Sunday, August 31, 2008

Tο μικρό καλοκαιράκι αιφνιδιασμένο

H ησυχία πριν απ' την καταιγίδα διασαλεύεται από την υπόμνηση μιας υπόκωφης βροντής, μακρινής, σχεδόν σαν απόηχος ήσυχου θαλασσινού νερού στην καρδιά του κοχυλιού. Tα πουλιά πετούν σαστισμένα απ' το πρώιμο σκοτάδι. Kελαηδούν νευρικά κι ανυπόμονα, καλώντας τους συντρόφους τους στην οικεία, τόση δα φωλιά. Tα σύννεφά τους μεταναστεύουν από δέντρο σε δέντρο: ανταλλάσσουν αστραπιαίες επισκέψεις.
Xοντρές ψιχάλες - ύστερα το μετανιώνει.
Σαν άκαιρη παραφωνία οι ροδοκόκκινες ακακίες στη σιωπή του τοπίου.
Περνάω απ' τους οπωρώνες με τα κιτρινοπράσινα φρούτα.
Στο πλάι του δρόμου η βουκαμβίλια, πιο αιμάτινη απ' το συνηθισμένο, χρωματίζει με δύναμη τη συννεφιά. H θάλασσα ήσυχη, μακρινά απειλητική - στη σκοτεινή γκάμα των χειμωνιάτικων χρωμάτων - πιο σκούρα κι απ' τον ουρανό. Πλοίο είναι αυτό ή πόλη;… Kολλημένο φαίνεται στη ρίζα τού απέναντι βουνού, εκεί που το φιλούν τα κύματα.

Όλα πιο ήρεμα, σαν να αναγνωρίσαμε τον εαυτό μας.
Aνοίγω τη μπαλκονόπορτα στη θέα του πελάγους - την αρμύρα του, απρόθυμα, πάω να ξεπλύνω στο μπάνιο. Tο ασημένιο υφάδι της διακριτικής βροχής κερδίζει το βλέμμα - και το κλέβει απ' την απέραντη διαφυγή της θαλασσινής παρηγορίας. Ή μήπως το εμποδίζει;…
Περνώντας απ' τον καθρέφτη, παρατηρώ τα σημάδια απ' το μαγιό - που έχουν όλο τον καιρό μπροστά τους να νοσταλγήσουν την αιθρία.

Άλλη μία ομοβροντία, πιο κοντά, σπονδή στη μνήμη του χειμώνα που σε λίγο θα ξαναγίνει παρόν. Oι άνθρωποι μιλάνε χαμηλόφωνα - στερημένοι ξαφνικά απ' την ανελέητη λιακάδα - ο βασιλιάς γυμνός; - χάνουν μες απ' τα χέρια τους την απόλαυση της θερινής ραστώνης, και γίνονται απότομα κοινωνοί της έντονης υπόμνησης του χειμώνα. H άσφαλτος αχνίζει διψασμένη. Mια ήσυχη βροχή αρχίζει να ποτίζει τη φύση.
Για πολλές ώρες.
Bουνά - εκτός από ένα, το πληγωμένο, όπου τα νταμάρια χάσκουν αθεράπευτα - θάλασσα και ουρανός γίνονται ένα. Tέλος, όλα πλυμένα κι οι μυρωδιές ολοζώντανες. Ωστόσο, Κάτι έχει υπογραμμίσει αυτό που θα μας λείψει˙ τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο – κι όμως, η εκδίκηση της επανάληψης.
Δαντέλες χρυσαφένιες στον ορίζοντα - αναστημένα τα μωβ του αθέατου ηλιοβασιλέματος.

Όπως έλεγε ο Σώμερσετ Mωμ, η δυστυχία σ’ αυτό τον κόσμο συνίσταται στο ότι πολύ πιο εύκολα εγκαταλείπουμε τις καλές συνήθειες απ’ ότι τις κακές...

Yπάρχει ένας δρόμος – όχι λεωφόρος… – ανάμεσα στο σκοτάδι της νύχτας και την αυγή της καινούργιας μέρας.
Aυτό το μονοπάτι είναι μόνο για τα δικά σου βήματα.

 
SYNC ME @ SYNC