Thursday, February 7, 2008

έπεα επί άμμου



51 comments:

fyllo said...

Σε ευχαριστούμε Νανά για τα "δώρα" σου!

Όσο για τη "μαντεψιά"...
θα μας βοηθήσεις λίγο;
π.χ., το βιβλίο ήταν ελληνικό ή ξένο;

Καλό μεσημέρι σε όλους :)

voul-voul said...

Κι ο Φεβρουάριος με τόσα "ταξίδια", προσωπικότητες και γεγονότα!

Για τη "μαντεψιά":
είχα διαβάσει κάποτε ότι το βιβλίο ήταν κάποιο από την Ελληνική Γραμματεία
Θα μας βοηθήσεις Νανά;... ;)

the_return said...

Απλά αφήνω μια καλησπέρα Νανά, γιατί δηλώνω αναρμόδιος όσον αφορά το quiz!

Μου άρεσε πολύ το "Από το τραύμα στο αίνιγμα".

Να είσαι καλά.

Ariel said...

Στο Robben Island όπου έμεινε φυλακισμένος για 27 χρόνια τελείωσε και τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο τού Λονδίνου, οπότε μάλλον διάβασε αρκετά βιβλία.

Ο ίδιος λέει:"Στη δική μου περίπτωση η εγγραφή μου στο University of London ήταν μεγάλο πλεονέκτημα γιατί είχα την ευκαιρία να λαμβάνω εξαιρετικά βιβλία –πολλά από τα οποία οι αρχές τα λογόκριναν ως ακατάλληλα και επομένως δε μπορούσα να τα μελετήσω. Το να δανειστείς βιβλία ήταν πρόκληση. Σου επέτρεπαν βέβαια να κάνεις αίτηση για κάποιο βιβλίο όμως λόγω της ιδιοτροπίας και μισαλλοδοξίας των αρχών το βιβλίο θα έφτανε σε σένα μία ήμέρα μετά την ημερομηνία επιστροφής του. Έτσι οι φύλακες έστελναν το βιβλίο πίσω χωρίς καν να σε ενημερώσουν. Έτσι πλήρωνες και το πρόστιμο της καθυστέρησης του δανεισμού χωρίς να έχεις δει το βιβλίο.
Οι αρχές του νησιού ήταν αυστηρές με τη βιβλιογραφία που επιτρέπονταν για τις σπουδές μας. Επιστημονικά περιοδικά απαγορεύονταν. Οι αρχές έκριναν το κάθε τι από τον τίτλο. Έτσι έγιναν και λάθη. Οι αρχές ενέκριναν κατά λάθος τον Economist και έτσι μπορέσαμε και ενημερωθήκαμε έστω και για λίγο για το τι γίνονταν στον κόσμο. Όμως το ανακάλυψαν και διέκοψαν τη συνδρομή προς απογοήτευσή μας. "
από τις σελίδες τού Ανοικτού Πανεπιστημίου :http://www.eap.gr/news/EXAGGELIA_SYNEDRIOU/synedrio/html/sect3/80.htm

Ariel said...
This comment has been removed by the author.
onlysand said...

FYLLO & VOUL-VOUL :)

το "ημερολόγιο" είναι, πράγματι, αφορμή για κάθε είδους 'ταξίδια'...

να σας ...βοηθήσω, λοιπόν:

ναι, ελληνικό είναι

Σας ευχαριστώ πολύ για την ευγένειά σας :)

onlysand said...

Και, να σας ...ξανα-βοηθήσω:

το επόμενο ποστ έχει κεντρικό πρόσωπο ...το όνομα που περιλαμβάνεται στον τίτλο του βιβλίου (που εννοώ)...

Άντε, πολύ σας βοήθησα!
(αν δεν σας ...μπέρδεψα ;)

Καλό σας βραδάκι :)

onlysand said...

Καλήν εσπέρα (ακόμα), my RETURN ;)

Ξανα-καλωσόρισες - χάρηκα για την επίσκεψη
και σ' ευχαριστώ :)

(Καλά, τέτοια 'πρόχειρα' κείμενα
σου αρέσουν εσένα;!)

onlysand said...

ARIEL, , καλό μου ξωτικό :)

έχω να πω ότι μένω με ανοιχτό το στόμα για τα τόσα ενδιαφέροντα που παραθέτεις (και) εδώ
(εκτός απ' το μπλογκ σου, δηλ),
με την αδιάλειπτη ενεργητικότητα και καλαισθησία που σε διακρίνει.

Πολλά θα διάβασε, βέβαια... εγώ τον είχα ακούσει σε μια συνέντευξη να μιλά για... αυτό.

Ariel said...

Σπαζοκεφαλιά βραδυνή...
Αν είναι Αρχαία ελληνική γραμματεία αρκετά τα πιθανά αν είναι νεοελληνική λογοτεχνία οι μεταφράσεις περιορίζονται.

Εχουμε άλλη βοήθεια?

eraser said...

Σωστά το λέει η Άριελ

εκτός αυτού, θα ήταν "διαστροφή" να διάβαζε νεοελληνική... Λίγο πολύ, όπως γνωρίζουμε, μεταφράζονται συνήθως οι... διαπλεκόμενοι ασχέτως λογοτεχνικής αξίας.

Καλημέεερες... ;)

meril said...

Καλημέρα σ'όλους
Στο κουίζ δεν θα εμπλακώ αν και θα χαρώ με την αποκάλυψή του...
Να στε καλά

onlysand said...

ARIEL :)

πολύ έξυπνος o τρόπος που το θέτεις
- αξίζει... μία βοήθεια ακόμη ;)

Ναι, είναι από την Αρχαία Γραμματεία - ... ;

Ε, ως ...μεθαύριο που θ' 'ανέβει' το ομώνυμο, θα το βρείτε, πού θα πάει!... ;)

υ/γ. Εξαιρετικό το Ανοιχτό Παν/μιο!
από καιρό ήθελα να το επισκεφθώ,
σ' ευχαριστώ για το μια ώρα
αρχήτερα ...σπρώξιμο :)

onlysand said...

ERASER ;)

πολύ ...διαβασμένο σε βρίσκω...

Καλές μέρες! :)

onlysand said...

Καλό σου μεσημέρι, MERILou :)

τα απ' το πρωί(!) τρεχάματα, με εμπόδισαν
να 'σε διαβάσω'

έρχομαι! :)

voul-voul said...

Σου κάνω επίσκεψη, Νανά
και για να χαζέψω το νιό φεγγάρι.
όμορφο που θα ήταν το "δρεπανάκι" του, αν δεν το έκρυβαν τα σύννεφα!...

Για τη "μαντεψιά" :
νομίζω πως ήταν κάποια αρχαία τραγωδία,
αλλά δεν θυμάμαι...
Με πολλή ανυπομονησία θα περιμένω
την... αποκάλυψη!

Ευχαριστώ και την Άριελ για τη βοήθεια! :)

Καλό βράδυ σε όλους!

eraser said...

E, τώρα μένει να βρούμε έναν απ' τους τρεις μεγάλους τραγικούς... ;)

Νανά τι έγινε με τις μουσικές;
τελειώσανε;
να το πάρω... συμβολικά;

Κι ο Λούτσιο Ντάλα ακούγεται διακεκομένα...

Ζεστές καλημέρες σε όλους!

onlysand said...

VOUL-VOUL

"το νιο φεγγάρι" (ωραίο!;) μόλις 6%
το πήραν και το σήκωσαν οι άνεμοι ;)

ε, η ...μαντεψιά, δεν είναι πια

Καλό Σ/Κ :)

onlysand said...

ERASER

όπως έλεγα και πριν, η μαντεψιά περιορίζεται πια σε ...3 συγγραφείς... ;)

Όσο για τη μουσική, μεγάλο μπέρδεμα!...
ανέβαζα μουσικές και το gcast
δεν τις εμφάνιζε...

Προσωρινό είναι το boomp3 με τον Ντάλα
- απολογούμαι... και προσπαθώ! ;)

ερμία said...

εγω απλώς περιμένω κάποιος να το πεί..το google το έψαξα-μέχρι που διάβασα ενα άρθρο για το πώς ο πήγασσος επηρέασε τον Μαντέλα!-τίποτα όμως δεν βρήκα..
πες το Νανά μας!
:-)

onlysand said...

ERMIA μου :)

επ' ουδενί θέλησα να σας κρατήσω σε αγωνία ;)
είχα αναφερθεί σε προηγούμενο σχόλιο
για τη σημερινή ανάρτηση (ότι θα αποκάλυπτε το 'όνομα') - σε λίγο!

Όχι ότι δεν χάρηκα, Χρωματιστή μου
που σε πήρε στα φτερά του ο Πήγασος
σε ...αναγνωστικές περιπέτειες!...

Όμορφη Κυριακή σε όλους εύχομαι! :)

markos A said...

Παρακολουθώ τις αναζητήσεις των κοριτσιών στα περιβόλια της γνώσης - αεράτα και υπέροχα! :)

Ώστε, την Αντιγόνη του Σοφοκλή διάβαζε ο Μαντέλα... Παγκόσμιο Κεφάλαιο!

Νανά, το ποίημά σου, μία εξαίσια αυθαιρεσία
- μόνο μπράβο!

meril said...

Ένα ενδιαφέρον (από κάθε άποψη) ποίημα

onlysand said...

MARKO :)

σ' ευχαριστώ για τα (πάντα)
ευγενικά σου λόγια

κι εγώ καταχάρηκα τις αναζητήσεις τών κοριτσιών - μάλιστα, ξέχασα να (ξανα)πω στην ΕΡΜΙΑ, πόσο χρήσιμες και διαφωτιστικές είναι οι 'περιπλανήσεις' της στο χώρο και τον χρόνο της ζωγραφικής (ευκαιρία να σας στείλω στη 'σελίδα' της)

onlysand said...

MERILou :)

ευχαριστώ κι εσένα για την 'επίσκεψη'
- να είσαι καλά

voul-voul said...

Μας βάζεις τώρα Nανά να ξαναδιαβάσουμε την "Αντιγόνη", υπέροχα! :)

Κι ο Μαντέλα να μην την είχε διαβάσει
το ποίημά σου την "ζωντανεύει" εξαιρετικά
είναι μία καλοδεχουμενη αφορμή

Καλό απόγευμα σε όλους τους "ανήσυχους" συνταξιδιώτες :)

Anonymous said...

Σε επισκέπτομαι κάθε μέρα Νανά!

η ανάγνωση των γραπτών σου και η θέαση των "σχολιαστικών" εικόνων σου, μου έχουν γίνει απαραίτητα.

σ' ευχαριστώ και καλή βδομάδα

Β. Σ.

onlysand said...

VOUL-VOUL & Β. Σ. :)

πολύ χαίρομαι που συν'ταξιδεύουμε' :)

ευχαριστώ πολύ και καλή ανάγνωση
(της Σοφόκλειας "Αντιγόνης"!)

IGNIS said...

Οι καθυστερημένοι αναγνώστες των αναρτήσεων (και των ποιημάτων) σαν εμένα, δεν συμμετέχουν στην μαντεψιά, άλλωστε αισίως ο γρίφος όπως είδα, ελύθη (κι όχι πως το ήξερα!!!)
Απλώς θα ήθελα να προσθέσω κάτι για την σημερινή μέρα στο ημερολόγιο:
Πριν από 45 χρόνια ακριβώς (11Φεβρουαρίου 1963) η Σύλβια Πλαθ τερμάτισε την ζωή της. Ήταν η τρίτη της απόπειρα, (η πλέον επιτυχής όλων μια και της πήρε λίγο χρόνο και δεν την πρόφτασαν όπως την προηγούμενη), που την κυοφορούσε χρόνια και χρόνια. Και όπως είχε γράψει στο Lady Lazarus:
Το να πεθαίνεις
Είναι μια τέχνη, όπως κάθε τι άλλο.
Εγώ την κάνω εξαιρετικά καλά.


Κι αναρωτιέμαι, αν δεν ήταν έτσι καταστροφική η ψυχοσύνθεσή της, αν δεν το είχε κάνει αυτό το εφιαλτικό τέλος στην ζωή της, θα την είχαν αναδείξει τα χρόνια και οι κριτές του λόγου σε αυτό που την ανέδειξαν; Θα την είχαν ανακαλύψει;
Να προσθέσω (επί τη ευκαιρία) και κάτι άλλο που διάβασα σε ένα βιβλίο για την ζωή της: "αγαπούσε πολύ γιατί ήθελε απεγνωσμένα να αγαπηθεί"
Και αυτό επίσης με κάνει να αναρωτιέμαι σε πόσους άλλους εκτός από την Πλαθ ταιριάζει. Και δεν είναι απαραίτητο να έχουν αυτοκαταστροφικές τάσεις...

voul-voul said...

Μου επιτρέπεις, Νανά

αφού σου γράψω πως με συγκίνησε αφάνταστα η "Αντιγόνη" σου - τέτοια ποιητική αμεσότητα σπάνια συναντά κανείς, και σε παρακαλώ μη με πεις πάλι υπερβολική, είναι πολύ λίγα αυτά που σου λέμε...

να καλωσορίσω την IGNIS στην παρέα μας και να την ευχαριστήσω για την τόσο τρυφερή κατάθεσή της: κόσμημα!

Kαλό βράδυ σε όλους τους συνταξιδιώτες :)

IGNIS said...

Ευχαριστώ θερμά την Voul-Voul για την γλυκύτητα της υποδοχής, σε έναν αποδεδειγμένα φιλόξενο χώρο.
Αυτές τις μέρες την διαβάζω πολύ την Πλαθ, αδικημένη συχνά από την μετάφραση που όσο και καλή να είναι, ποτέ δεν θα είναι το ίδιο (κάτι φριχτά λαϊκίστικες λέξεις όπως "γιομάτα" και "πιότερο", πόσο την αδικούν) . Η Πλαθ αρεσκόταν στις παρηχήσεις λέξεων (κάτι που σου αρέσει κι εσένα Νανά), πώς να αποδοθούν σε άλλη γλώσσα;
Κι εύχομαι σε σας που γράφετε, τις μεταφράσεις των ποιημάτων σας σε άλλη γλώσσα να είναι δικό σας έργο. Ή τουλάχιστον να μπορέσετε να το ελέγξετε.
Για σένα Νανά είμαι σίγουρη πως η ευχή μου μετατρέπεται σε πεποίθηση ότι το αποτέλεσμα θα σου ανήκει και δεν θα σου προδίδει το έργο.
(Εκείνο το traditore tradutore να μην συμβαίνει ποτέ...και σε κανέναν)

eraser said...

Η "Αντιγόνη" σου εξαιρετική, Νανά
με 36 γραμμές 24 αιώνες άνθρωπος
και ταυτοχρόνως μια σπρωξιά στην άκρη
του γκρεμού - για τη θέα...

Ariel said...

Μια οριακή βασιλική πτώση κι ένας απαράβατος θεϊκός νόμος συνεπικουρούν σ' έναν θρίαμβο μιας γυναίκας τολμηρής κι αποαφασιστικής, τής Αντιγόνης αιώνες εικοσιτέσσερις...

onlysand said...

VOUL-VOUL & ERASER :)

σας το έχω ξαναπεί;
θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που αυτός εδώ
ο κόκκος 'άμμου' μού δίνει
την ευκαιρία να συναντώ ανθρώπους με οξυδέρκεια και ευαισθησία όπως εσείς.

Να είστε καλά :)

σημ: φεγγαράκι 33% - ...αόρατο!...;)

Υ/γ. Ψιλο-αναποδιές της καθημερινότητας με εμπόδισαν να σας απαντήσω χθες.
Ζητώ συγνώμη από τους φίλους που κατέθεσαν τα ...κοχυλάκια τους (δεν είμαι αγενής)

onlysand said...

IGNIS :)

είναι πάντα μια απόλαυση να σε διαβάζω.
Ναι, η τρυφερή Σίλβια... Την αναφέρω στον "Φεβρουάριο" - όχι βέβαια με τις συγκινητικές λεπτομέρειες που παραθέτεις εσύ.
Κι εγώ την αγαπώ πολύ (μαζί με την λεπταίσθητη αύρα της) - έχω καιρό να τη διαβάσω, καλή ιδέα... ;)
Ναι, παρατηρητικότατο παιδί,
...ρέπω προς τις παρηχήσεις˙ φορές, τις βρίσκω πολύ ταιριαστές...

Έχεις την ευλογία να δένει η σκέψη σου τόσο αρμονικά με την έκφρασή σου - θα μ' άρεσε πολύ να σε γνώριζαν καλύτερα και οι άλλοι συνταξιδιώτες, αλλά σέβομαι την ιδιωτικότητα που επιλέγεις.
Τους λέω όμως: αν ψάξετε στους αναρτημένους συνδέσμους, θα την ανακαλύψετε! ;)

Καιρό έχουμε να βρεθούμε ('αλλού'...) - πολύ χαίρομαι που δεν σ' 'έχασα'... :)
Καλά... αν άνοιγες και τα σχόλια...!... ;)

onlysand said...

Και (IGNIS, συνέχεια):

έχεις απόλυτο δίκιο στις επισημάνσεις σου για τις μεταφράσεις - στην ποίηση, ειδικά, είναι πολύ δύσκολη υπόθεση.
Και σωστά (σαν να) μαντεύεις! Όταν ήμουνα στη Γερμανία, μετέφρασα εγώ κάποια δικά μου σκαριφήματα για ένα λογοτεχνικό περιοδικό.
Και βέβαια ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος: η μετάφραση να είναι πιστή και να μην είναι όμορφη - και τούμπαλιν...

Εκεί όμως που πέφτεις 'διάνα', είναι οι σκέψεις σου για το "αγαπούσε πολύ γιατί ήθελε απεγνωσμένα να αγαπηθεί" και πόσο - σε όλες λίγο πολύ τις ευαίσθητες υπάρξεις - αυτή η 'επιδίωξη' παίζει καταλυτικό ρόλο στη ζωή τους. Και να μην είναι εκ προθέσεως αυτοκαταστροφικοί, αυτή η 'αδυναμία' τους, τους κάνει!...

Να είσαι καλά, IGNIS χρυσή,
να χαιρόμαστε τις 'αφορμές' σου :)

onlysand said...

ARIEL, καλό μου ξωτικό :)

έξοχη με δυο λόγια πολύτιμα, η καίρια υπογράμμιση στη 'σύλληψή' σου γι' αυτή τη Γυναίκα-Φάρο - αιώνες εικοσιτέσσερις...

Πολύ σ' ευχαριστώ!

CAESAR said...

[..Tο να πεθαίνεις / Eίναι μια τέχνη, όπως και καθετί άλλο. / Eγώ το κάνω εξαιρετικά καλά. / Eτσι όπως το κάνω είναι σαν κόλαση./ Eτσι όπως το κάνω μοιάζει αληθινό. / Mπορείς να πεις ότι έχω το χάρισμα...]

( Σύλβια Πλαθ «Λαίδη Λάζαρος».)

Aξίζει να τη θυμόμαστε :)

voul-voul said...

"Λαίδη Λάζαρος"...

Μάλιστα. καιρός ν' αναζητήσω ποιήματα
της Σίλβια Πλαθ
είχα χάσει και την ταινία, όπου την ενσάρκωνε η Γκουίνεθ Πάλτροου

Καλό βράδυ σε όλους - ευχαριστώ και IGNIS
και CAESAR γι' απόψε...

σημ.: φεγγαράκι 36%
αργεί να γεμίσει Νανά... ;)

Anonymous said...

"Οι απουσίες"

μερικές φορές πιάνουν περισσότερο χώρο
στη ζωή μας απ' όσο οι κενές παρουσίες...

Συγνώμη, δεν μπόρεσα να καταχωρήσω το σχόλιο με τον συνήθη τρόπο, κάτι άλλαξε(ς;) στην "ταυτότητα"

Markos A

onlysand said...

Ευαίσθητε ΚΑΙΣΑΡΑ

σ' ευχαριστώ για το ποίημα της Σίλβια Πλαθ - ναι, αξίζει να τη θυμόμαστε. Όπως και τόσους άλλους αξιόλογους ανθρώπους που τους σκεπάζει η σκόνη της ελαφρόμυαλης τύρβης...

Να είσαι καλά :)

onlysand said...

@ VOUL-VOUL

Μ' αρέσει η Γκουίνεθ Πάλτροου!
43% το φεγγαράκι - μεγαλώνει!... ;)


@ MARKO

όχι, δεν έκανα κάτι εγώ...
Ας όψεται ο μπλόγκερ - όλο καινοτομίες, ε;...

Σ' ευχαριστώ πολύ :)

meril said...

Όλα κι ας χάνονται εδώ μένουν. Μεταλλάσονται μόνο. Μορφή αλλάζουν μα εδώ είναι όλα και όλοι. Και οι αμυγδαλιές και το φεγγάρι που γεμίζει

Καλό υπόλοιπο σε όλους

Voul-Voul said...

Έχει δίκιο η meril, Νανά
για το τόσο τρυφερό σου ποίημα! :)
Όλα τα ίδια μένουνε και όλα πάλι αλλάζουν, για να παραφράσω το τραγούδι.
Σημασία έχει να τους θυμόμαστε εμείς.
έτσι ζουν μες στην ψυχή μας όσο ζούμε!

Ζεστό απόγευμα σε όλους :)

Voul-Voul

onlysand said...

MERIL & VOUL-VOUL

Δεν μπορεί παρά να έχετε δίκιο
και τα δύο σοφά και τρυφερά κορίτσια
- ευχαριστώ για το 'χάδι' ;)
Είναι γλυκιά (και αυτή) η νοσταλγία
αλλά πονάει...

Καλό βραδάκι :)

Anonymous said...

Ένα κομμάτι τους μένει πάντα μέσα μας. Έτσι, σαν να είμαστε μια συνέχεια του νήματός των, έστω και με άλλο χρώμα ή άλλη πυκνότητα. Σαν ομφάλιος λώρος με την αρχή και την εξέλιξη της γενιάς του καθενός μας.
Το κακό είναι ότι δεν μπορείς να συνομιλήσεις με αυτό το κομμάτι σου, όταν το χρειάζεσαι. Να σε στηρίξει, να σε δυναμώσει. Να σου δώσει εκείνο το χέρι που χρειάζεσαι όταν πέσεις -λίγο, μόνον λίγο κάτω- για να σηκωθείς. Και ν’αντέξεις το παραπέρα...το μετά. Με μάτια όχι στο έδαφος αλλά ψηλά, όπως σε έμαθαν αυτοί.

Ωραίο το νέο ποίημα σου Νανά, μελαγχολικό και τρυφερό. Με την χρωματική αρμονία των φωτογραφιών που επέλεξες, ρέει.
Και με αγγίζει. Μια και για μένα είναι απόντες εδώ και πολλά πολλά χρόνια, γι αυτό. Αλλά αυτές τις απουσίες πλαστήκαμε για να τις αντέχουμε, έτσι πάει η φύσις των πραγμάτων (μεταστροφές αναδεικνύει το ποίημα σου, τα άγρια σκούρα κυπαρίσσια έτσι όπως φωτίζονται μιας άνοιξης αμυγδαλιές)
Τις άλλες, των ανθρώπων που εμείς επιλέγουμε σιμά μας, αυτές είναι που είναι οι οδυνηρότερες όλων. Εκεί η φυγή των μπορεί να παρασύρει και τον δικό μας εαυτό, και αυτός να απουσιάσει. Παρών αλλ’απών ταυτόχρονα, χωρίς δύναμη, να επιζεί φαινομενικά μόνον. Κι η ψυχή σαν εκείνο το ακίνητο πουλάκι στο χέρι, στο τέλος του ποιήματός σου.

(και να σ’ευχαριστήσω από καρδιάς για τις απαντήσεις σου στα προηγούμενα σχόλια μου στον χώρο σου)

Ignis

Ariel said...

Δίνοντας σχήματα και χρώματα στην απουσία, με μνήμες, νοσταλγίες και μετα-σύμβολα, είναι φορές που γεμίζεις λίγο τα κενά, είναι ό,τι μάς απομένει...

onlysand said...

IGNIS :)

ακριβώς όπως τα λες (απ' τη μια με βολεύει
η δεινότητά σου, απ' την άλλη αναδύεται
η εκφραστική μου αναπηρία)!

Αν σε αγγίζει το ποίημα - χαρά μου ουσιαστική! - εμένα, στο δοκίμιο-όπως-όλα-σχόλιό σου, κυριολεκτικά με ακινητοποίησε η αναφορά σου στις εν ζωή απουσίες (αυτές, που δύσκολα αντέχουμε).
Πολλοί άνθρωποι θα έβλεπαν σ' αυτή τη διατύπωσή σου τον εαυτό τους, τον οποίο χάνουν (αν είναι προσωρινά, καλά κι ευλογημένα), κι όταν τον ξαναβρίσκουν, αγνώριστος τούς γνέφει για την 'αδικία' που του έκαναν...

Να 'σαι καλά - σε παρακολουθώ!
- και καλύτερα! :)

onlysand said...

ARIEL :)

Ψευδαίσθηση* ο χρόνος*, ξωτικό μου...
όπως όμορφα με χρώματα *την/τον* ντύνεις.

Ό,τι στο δρόμο ανακουφίζει τα εμπόδια
(τα αόρατα επί το πλείστον),
είναι τα 'δεκανίκια' - γυμνά, να μη γελιόμαστε˙
αλλά μας βοηθούν να προχωράμε...

Σ' ευχαριστώ πολύ :)

the_return said...

Χαιρετώ την εκλεκτή παρέα!
Νανά τα δυο τελευταία σου μου άρεσαν πολύ.

Επίσης βρίσκω καίρια τη σκέψη της Ignis, και πολύ σημαντικό που καταθέτει τον προβληματισμό της για την Plath.

Αλλά θα ήθελα να τονίσω το εξής:

Η Plath δεν κατέστη μεγάλη ποιήτρια εξ αιτίας όλης της μυθολογίας και ενίοτε παραμυθολογίας που συνοδεύει την ζωή της.

Βέβαια αυτά,πολλές φορές τραβάνε την προσοχή των αναγνωστών της, αλλά όχι όμως, -τουλάχιστον σε πρωτεύοντα ρόλο-, την θετική κρίση των ψύχραιμων εκτιμητών της...

Είναι μεγάλη ποιήτρια ακριβώς γιατί μπόρεσε να συμπυκνώσει το όποιο αδιέξοδό της σε ένα λαμπρό μνημείο (ή επιτύμβια πλάκα, όπως προτιμάει κανείς) ποίησης της αγγλικής γλώσσας, τέτοιο που ελάχιστες φορές έχουμε δει...

Το ερώτημα κατά πόσο η Plath θα είχε τραβήξει την προσοχή αν δεν είχε ζήσει αυτό το αδιέξοδο, δεν έχει νόημα.

Γιατί προφανώς δεν θα είχε γράψει τη συγκεκριμένη ποίηση.

onlysand said...

Good Morning, my Return! :)
σ' ευχαριστώ ιδιαίτερα

Λιγόλογη αλλά διεξοδικότατη ανάλυση!

παρά τις διαφορο-ποιήσεις (μόνο ως προς τα αίτια της 'γένεσης') με τα ως τώρα εκτιθέμενα, είναι σαν να φωτίζεται ολόπλευρα η 'σφαίρα' της Πλαθ-ικής ποίησης.
Συμφωνούμε όλοι ότι είναι μεγάλη ποιήτρια - αυτό έχει σημασία. Και κάθε περαιτέρω 'φωτισμός' της ζωής και του έργου της, είναι πραγματικά εποικοδομητικός.

Πολύ χάρηκα μ' αυτές τις 'καταθέσεις' :)

Καλημέρα σε όλους!

 
SYNC ME @ SYNC