Monday, June 16, 2008

Μόνο η θάλασσα

στον Άλεξ
Σε πτήση απρογραμμάτιστη είπε
να βγει απ' το παράθυρο
ευθεία βαθιά σε αβέβαιο ουρανό
να δοκιμάσει τα φτερά που αγόρασε
σε όνειρο ελαφρύ έναντι πινακίου
άγνωστων λέξεων σε αναμονή
να ηχήσουν από χέρι δεξιοτέχνη
βουτώντας
μια στα αισθήματα
και μια στη λογική˙
τα χρώματα εξηγούν τα αναλλίωτα
μακριά από το λόγο.

Να κολυμπήσει είχε πρώτα
ροή ανάστροφη ποταμού
τα πτώματα των ημερών επέπλεαν
των εντυπώσεων
από φορτία που δεν άφησε
στην όχθη με τα ρούχα ενός ακόμη
τολμητία χαρούμενου όπως στην αρχή
και πριν συντελεστεί η γνώση.

Ξυπνώντας το πρωί δεν πρόλαβε
ούτε καφέ να πιει ούτε το λεωφορείο
- δεν ήρθε γιατί η θάλασσα
το σπίτι είχε κυκλώσει σαν νησί
και επιτάχυνε στη ζάλη του στροβίλου
εκείνος αστερόσκονη στις έρημες κοιλάδες
να γνωριστεί με το πετσί του
ο πόνος των ανθρώπων.

Σε πολικό ο θερμαστής κρύο εκτεθιμένος
αργά θυμάται να ξεχνά
μόλις ανακαλύπτει
το μαύρο πως από κοντά
τυφλώνει με το φως του˙
η μαρτυρία τρανταχτή
και φοβερίζει τ' άστρα
ώσπου να 'ρθεί το Δίκαιο
να βάλει τάξη
ερήμην.

 
SYNC ME @ SYNC