Sunday, February 24, 2008

έπεα επί άμμου



61 comments:

eraser said...

Ένας "μισογύνης" να "ανακαλύπτει"
τόσο διεισδυτικά την ομορφιά
της γυναίκας!...

Παρ' όλ' αυτά, εξαίσια τέχνη!

Anonymous said...

Θαλασσοπαρμένη

είσαι μια όαση ψυχής

σ' ευχαριστώ

Β. Σ.

ερμία said...

είχα διαβάσει πως έλεγε οτι "σκοπός τής ζωγραφικής είναι να διακοσμεί τους τοίχους.επομένως,πρέπει να είναι όσο πιό πλούσια γίνεται"..
τα γυμνά του που ανήκουν και στη πιό ώριμη περίοδό του είναι υπέροχα,τεχνικά απαλλαγμένα απο την "υπερβολή" της έκρηξης χρωμάτων του.

(eraser,τι όμορφο σχόλιο!)

πολύ ωραίες αναφορές Νανά,για τις "διαθέσεις" τού Renoir-μ΄έστειλες για ψάξιμο,ο 18ος αι.δεν μού είναι πολύ γνωστός πέρα απο εξαιρέσεις.και ψάχνοντας διάβασα πως τού ..καταλογίζουν 6000 πίνακες μέσα σε 40 χρόνια!

onlysand said...

@ ERASER ;)

Τον 'συγχωρείς', έτσι δεν είναι;
'Ευτυχώς', δεν έχουμε αξιωθεί να γνωρίσουμε τον 'άνθρωπο' από ...κοντά... ;)


@ Β. Σ. :)

ευχαριστίες...

voul-voul said...

Νανά, αυτό κι αν είναι ταξίδι! :)

Είναι μια όαση, πραγματικά, η Τέχνη (καλύτερα να γνωρίζουμε μόνο το έργο των δημιουργών - έτσι, eraser;...! ;)

Καλησπέρα στην εκλεκτή παρέα :)
Καλή βδομάδα σε όλους τους φίλους συνταξιδιώτες!

onlysand said...

@ VOUL-VOUL :)

Καλησπέρα!
Να, που ...'συναντιόμαστε' online! ;)

onlysand said...

...και, μετά το 'εμβόλιμο'... ;)

ΕΡΜΙΑ :)

έτσι κι εγώ: ψάχνω! ;)
Φέτος, με την ευκαιρία τού 'e-μερολόγιου', κάθε μήνα λέω να γνωρίζουμε τα έργα* μεγάλων καλλιτεχνών - περισσότερο για δική μας ανά-ταση, παρά για να μνημονεύσουμε 'επετείους'... ;)
Αν μη τι άλλο, αφορμή να ...δραπετεύουμε :)

*Είναι τόσο παράξενη η ζωή, που συνήθως βρισκόμαστε απέναντι σε δυσάρεστες 'εκλπλήξεις'...
1. Άκου, "να διακοσμεί τους τοίχους"!...
2. 6000;! Άλλη δουλειά δεν είχε;...


Υ/γ.: Ούτε σήμερα πρόλαβα - μέρες θέλω να 'ρθω να σου πω για τον ντε Κίρικο!... ;)

Anonymous said...

"Πέρασαν 40 χρόνια για ν' ανακαλύψω, ότι ο βασιλιάς των χρωμάτων είναι το μαύρο"

Καταπληκτικό, εγώ το ανακάλυψα πολύ νωρίτερα… (δεν έχασα χρόνο!!!!)
Πολύ ωραίο ποστ Νανά (μια ομολογία, σήμερα μου ομόρφυναν την μέρα τα ποιήματά σου – η συλλογή σου του 2000- για την ακρίβεια, μου παρηγόρησαν την μέρα, προς τούτο σε ευχαριστώ)
Κατ’ εμέ το μαύρο είναι ο βασιλιάς των χρωμάτων διότι αναδεικνύει όλα τα άλλα χρώματα, έστω και το ελάχιστο από αυτά λάμπει μέσα του σαν διαμάντι.

Την καλησπέρα μου σένα και σε όλους εδώ, στο πιο φιλόξενο και ζεστό blog του διαδικτύου


Ignis

onlysand said...

Καλώσ' την Τριανταφυλλένια :)

Προηγουμένως είχα πάει να δω το καθημερινό μας (εδώ και μήνες) 'μαύρο' (= ειδήσεις) - γι' αυτό δεν σε 'είδα'. Όμως σε βλέπω πολύ τακτικά - πραγματικά σε παρακολουθώ! ;)

Και επειδή ξέχασα να στο πω την προηγούμενη φορά
εκείνη την ημέρα είχα διαβάσει

"Ανηλεώς επιμένω στο γκρέμισμα της αυταπάτης
και τιμωρώ τον εαυτό μου μικραίνοντας"

και μου έμεινε καημός - γι' αυτό σου είχα γράψει, θυμάμαι, "και καλύτερα!"... (Και δεν εννοούσα τα υπέροχα ποιήματά σου!)

onlysand said...

IGNIS (πάλι :)

"Κατ’ εμέ το μαύρο είναι ο βασιλιάς των χρωμάτων διότι αναδεικνύει όλα τα άλλα χρώματα, έστω και το ελάχιστο από αυτά λάμπει μέσα του σαν διαμάντι."

- Όπως ακριβώς στο θερμά ποιοτικό μπλογκ σου: τα λόγια σου λάμπουν διαμαντάκια σε μαύρο φόντο - γοητευτικό, τουλάχιστον!... ;)

Παρά τα σημεία των καιρών και τα τέρατα των επικαίρων (του καθενός), όμορφα ταξίδια σού εύχομαι - χαίρομαι πάντα και τις δικές σου επισκέψεις :)

Υ/γ.: Όσο για το βιβλίο με τα ποιήματά μου, τα θεωρώ τυχερά που 'συνάντησαν' την αισθαντική ψυχή σου... xxx

CAESAR said...

Παραφράζοντας λίγο τον Renoir, θα πώ πως:
Όταν έχω συνειδητοποιήσει ότι έχω ερωτευτεί μια γυναίκα, τότε καλαβαίνω ότι αυτή είναι έργο τέχνης :))
Καλημέρα & καλή εβδομάδα!

Ariel said...

Προφανώς γυναίκες συγγραφείς, δικηγόροι κλπ δεν ασκούν την ίδια έλξη στον μεγάλο ιμπρεσιονιστή όσο τα γυναικεία οπίσθια... Ακόμη και είδωλά τους, κατά το "Η γυναίκα με τον καθρέπτη", ακόμη κάτω απ' τη βροχή, κατά το "Η Λίζα με την ομπρέλα"...
Μέσα σε πέλαγα ηδυπάθειας, πράλυτος πλέον, λίγο πριν το τέλος του, ζωγράφιζε με το πινέλο δεμένο στο χέρι του!!! γυναίκες και πάλι, οι "Μεγάλες Λουόμενες αποτύπωμα τής εποχής αυτής...

markos A said...

Όσα είπε η Ερμία για το πού "έβαζε" τη ζωγραφική ο Ρενουάρ, μας δείχνει ότι (και) το ταλέντο είναι "τυφλό", δεν βλέπει πού πάει... ;)
Ωστόσο, έχει ενδιαφέρον να γνωρίζεις ΚΑΙ τη ζωή του δημιουργού. Οι όποιες "διαθέσεις"-πεποιθήσεις του, φωτίζουν σφαιρικά το έργο του - προς όφελος πάντα του "αποδέκτη".

fyllo said...

Αχ, τι χάρμα οφθαλμών (και) ο Ρενουάρ,
να 'σαι καλά, Νανά!
Χρειαζόμαστε πολύ "χρώμα" στη γκρίζα καθημερινότητα... ;)

Καλό μεσημέρι σε όλους τους τρυφερούς
και ευφυέστατους φίλους :)

onlysand said...

ΚΑΙΣΑΡΑ πρωινέ :)

Και να τον ...παρα-παραφράσεις! - αν είναι να μας (των γυναικών) φτιάξεις όχι τη μέρα˙ τη βδομάδα και βάλε!... ;)

Καλό σου απόγευμα :)

onlysand said...

ARIEL :)

Εκτιμώ ιδιαίτερα (ΚΑΙ) τη λεπτή
ειρωνία σου! ;)
Ίσως ο 'μυσογυνισμός' ήταν ο τρόπος του να ξορκίζει τη μοίρα του (= γυναίκες!;)

Ναι, ξωτικό μου, για μένα την άσχετη, οι 'ολιγόχρωμες' Λουόμενες του Ρενουάρ συγγενεύουν πολύ με τα γυμνά τού Πικάσο (παρουσίαση τον Απρίλιο=35 χρόνια από το θάνατό του)

onlysand said...

Με την ευκαιρία:
(προ)ειδοποίηση για τις δύο ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ μας:
ερμία & ariel
σύντομα θα αναφερθούμε στα χρώματα
- περιμένουμε ...διαφωτιστική έκθεση-ανάλυση, οι αδαείς... ;)

onlysand said...

MARKO & FYLLO :)

Δεν ξέρω αν το ταλέντο οφείλεται στο DNA ή σε 'επίκτητη' ευαισθησία;
Συμφωνώ: και ότι δεν ...βλάπτει να γνωρίζουμε ΚΑΙ τη ζωή του δημιουργού
και πως χρειαζόμαστε ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ πολύ χρώμα στην - παρά τον ήλιο τού 'μετανιωμένου' Φλεβάρη - μουντή πραγματικότητα... ;)

Να είστε ΚΑΛΑ! :)

Ariel said...

περιμένοντας λοιπόν τα "χρώματα φωνήεντα" κατά τον Διονύση Καρατζά

Anonymous said...

Παρακαλώ, επιτρέψτε μου να παρακάμψω τον Ρενουάρ για να απαντήσω στην Κυρία της Σελίδος αυτό που θεωρώ ότι της οφείλω, μια και εκτός από τα χρώματα των εικόνων πάντα υπάρχουν και τα χρώματα των λέξεων (κι ίσως και πιο δυνατά, αφού λάμνοντας τα οδηγεί σε άλλους τόπους η φαντασία)

Καλή μου Ψυχή (μια και με την ψυχή σου Άλμα μου, γράφεις) ειλικρινά στο λέω, και όχι για να ανταποδώσω τα τόσο ζεστά (βάλσαμο) λόγια σου, μου παρηγόρησες την χτεσινή μου μέρα... ως να φέξει.. Κι έφεξε (νομίζω..)
Χτες διάβασα και τα δυο, τα πιο πρόσφατά σου. Το του 2003 το διάβασα για δεύτερη φορά, τι να πρωτοσταχυολογήσω από όλα;

Την άλλη φορά να πίνεις συνέχεια
το φως- να μην σε χάνω
απ’ τα μάτια μου


μου άρεσε αυτό...υπάρχουν άραγε άνθρωποι που θα μπορούσαν να καταπιούν φως; Να πίνουν φως για να κερνούν σκοτάδι...
(τι ρωτάω τώρα...)


-και ταυτοχρόνως
σκουπιδάκι μες στα μάτια σου
για να σε δω να κλάψεις επιτέλους.


(...!)

Και ν’ακουμπώ σε καίγομαι
και να μισεύεις λιώνω


(ο απόλυτος χαμός...)

...έμεινα με ό,τι μου’ταξες:
τον ουρανό με τ’άστρα
Να τ’ανάψω τουλάχιστον


(τι να πω για αυτό;; χωράνε άλλες λέξεις; ούτε μια..
Μονάχα να τα ανάβουμε πότε ποτέ, για μας έστω, να βλέπουμε με διαύγεια για να μην ξαναβρεθούμε άστοργα στο απόλυτο σκοτάδι)


Λίγο πριν το ξημέρωμα
λάμπει η άρκτος των ονείρων
πάλι καινούρια και δολίως αμεταχείριστη


(πάντα αμεταχείριστη.... Να φταίει που τα όνειρα πάντα χρειάζονται δυο για να αποχτήσουν σάρκα κι οστά; It takes two to tango...σύμμετρους δυο, όχι ο ένας να χάνει βήματα κι ο άλλος να ποδοπατιέται...)

..και η λαχτάρα μέσα μου
Παράλυτη


(αυτό καίει. Πικρά. Χτες ήταν που το ένοιωσα. Απόλυτα)

Και συ γυμνός ορίζοντας και άπληστος προδότης

(....)

Νανά, σε ευχαριστώ.
Χαίρομαι που έχω τη ευτυχία να διαβάζω Ποιητές και να τους γνωρίζω έτσι ώστε να μπορώ να τους πω άμεσα το ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που τους οφείλω
Σου εύχομαι να γράφεις, να μη σταματάς να γράφεις. Και παρότι γνωρίζω ότι τα ποιήματα είναι τις περισσότερες φορές σπαραγμοί-σπασμοί ψυχής, έτσι εξέρχονται για να έχουν την δύναμη να αγγίζουν κι άλλους, εγώ σου εύχομαι αναίμακτες να είναι οι καταδύσεις κι αναδύσεις, εκεί, μέσα στον πλούτο της ψυχής σου


Ignis

ΥΓ. κορυφαία Ποιήματά σου το της σελίδος 55 στο του 2000, και 70 στο του 2003. Κορυφαία.
ΥΓ (2) η ευχή σου ("και καλύτερα"..) έπιασε...

voul-voul said...

Νανά

ξέρω πως δεν σ' αρέσουν τα καλά λόγια ;)

άσε με όμως να στείλω μια ζεστή αγκαλιά στην IGNIS
γιατί συμφωνώ απόλυτα με την αισθαντικότατη "κατάθεσή" της!

Να ξέρετε κι οι δυο, πως εκτός απ' τη "Χαριστική αναΒολή", που έχω διαβάσει ήδη 3 φορές,
με στέλνει τώρα η Ignis να ξαναδιαβάσω τα 3 ποιητικά σου Νανά για πολλοστή φορά!

Τι μαγικό που είναι, αλήθεια, να "συναντάς"
Ανθρώπους στο χάος
του κυβερνοχώρου - και προπαντός
στη ζούγκλα τής άνυδρης, όπως γράφεις, εποχής μας.

IGNIS, σε "ανακάλυψα" και
σε διαβάζω κάθε μέρα
"με τριαντάφυλλα" :)

(Νανά, σ' ευχαριστώ και για το Youcali!)

Καλό σας βράδυ, όμορφες
αγαπημένες "ψυχές" :)

onlysand said...

IGNIS :)

εγώ το ξέρω: ό,τι και να γράψω, θα
φαντάζει λειψό - εκτίθεμαι...
προτιμώ: υποκλίνομαι.

"με επιμονή ως φως"

(και υπομονή ως Άνθρωπος),
Ποιήτρια Ignis

onlysand said...

VOUL-VOUL :)

Υπάρχει άνθρωπος που να μην του αρέσουν
τα "καλά λόγια";
Είναι, μόνο, που εμένα με κάνουν να ντρέπομαι
("έλλειψη αυτοπεποίθησης", αν είναι
να διαγνώσω τα γνωστά)...

Ευχαριστώ και τις δυο σας, μες απ' την ψυχή που δεν φαίνεται (αλλά χαίρεται όσο τίποτ' άλλο τέτοιες 'συναντήσεις'!)

Ariel said...

Τι να σχολιάσω... με καθήλωσες σήμερα Νανά!

"...Το ήξερα από πάντα αυτόν το πρώτο νόμο της ποίησης... Ότι η ποίηση είναι το μοναδικό πράγμα στον κόσμο που έχει αιτία και γι’ αυτό αφανίζεται ρημαγμένη από κάτι που δεν έχει αιτία. Τέτοιο είναι πάντα το τέλος των ποιητών να καταστρέφονται χωρίς αιτία. "
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ
Ο εχθρός του ποιητή

markos A said...

Δίκιο που έχει η Ariel!...

Ο Χειμωνάς: ένας ΠΟΙΗΤΗΣ που "χάθηκε"
(και όσο ζούσε, εννοώ: ποτέ δεν
διεκδίκησε την απατηλή δημοσιότητα)
για να πίνουμε το "σκοτεινό" ΦΩΣ του.

Νανά, συγχαρητήρια!!!

onlysand said...

ARIEL :)

Όλο εκπλήξεις-δώρα μού στέλνει η καλή
νεράιδα του διαδικτύου :)

Πάντα "χρώματα-φωνήεντα" η παρουσία σου,
ξωτικό μου ;)

Χαρά για την "καταστροφή χωρίς αιτία";
θα μου πεις...
Μα, είναι τόσο σπάνιες οι αφορμές για 'λάμψη νου' στην εποχή του αφασικού καταναλωτισμού που διανύουμε
- χαίρομαι, λοιπόν! :)

Η ποίηση είναι ζωή˙ κι αυτή δεν έχει νόημα, αλλά έχει αξία.

onlysand said...

MARKO :)

Απόλυτα σωστή η παρατήρησή σου!

Συνήθως η ουσία 'κρύπτεσθαι φιλεί'
- όπως η φύση, κι αυτή...
Γι' αυτό είναι δύσκολο να βρεις
ουσιαστικούς Ανθρώπους...

Να το ξαναπώ; Ευγνωμονώ την καλή μου τύχη για τις 'συναντήσεις' που μου επιφυλάσσει αυτός εδώ ο τόπος-'κουκίδα' με τους υπέροχους επισκέπτες!...

eraser said...

Έγραφε κάπου ένας άλλος ποιητής:

"Την ποίηση όταν την ξετρυπώσεις
δεν έχει δυνάμεις
ή τη βρίσκεις φαγωμένη απ' τα σκυλιά."

Να είσαι καλά Νανά
που μας παρουσιάζεις την ποίηση δυνατή και ατόφια (εις πείσμα των ...σκυλιών)!

Καλησπερίζω όλους τους φίλους
και ευχαριστώ την Ερμία
για το ευγενικό "σχόλιο" :)

Monody said...

"Η μετριοφροσύνη
είναι η ταπεινότητα των αδυνάμων."

Την καλησπέρα μου στα φλεγόμενα ύδατα.

eraser said...

Μια και βρεθήκαμε στα ίδια "ύδατα" την ίδια στιγμή

καλησπέρα, monody

Δεν ξέρω αν τους αδύναμους τους παίρνει να έχουν ταπεινότητα - ή;...

αναρωτιέμαι...

Anonymous said...

Εγώ ευγενική μου Νανά, είμαι ένα απλό ετερόφωτο.
Άλλοι είναι φως.
(κι αυτό το νόημα είχε κι η εικόνα μου σήμερα εκεί: αυτός που είναι φως, παραμένει φως)
Ο ήλιος εκπέμπει και τα άνθη αποχτούν διαύγεια για να αντανακλούν και να ιριδίζουν στην ακτινοβολία του. Τόσο απλά. Και μαθαίνουν να δέχονται
Αν είσαι μαύρος σαν ρουφήχτρα στο σκοτάδι, όσο φως και να λάβεις, θα το καταπιείς, αν είσαι ταπεινός και θεωρείς ότι ευλογείσαι με ό,τι από τους άλλους ωραίο και διαχρονικό λάβεις, θα το εκπέμψεις κι εσύ με την σειρά σου γύρω σου.
Έτσι σαν τα άνθη και τα χρώματα. Του Ρενουάρ ή του Χειμωνά. Δεν έχει σημασία ποιος είναι ο Δημιουργός, σημασία έχει το πώς δεχόμαστε αυτό το έργο των εντός μας. Και τι κάνουμε με αυτό, τι κατά δύναμιν παράγουμε κι εμείς μετά, με την σειρά μας. Αν μπορούμε, κι όσο μπορούμε.

Χαίρομαι που βλέπω εδώ και φυλλαράκια –φιλαράκια σου αειθαλή και διαρκώς παρόντα, και θαλερό το δέντρο των συζητήσεων στον χώρο σου.

Και η σημερινή σου ανάρτηση αξία λόγου. Αφιέρωμα -κόσμημα. Λυπάμαι που δεν έχω τίποτε να προσφέρω παραπάνω, μα χαίρομαι όταν έχω κάτι να λάβω από όσα διαβάζω, και ήδη έλαβα
Έχω μια απορία όμως.... "η ποίηση είναι το μοναδικό πράγμα στον κόσμο που έχει αιτία" (το βρήκα κι εγώ αυτό το απόσπασμα που έφερε η Άριελ)
Πράγματι είναι το μόνο;
Κι αν ναι, ποια;
Ποια μπορεί να είναι αιτία σε ένα πράγμα που δεν είναι απτό, μα εξαιρετικά αφηρημένο, δύσκολα προσδιορίσιμο, αλλά είναι ανάγκη και ώθηση;
Να είναι, λέω τώρα, η ανάγκη να μιλήσεις τόσο κρυπτικά ώστε να επινοήσεις μια γλώσσα ικανή για να συνεννοείσαι με όσους σκέπτονται ίδια με σένα; Με όσους νοιώθουν ίδια με εσένα;
Ή μια γλώσσα που να ιριδίζει τόσο, ώστε ο καθένας που ψηλαφίζει τις λέξεις της να ανακαλύπτει το δικό του χρώμα;
Σκέψεις απλές κι ευχαριστώ για αυτές.

Ignis




ΥΓ. τη αγάπη μου στην Voul-Voul, με τιμά η δική της προσοχή, τα σχόλιά της, η ευγένεια, η καλοσύνη και η ζέστη που εκπέμπει.

ΥΓ (2) τι εξαιρετικά εύστοχες κι εύμορφες οι φράσεις: εξαίσια ακινησία της ζωγραφικής και δαιμονική κινητικότητα της μουσικής...έτσι ακριβώς είναι
Και γενικά, οι τελευταίες προτάσεις του αποσπάσματος, εκεί στην εικόνα

ΥΓ (3) πολλά υστερόγραφα, το παράκανα...
Μα δεν αφανίζεται η ποίηση, ο ποιητής μπορεί, η Ποίησή του όμως;;;;

Monody said...

Είναι νόμος της φύσης
Το δίκιο του ισχυροτέρου

Τι άλλο πιο μάταιο ένδοξο
από την υλακή ενός μοναχικού λύκου
στο φεγγαρόφωτο.

Στέλνω και το δικό μου χαιρετισμό

Monody said...

Εξαίσιες επιδόσεις
μιας ανάρπαστης περιγραφής

Monody said...

Ποίηση
αρένα των στιγμών
όπου οι μάρτυρες της γραφής
κατασπαράζονται από τα θηρία των αισθήσεων

Οι ποιητές
ανταλλάσουν μαρτυρικούς θανάτους
με τις στιγμές.

Υ.Γ Κι ας με μεμφθούν για βερμπαλισμό

Anonymous said...

Κανείς δεν θα σε μεμφθεί Μονωδέ. Ας τολμήσει.
Ευχαριστώ σας, που υπάρχετε.
(Και άρχετε. Σεις οι λίγοι. Οι ολίγιστοι)
Χαίρομαι μόνον που
οι Ποιητές μπορεί να ανταλλάσσουν μαρτυρικούς θανάτους με τις στιγμές, αλλά σαν φοίνικες αναγεννώνται εκ της τέφρας τους κι επιζούν και για άλλες.
Και λάμπουν.

(κάπου διάβασα ότι όταν σώθηκε το μελάνι του, εκεί στους δύσκολους οικονομικά χρόνους της παραμονής του στην Γερμανία, ο Λιαντίνης έγραφε με αίμα. Δικό του. Έτσι κι αλλιώς μερικοί γράφουν με το αίμα της ψυχής των, τι περισσότερο προσθέτει το χρώμα και η ποιότητα του μελανιού; Μπορεί να είναι ακόμα και κτύποι πλήκτρων υπολογιστή. Κτύποι καρδιάς)

Την καλημέρα μου στην εκλεκτή Κυρία της σελίδος και σε όλους τους φίλτατους επισκέπτες και φίλους της

Ignis

the_return said...

Απλά μια καλημέρα στην εκλεκτή παρέα!

Και στον φίλο μου τον Monody και την ευγενική Ignis.

Με όλη αυτή τη σύνθεση η ...ομάδα πετάει στην Άμμο!

Πάμε δηλαδή για πρωτάθλημα στο beach volley.

Monody said...

Χαιρετώ όλα τα ποιητικά μου αδέλφια
Ευχαριστώ τη φλόγα για το σχόλιό της
Τον φίλο μου the_return για το ποιητικό του διαμάντι "ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΟΝΕΙΡΟΥ"που βαθιά με χάραξε

Κι όπως πάντα
υπάρχουν ποιήματα
που αυταρχικά απαιτούν
αιμοδιψή δάκρυα ανάγνωσης.

Μονωδός

Monody said...

"μου άρεσε αυτό...υπάρχουν άραγε άνθρωποι που θα μπορούσαν να καταπιούν φως; Να πίνουν φως για να κερνούν σκοτάδι...
(τι ρωτάω τώρα...)"

Ignis


Εγώ σου χάρισα
πολύτιμα
τα σκοτάδια μου
Κι εσύ
με αναίδεια
ανέτειλες εκκωφαντικά
τις γαλανές
πανσέληνους των ματιών σου

Μονωδός

eraser said...

Πού είσαι Νανά;!!!

"κελάρυσμα κρυμμένων πηγών κι αθέατων βλαστήσεων"

πραγματικά πετάει η ομάδα στην ...Άμμο!
(με ποιους αντίπαλους beach volley; - ή θα χωριστούμε στα δύο;!... ;)

Θερμούς χαιρετισμούς σε όλους!

onlysand said...

Μερικές φορές λείπω (απ' τον εαυτό μου)
και το μετανιώνω. Άλλες, πάλι, φεύγω
και χαίρομαι την επιστροφή
- σας καλωσορίζω, έστω και εκ των υστέρων! :)

'Απερίγραπτες επιδόσεις εξαίσια ανάρπαστες'
εδώ μέσα! Να είστε όλοι ΚΑΛΑ! :)

Αλλά να πω και τον καημό μου, με την ευκαιρία:
Κοίτα και καμάρωσε με τη σειρά,
διαδικτιακούς φίλους! Όλοι με 'κλειστά' σχόλια...

onlysand said...

ERASER, αγαπητέ :)

συμφωνώ με την οπτική σου
(όχι για τη φαγωμένη απ' τα σκυλιά ποίηση...;)
Στο ότι οι αδύναμοι δεν έχουν περιθώρια ...μετριοφροσύνης... \

Επίσης, σ' ευχαριστώ για την (υπερβολική!) αντι-ποίηση:
"κελάρυσμα κρυμμένων πηγών κι αθέατων βλαστήσεων"
(Ούτε κι αν σκαρφαλώσω ουρανό δεν θα τη φτάσω!... ;)

onlysand said...

ΜΟΝΩΔΕ ακριβοθώρητε* :)

κάηκα στα φλογισμένα (σου)

Δεν εννοώ: προτρέπεις σε
...αποποίηση της μετριοφροσύνης
ή την θεωρείς 'προνόμιο' των ισχυρών;
Κι εγώ νόμιζα πως είναι ζήτημα
εξάσκησης (οδυνηρής)...

Αποθαυμάζω τις 'σκοτεινές'
υγρασίες σου - χωρίς μιλιά!...

*εντάξει, κατά καιρούς, μας αποζημιώνεις... :)

onlysand said...

Εκλεκτή μου IGNIS,
από ευγενές ...ροδοπέταλο! :)

Ουδέ τελείτσα δύναμαι να προσθέσω
στα τρυφερά σου γραφόμενα.
Όσο για τα "φυλλαράκια –φιλαράκια",
παρατηρητικό λουλούδι μου,
στην "άμμο" φύεσθε ερήμην μου
- εγώ μόνο σας χαίρομαι :)

Όχι μόνο δεν πεθαίνει η Ποίηση - ορθοστατεί
υπομένοντας για τη 'σωτηρία της ψυχής' που της προσφέρουμε˙ ανθο-χρωματισμένοι 'υπηρέτες'...
Δια του λόγου το αληθές άδει ο Μονωδός:
"...οι μάρτυρες της γραφής κατασπαράζονται από τα θηρία των αισθήσεων."
Φρικτό μελάνι το αίμα τους επί των κεφαλών αυτών (όπου αρμόζει).

Για τις καίριες και αιωνίως επίκαιρες αναρωτήσεις σου, κλίνω προς αυτή: "... μια γλώσσα
που να ιριδίζει τόσο, ώστε ο καθένας που ψηλαφίζει τις λέξεις της
να ανακαλύπτει το δικό του χρώμα..."

Όμως η αγάπη είναι μια πράξη
ατέλειωτης συν-χώρεσης˙
ένα τρυφερό άγγιγμα-βλέμμα
που γίνεται συνήθεια.

Και, συμφωνώ: ό,τι δίνεις,
επιστρέφει ευλογία πολλαπλασιασμός :)

(Ουδέ τελείτσα, είπα
κι όμως πάλι φλυαρώ...)

onlysand said...

Α, ναι, Μονωδέ: εξαίσια ...αιμοδιψής η "Λιτανεία Ονείρου"!...

Μy αγαπητέ RETURN
- καλημέρα σου!!! x

(Πάμε για βόλεϊ ;!
- ή είναι ...νωρίς ακόμα;... ;)))

Anonymous said...

Να μετρηθούμε καλέ (λείπει κάποια από όσο ξέρω και χρειάζεται...Μέριιιιιιιιλ, σου φωνάζω μ'ακούς;;;;;)
Και να πάμε σε μιας ατόλης στον Ειρηνικό την λευκή απαστράπτουσα αμμουδιά με κοκκοφοίνικες κι άλλα ειδυλλιακά (συμφωνείς Νανά;;;)
(αχ.. θέλω φωτογραφίες....Νανά, κάνε κάτι)
Είσαστε όλοι ωραίοι καλέ, δεν υπάρχουν αντίπαλοι εφάμιλλοι, δεν θα βρείτε...

Εκλεκτοί μου Ποιητές και Συνοδοιπόροι, με τα θεσπέσια σας ποιήματα και τις εξαιρετικές σας αφιερώσεις (Αεί Επιστρέφοντα Ποιητή, είναι ονειρικό και ατμοσφαιρικό το αφιέρωμά σου στον φίλο σου, ευκαιρία βρίσκω να το πω κι εγώ, τούτο που οφείλω να πω. Κι εκείνες οι εικόνες...τα άγρια γεμάτα κλαδιά πώς σε βάζουν στην ατμόσφαιρα, λες κι ακούς τις φωνές των πουλιών) χαίρομαι που είμαι σε αυτήν την αμμουδιά
(την Οικοδέσποινα με χαρά μου είδα, Eraser, την άκουσε την επίκλησή σου κι εφάνη, η απουσία της είναι πάντα αισθητή) (να μας φέρει και φωτογραφίες!!!)

Όχι κι ερήμην σου Νανά μου, εσύ μας δίδεις βήμα. Εσύ μας δίδεις χώρο για να ανθίζουμε. Εύφορο χώμα και ενυδάτωση αναρτήσεων

Μονωδέ,
θα απαντήσω άσχετα (!) στην πρόκληση-πρόσκληση- σχολίου και ποιήματος σου
Κι επειδή είπες γαλανές (που δεν με αφορά ούτε σαν χρώμα ούτε και σαν πράξη) και για να ακριβολογούμε ποιος ρουφά ποιον, έχω να πω ότι δεν είναι θέμα χρώματος, αλλά βλέμματος η ...μαύρη τρύπα...
(έχω γράψει κι ένα ασήμαντο ποίημα λίγους μήνες πριν, απόπειρα για να πω την γνώμη μου)
Το χρώμα είναι σαν τη γλώσσα που μας έχει δοθεί από την γέννησή μας, αυτήν που τασσόμεθα να ομιλήσουμε, όπως μιλούν οι Άγγλοι ή οι Γερμανοί ή οι Ρώσοι την δική τους, αλλά το βλέμμα είναι ο τρόπος που την διατυπώνεις. Πώς χειρίζεσαι αυτήν την γλώσσα που σου εδόθη.
Ο τρόπος που συνθέτεις τις λέξεις σου, τους σπινθήρες αυτούς σε φράσεις και σε έννοιες. Κι έτσι μπορεί κάποιος να μιλά απλά, ή σύνθετα με αυτό που του δόθηκε. Εύστοχα ή άστοχα. Έξοχα ή ανόητα. Να είσαι Γκαίτε ή ανίτα πάνια στην τιβί
Είναι θέμα βλέμματος...
("ατενές, ευκρινές, εύγλωττο και αψευδές")
Είναι θέμα τι κάνεις με το δώρο που σου δόθηκε, με τα μάτια που σου δόθηκαν.


Θα υπενθυμίσω ένα δικό σου που τα λέει όλα:

Κρυώνω
όταν σβήνεις
τα μάτια σου.


Είναι που μερικά μάτια αν μιλούν την σωστή διάλεκτο σε όποιον αντικρίζουν , φέρνουν και την πιο αναντικατάστατη θέρμη


Ignis


ΥΓ. Νανά μου κι εγώ ευελπιστώ στην ανταπόδοση. Όχι σαν αργυραμοιβός, τοκογλύφος ή άλλης ευτελούς σκέψεως άτομο κινούμενο να προσφέρει μπας και λάβει τα περισσότερα, μα για την συμμετρία και την ευρυθμία του θέματος. Και την αύξουσά της ως εκεί που γίνεται η ανάταση ψυχής

ΥΓ (2) δεν φλυαρείς, δεν μπορείς. Γράφεις

voul-voul said...

Ρουφώ με ευδαιμονία τις υπέροχες
"ανταλλαγές" σας, παιδιά :)
Δεν χορταίνω να διαβάζω και να ξαναδιαβάζω
- είστε όλοι ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ!

Νανά, την καλησπέρα μου
και την ευγνωμοσύνη για ό,τι "προκαλείς" :)

Ignis, η όποια καλοσύνη μου δεν είναι παρά
η αντανάκλαση της δικής σου
φωτεινής ευγένειας! :)

Την καλησπέρα μου και στα ευαίσθητα
αγόρια της Ποίησης :)

Τέλος, με την ευχή σε όλους
ν' ανθίζει πάντα η λαμπερή ομορφιά της ψυχής σας - κι εμεις, οι τυχεροί, να την απολαμβάνουμε! :)

Υ/Γ Ignis, τι φωτογραφίες ζητάς;
Αν της Νανάς, υπάρχει σε παλαιότερη ανάρτηση στην πρώτη "άμμο"
Αν σαν εκείνες που μας χάρισε στο "πούλμαν της εκδρομής" μας,
συνυπογράφω το αίτημα! ;)

Anonymous said...

Πλακίτσα κάνω αγαπητότατή μου Voul-Voul
Έχει το σεντούκι μου τέτοιες φωτογραφίες... άπειρες, όπου τις πετύχω στο διαδικτυακό μου διάβα τις αποθηκεύω, είναι τα μαγικά ταξίδια που δεν κάναμε (ποιοι τυχεροί αλήθεια βρέθηκαν...) κι όσες και να δω, δεν τις χορταίνω....
Τα μαγικά ταξίδια της πολυθρόνας που στο τέλος καταλήγουν να πληγώνουν, οι τόποι που δεν είδαμε και δεν ξέρουμε αν θα χωρέσει ποτέ η ζωή μας τις εικόνες τους, οι τρόποι που δεν είδαμε.... κι όλα μαζί αντάμα (αγαπημένοι τόποι, προσφιλή μας πρόσωπα και καταστάσεις)
Αρχίζει η φαντασία να υφαίνει, κι έπειτα κοιτάς την ένδεια που σου επιφυλάσσει η καθημερινότητα, το απόμακρο των ονείρων, και νοιώθεις πιο φτωχός από ότι πριν
Για αυτό, κι ευκαιρία βρίσκω εγώ για να το πω, από τα όνειρα προτιμώ τους εφιάλτες. Τουλάχιστον ξυπνώντας, νοιώθεις ευτυχής που τους ξεφορτώθηκες κι όχι γυμνός...
Μα δεν θέλω να φέρω θλίψη στην σελίδα.
Ας πιούμε μια ατόλη σε ποτήρι σαμπάνιας παρακαλώ..

όνειρο 1


και μια και νύχτωσε τώρα...
ένα μπλουμ σε πισίνα υπερχείλισης και extra large σε έκταση
(ω τι έκσταση!!!)

όνειρο 2

(μια χαρά μετά για το beach volley!!!)



Ignis

onlysand said...

VOUL-VOUL :)

μου διάβασες τη σκέψη, έχω να σου πω! ;)

είχα σκοπό, τον άλλο μήνα, να κάνουμε άλλη μία 'εκδρομή' - με ...διαφορετικό περιεχόμενο,...

...ε, να μη σου πω κι άλλα τώρα
- πώς θα γίνει έκπληξη! ;)

onlysand said...

Έι, έι, έι IGNIS :)

Μας χάρισες όμορφες φωτο
(το 'πέταγμά' μας γι' απόψε! ;)

Επίσης, είναι κάτι μέρες που θέλω να σου πω
ότι μας θεωρώ τυχερούς για τα πανέμορφα 'λουλούδια' που κόβεις απ' το περιβόλι σου
και μας τα προσφέρεις τόσο γενναιόδωρα, σε κάθε ευκαιρία.
Το θεωρώ χάρισμα: ειλικρινά, πιστεύω
ότι οι 'καταθέσεις' σου, είναι αυτόνομα-αυτούσια δοκίμια
- σκέφτομαι να τα 'συγκεντρώσω' (τόσο τα 'εδώ', όσο κι από άλλους... 'κήπους'... ;)

onlysand said...

(έφυγα & επέστρεψα)

Πρόκειται για φίλους, γι' αυτό ...υποκύπτω στη φλυαρία μου
- και γνωστοποιώ :)

Ο ΑΛΕΞ είναι πνιγμένος σε άχαρες υποχρεώσεις

η δε MERIL που ανέφερες, μάς 'είπε' ότι θα λείψει λίγες μέρες

γι' αυτό δεν τους ...φωνάζωωω!!!

Όμορφη, παντοειδώς χρωματιστή
νύχτα φωτεινή εύχομαι σε όλους σας ;)

the_return said...

@Νανά:


"Αλλά να πω και τον καημό μου, με την ευκαιρία:
Κοίτα και καμάρωσε με τη σειρά,
διαδικτιακούς φίλους! Όλοι με 'κλειστά' σχόλια..."


Νανά μου, δεν πειράζει, τα έχεις εσύ ανοιχτά για ...όλους μας. Σε λίγο έτσι όπως το πάμε θα μεταβούμε από το ενοίκιο στην ιδιοκατοίκηση του blog σου!

Συμβαίνουν κι αυτά.

Εξ άλλου βλέπεις, το blog σου είναι σαν την Λιουμπλιάνα ή την Κύπρο, σταυροδρόμι δηλαδή, πολιτισμών, λαών και γλωσσών.


@Ignis

Μια σκέψη μου από το "Moments"που ίσως συνάδει με τους προβληματισμούς σου:

Φωτορυθμική άβυσσος ας είναι το ποίημα και η έννοια φυγαδευμένη-παρούσα. Και ο αναγνώστης να οδηγείται δέσμιος σε μια σκληρή ελευθερία.



@Monody:

"Οι ποιητές
ανταλλάσουν μαρτυρικούς θανάτους
με τις στιγμές."


Πόσο σωστό φίλε μου, πόσο σωστό...

ΥΓ.Να μην ξεχνάμε και τον Ζαν Ρενουάρ, τον υιό!

meril said...

Κορίτσια και αγόρια.... Μα τι βλέπω; Όχι, απλά πετά η ομάδα επαναστατική αναγεννητική πνοή τη διατρέχει....(άνοιξη προ των πυλών; Μπα! ήδη παρούσα.......
Υ.Γ.1 Λόγω ασθενείας το υπόλοιπο της αδείας αναβάλλεται....
Υ.Γ2 Καλά πως ξεκινήσατε χωρίς εμένα; Ε;

onlysand said...

My RETURN :)))

Ξέρεις τι θα πει να φέρνεις ηλεκτρολόγο
και να καταλήγεις σε γενική ...ανακαίνιση - αυτό έπαθα σήμερα, να μην ησυχάσω...!

Lubliana

Υ/γ.1 Δεν πρόλαβα να προσγειωθώ στην Κύπρο... ;(

2 Έχε χάρη που έχω αδυναμία στην
"Φωτορυθμική άβυσσο", αλλιώς δεν το γλύτωνες το ενοίκιο!...

3 Α, ναι, και τον υιό, και τον ιό!... ;000

onlysand said...

Καλώσ' τη MERILou
που την επιθυμήσαμε!... ;)

Σιγά μην ξεκινούσαμε χωρίς εσένα!...
Τι επανάσταση θα ήτανε;...
Μπα... στην προπόνηση είμαστε ακόμα... ;Ρ

Ασθενείας ποιού; Της ...άδειας, ελπίζω! :Ο

the_return said...

@Νανά:

Υπάρχουν και χειρότερα Νανά!
Να φέρνεις ας πούμε ηλεκτρολόγο, και χωρίς να ρωτήσει κανένα να κατεβάζει όλως αιφνιδίως τον γενικό διακόπτη και να σου προκαλεί ένα ωραιότατο shutdown στο computer,... τη στιγμή που έγραφες κάποιο ποίημα!

Κατόπιν, τετέλεσται!

Να συμπληρώσουμε ακόμα πως η σωστή λατινική μεταγραφή της πόλης θα ήταν Ljubljana (το δε γερμανικό όνομα αυτής, Laibach), εκ του σλαβικού ρήματος ljubljiat=αγαπώ.

Να με συγχωρείς που δεν διάβασα ακόμη το κείμενό σου για τον Χειμωνά, αλλά συμβαίνουν αυτά όταν υπάρχουν ...κέφια στις παρέες :)

onlysand said...

Και χειρότερο ακόμη, my RETURN

να (σου) κάνει διακοπές η ίδια η ΔΕΗ
(της οποίας, ειρήσθω εν παρόδω, ο Γενικός θεωρεί άκακο και οφέλιμο το διοξείδιο τού άνθρακα - όπως θα άκουσες)

Ναι ναι ναι - κάτι μου έλεγε απ' το βαθύ δάσος της μνήμης, ότι το ψυχρό Laibach μεταφρασμένο σε σλάβικη ψυχή είχε αυτή τη σχέση με το ...λιουμπλιου ;)

Σιγά το κείμενο!...
Εγώ που τα 'χω κάνει θάλασσα με το firefox και δεν σ' έχω διαβάσει απ' τις 29/1;...
Και στερούμαι και ντρέπομαι - άσε...

Aς έχουν, τότε, κέφια οι παρέες ;)

markos A said...

Ο Ζαν Ρενουάρ (15/9/1894 - 12/2/1979) δεύτερος γιος του μεγάλου γάλλου ιμπρεσιονιστή, ήταν ο πρώτος που παρουσίασε συστηματικά στις ταινίες του το συγκεκριμένο ύφος που ονομάστηκε Ποιητικός Ρεαλισμός.
Ο Ζαν Ρενουάρ ανακάλυψε τον κινηματογράφο αμέσως μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ ανάρρωνε από πολεμικό τραύμα.

(Ελάχιστη συμβολή μου στο έξοχο περιβόλι της "Άμμου" μας :)

Σας χαιρετώ έναν έναν χωριστά
με θερμά ευχαριστώ

Καλό βράδυ σας :)

onlysand said...

Α, σ' ευχαριστούμε πολύ ΜΑΡΚΟ! :)

Και η δική μου ...οπτική συμβολή:
εδώ, με την γκουβερνάντα του, Gabrielle Renard (σχεδόν μόνιμο - αργότερα - μοντέλο τού ζωγράφου), απαθανατισμένος φυσικά από τον πατέρα του
ο Jean Renoir :)

Anonymous said...

Τώρα κάποιος μου πέταξε την μπάλα (Return εσύ ήσουν;) αλλά εγώ ανέκαθεν προτιμούσα το μάσκετ από το βόλεϋ και δεν πολυκατάλαβα. Ας όψεται η άμμος που θέλετε και βόλεϋ μες τον Φλεβάρη (να κάνω ηλιοθεραπεία εγώ να τελειώνουμε;)
Ηλεκτρολόγοι εσείς, μαστοράντζα εγώ. Γι’ αυτό βαριακούω (είναι και το τακ τακ από την μπάλα)
Για να μην λέτε ότι ρετάρισα στο άνθος της ηλικίας μου (χο χο χο) και δεν νογάω από τέχνη και σας χαλώ το τουρνουά, ορίστε, έφερα ένα λίνκι. Ιδού: Web Gallery of Art. Από όλα έχει.
Θα επανέλθω αύριο (πόσα φυλλαράκια αντέχουν αυτά τα έπεα επί άμμου για να μην γίνουν τόσο πτερόεντα που ούτε firefox ούτε internet explorer ούτε opera θα τα ανοίγουν;;;) που θα τα έχω 400 (τώρα είναι 399), μόλις είδα τον Σεφέρη (Νανά η τροφοδοσία σου είναι αστείρευτη)

Καληνύχτα- Καλημέρα αναλόγως της ώρας που θα το δείτε, χαριεστάτη Οικοδέσποινα και λοιποί εκλεκτοί συνδαιτυμόνες (Μέριλ εσένα σε περιέλαβα ιδιαιτέρως σπίτι σου)

Ignis


ΥΓ.
Return εσύ ήσουν που μου πέταξες την μπάλα, σε είδα
Κάτι είπες για δέσμιους. Που συμφωνώ. Σε αρπάζει το ποίημα και σε καθηλώνει. Και σε οδηγεί σε όσα θα σου δείξει. Απλώνεται μπροστά σου και ξετυλίγεται και τέλος...μπορεί και να σε στοιχειώσει ακόμα. Και έτσι να επανέρχονται οι στίχοι ολοένα, να κατοικούν στο μυαλό σου βομβίζοντας.

Anonymous said...

Κι ότι έλεγα για φράσεις- στίχους που στοιχειώνουν...

«τ' αηδόνια δεν σ'αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες»


Ignis

onlysand said...

Αχ, IGNIS

δεν σε πρόλαβα - έλεγα να μην ...εξηνταρίσουμε (τα σχόλια, καλέ!) από τώρα...

Τεσπα, αφού μας πήρε η ...μπάλα
παρακαλώ για time out ώσπου να ανεβάσω τα επόμενα 'έπεα'

Έπαθα ένα crash όλο δικό μου!...
Το ονόμασα 'λερναία ύδρα', γιατί όλως αιφνιδίως, μόλις ανέβασα τον Σεφέρη, πατώντας το λινκ 'ποιητή' για να τσεκάρω και να καμαρώσω,
άρχισε (ο explorer, πάλι, my RETURN!!!) ν' ανοίγει ατέλειωτα παράθυρα...
Ούτε στον εχθρό σου!
Του τράβηξα λοιπόν το σωληνάκι (=καλώδιο) και τα τίναξε (προσωρινά, όπως αποδεικνύεται)

Να μην τα πολυλογώ, μου χάλασε μερικές 'εγκαταστάσεις' κ.λπ.
- τώρα ξανά προς τη δόξα τραβά...

Τώρα, επειδή έχω να δουλέψω, σας γλυκοκαληνυχτίζω όλους - κι αν είναι να μην κοιμηθείτε, μόνο για ...ΚΑΛΟ!
Ή, απ' τα αηδόνια στις Πλάτρες... ;)

Επιφυλάσσομαι, εννοείται...

 
SYNC ME @ SYNC