Wednesday, July 23, 2008

Καλοκαίρι Πραξιτέλης

Χαρά αισθητήρας θυμαριού
με πελαγίσια θέα
θεά της εκκωφαντικής Σιωπής
κατάστηθα Ιουλίου
φέγγει το πένθος διάπυρο
σαν ακτινογραφία ηλίου
στου Άδη τη γαλήνη
γράφει παράταιρες ωδές
την ίδια ώρα που τσαμπιά
σταφύλια η ορμή
αρχαίου πάλλευκου καιρού
οι μαρμαρένιοι πόροι
ρουφάνε ακατάπαυστα
το μόνο φως και ξετυλίγουν
Παναθήναια
- τα σγουρά του μαλλιά
ένα με τα σύννεφα
όσο ψηλά και να κοιτάξεις, θαύμα

- μόλις για λίγο, ξαφνικά
black out όλη η φύση
ο θησαυρός του πηγαδιού
πως είναι το σκοτάδι
όποιος κινήσει να το βρει
θα κοιμηθεί για πάντα
και για το φως που δάνεισε
θα πληρωθεί με χείλια.

Χαρακωμένη η νύχτα από τα άσπρα μας
χωρίς φεγγάρι καθώς σφύζει φως ανάμεσα
στα δυο μου χέρια όταν θυμάσαι
Μόνο η σελήνη είναι δικιά μου και μου φτάνεις, λες˙
σωπαίνω με φιλί τη σκοτεινή πλευρά της.

 
SYNC ME @ SYNC