Thursday, June 26, 2008

Η τελευταία ...επίσκεψη

Να μην πάω στη θάλασσα και κοπανιέμαι πάνω κάτω ως το βυθό. (Πού το ξέρει;! Λες και με γνώριζε από ...πέρσι! ;)
- Η καλύτερη γυμναστική είναι η αρμονική κολύμβηση! έβγαλε την απόφαση. Καλά...
Να μη σηκώνω βάρη. Να μην ανεβοκατεβάζω βαλίτσες απ' το πατάρι, ούτε σωρούς βιβλία να μεταφέρω από δω κι από κει. Να μην τινάζω βαριά ρούχα και ταπέτα. Να μη λούζω τις βεράντες απ' την κορφή ως τα νύχια (και φωνάζουν κι οι από κάτω – αυτό που το πας;!...)
Καλά. Να τα δεχτώ αυτά (δεν μπορώ να πω ότι θα ...στενοχωρηθώ ιδιαίτερα ;)
Καλά, τα κεράσια τα αποχαιρέτησα για φέτος.
- Σ' ένα μήνα θα είσαι όπως παλιά, κι όλα θα επιτρέπονται!
"Ωχχχ..."
Τι του ζήτησα, η ...ξελιγωμένη του θέρους; Να φάω ένα παγωτό παρφέ σοκολάτα κατάμαυρη, και να πιω κανένα(;) τζινάκι με τόνικ... (όχι και τα δύο μαζί!)
Άστραψε και βρόντηξε. Νομίζω, οι γιατροί αναπτύσσουν ένα είδος ...σαδισμού, όταν νιώθουν ότι δεν τους χρειάζεσαι – έστω και ...προς το παρόν-χτύπα-ξύλο!...
Σαν να ζηλεύουν τις υγιείς ζωές (ναι, γίνομαι και υπερβολική!)
- Λες και σας ζήτησα χαβιάρι με σαμπάνια..., έκανα μουτρωμένη.
- Μπράβο, Νανά μου! Life is too short to spend it with cheep wine (= η ζωή είναι πολύ σύντομη για να την περνάς με ...φτηνό κρασί – ακούς, ...Ignis;...!;)
Άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε, δηλαδή...
Πού να ζητούσα και ...σουφλέ με θαλασσινά και πέντε τυριά! (Αχ, Αλεξάκι, δεν αφήνεις, λέω εγώ, τη δίαιτα για το ...φθινόπωρο;!...;)
Καλοκαίρι είναι αυτό; ή ...καλάζνικοφ;...
Αυτή τη στιγμή, πίνω παγωμένο τσάι – καλό;...
Περνάει τώρα κι ο περιπλανώμενος μανάβης και διαφημίζει 'όλα με τη βούλα, κόκκινα και ζάχαρη καρπούζια!...'
Και, στο 'καπάκι' - κάτω απ' το σκονισμένο μπαλκόνι μου με τις ατακτοποίητες γλάστρες - τώρα! τώρα που σου γράφω! δηλαδή χθες κατά τις οκτώμιση βραδάκι φρέσκο, ένα αυτοσχέδιο ολιγομελές γκρουπάκι περαστικό παίζει με ακορντεόν, βιολί και χαμηλή τρομπέτα, "Ας ερχόσουν ξανά..."
Μοιάζει να στήθηκε επιτούτου σκηνικό για γύρισμα ταινίας - ακόμα κι ο αέρας σταμάτησε, επειδή στάθηκε ο χρόνος (το ένιωσα!) στα ανατριχιασμένα φύλλα, να χαζέψει αυτή τη σπάνια αρμονική συγκυρία που έρχεται και κουμπώνει με τη δίψα μας για συμπαντικής αγάπης ηρεμία και στοχασμό που δεν 'επιτρέπει' η καθημερινή ταχύτητα - αλλά: σε παρακαλώ να το πιστέψεις, γιατί είναι το πιο αληθινό απ' όλα!

Καλά, δεν θα περάσουν οι δυο μήνες;... Θα δει!
Γιατί; Θα με ...ξαναδεί;... ;Ρ

 
SYNC ME @ SYNC