Monday, August 25, 2008

(Περι)στατικό ~ ένα χρόνο μετά...

Αληθεύει ότι κυνηγός έπεσε
ξερός από τον τρόμο
ενός πουλιού που είχε
περάσει το δέντρο για σπίτι του
και ίσκιο πρόσφορο κεντούσε
ανιδιοτελώς με τα φτεράκια του
σε σταυροβελονιά υπερίωνα και θέα
ανάρμοστη στις ανθρώπινες βλέψεις;

Κρυμμένος πίσω απ' τον κορμό
ο κυνηγός
με ψόφιο μάτι κοιτάζοντας ψηλά
τα ήπια κλαδιά
έμοιαζε κιόλας κρεμασμένος
από τον δύστροπο Ιανό
- ος ου τα πάνθ' ορά -
φαινόταν όμως να γνωρίζει
την επόμενη σκηνή όπου
ένας καίριος άνεμος θα έσπρωχνε
το σμήνος προς την τρύπα του όζοντος
και τον χαμένο άνθρωπο ανάσκελα
πάνω στις πευκοβελόνες.

Έρχεται τώρα το παιδί του κάθε χρόνο
κάτω από μνημόσυνη μόνο σκιά
και κάθεται
στο καμένο κούτσουρο
του κομένου δέντρου.
Για να τον θυμάται.

 
SYNC ME @ SYNC