Sunday, May 11, 2008

...εκ θαύματος

στην Meril
Στο παραλιακό βιβλιοπωλείο
πάνω απ' τη σκόνη που σκέπασε
γραφίδες κι αγωνίες
μια φόδρα γαλανή μού τον θυμίζει
- τον ουρανό που σου 'λεγα
τ' αστέρια όλο καρφίτσες -
ώρες ώρες σαν προέκταση
του Τίποτα
αυτού που μας διεκδικεί
αμετακλήτως - αλλιώς
θα έγραφε Αυτό που είμαστε
Αυτό το ίδιο θα έγραφε.

Αυτό που είμαι όμως
δεν χτυπά τώρα τα πλήκτρα
- πάντα είναι κάποιος άλλος
που με διώχνει, εκείνος
που περνιέται για Ρεμπώ
θέλει τη θέση μου να πάρει
πριν σαπίσω στην ωριμότητα
της λήθης.

Μα γρήγορα κουράζεται γιατί
πόνο δεν νιώθει
μου αφήνει όλα τα σύνεργα
και γίνεται καπνός
- εγώ κοιτάω το σύννεφο
με συνεπήραν πόθοι
κι έτσι, κενή η θέση μου
ας έρθει ένας καλός.

 
SYNC ME @ SYNC