Tuesday, May 13, 2008

Καρεδάκι από χαριτωμένο φιλμ νουάρ

στην Ερμία
Ανοίγοντας πρωί παράθυρο
ρουφάει τα σκουπίδια τού ύπνου
η ηλεκτρική Λύπη
με στρόφιγγα στην απλωσιά της
βγάζει η κατεβασιά της σκάλας
απέναντι άφωνη στο ιστίο η αγάπη
- εσύ με το μολύβι για τα σήματα
στην κατασκήνωση της άνοιξης
και δίπλα
στομωμένα τα όπλα της εκδίκησης
κάνει παύση ο ορυμαγδός -
ωραίο σκηνικό η νηνεμία αλλά
η πολυτέλεια είναι της στιγμής
όχι δική σου.

Ένδυμα μυστηρίου καλύπτει τα νάματα
ως συνήθως
η ερημιά χωμένη στα φυλλώματα κρυφτό
Καβαφική ηδυπαθής αχλύ παρασέρνει τα λήμματα
νηπίως ξεγελασμένη ως τα τραύματα
νύχτα τυλίγομαι κι αστέρια άγρυπνα
στη μαρτυρία του παντεπόπτη Ανθού
που χύνει χρώματα αφειδώς εγκόλπια
και ξαφνικά δυο τρία ποιήματα κουρέλια
αισθήματα απαραίτητα για την ες Άδου Κάθοδο.

Βραδιάζει και ο έρωτας λοιπόν˙
με την πιο σίγουρη μέθοδο:
από φιλί σε φιλί.

Θαμπώνει το γυαλί από τον (α)σπασμό
ή μήπως μαντιλάκι σού χαρίζει
για το δάκρυ ο άφαντος;
Είναι που το όνειρο τρομάζει
ρήμα παθητικό και αμετάβατο
'ονειρεύομαι'
την αθωωμένη ασυλία του χώματος
στην κατά τ' άλλα αμετάφραστη
μελαγχολία των καιρών...

 
SYNC ME @ SYNC