανε με σιωπή ασυλία
να νοσταλγώ τον ουρανό να βρίσκω αχιβάδες

έστειλα τώρα να σου πουν να μη με περιμένεις
γι’ αυτό γράφω στο σύννεφο αυτή την ιστορία
- φτερά αεράκι υπόσχεση πήρα πριν ξημερώσει -
μάθε πως τιμωρήθηκα με δάκρυα και σκόνη
αφού την καταράστηκα τόση ανθοφορία
μόνο και μόνο επειδή δεν ήμουνα δική σου.

 
SYNC ME @ SYNC