Tuesday, February 26, 2008

Γιώργος Χειμωνάς ~ η ιδιοφυιής απόγνωση

2000: Στα 60 του έφυγε ξαφνικά από ανακοπή στις 27 Φεβρουαρίου
ο και νευρολόγος - ψυχίατρος Γιώργος Χειμωνάς, στο Παρίσι
- και πάγωσε η Αθήνα...
Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά γράμματα με το αφήγημά του «Πεισίστρατος». Ακολούθησαν η «Εκδρομή» (1964), το «Μυθιστόρημα» (1966), «Ο Γιατρός Ινεότης» (1971), ο «Γάμος» (1974), «Ο Αδελφός» (1975), οι «Χτίστες» (1979), «Τα ταξίδια μου» (1984) και «Ο εχθρός του ποιητή» (1990). Επίσης, έχουν εκδοθεί τα δοκίμια του «6 μαθήματα για το λόγο», «Ο χρόνος και το σύμβολο» και «Η δύσθυμη αναγέννηση».

Ιδιαίτερα σημαντική ήταν και η μεταφραστική δουλειά του στις τραγωδίες «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή, «Βάκχες» και «Μήδεια» του Ευριπίδη αλλά και στον «Αμλετ» του Σαίξπηρ - όλα παίχτηκαν σε ελληνικές σκηνές.

Δεν θέλω να κάνω 'κριτική' - ποια είμαι εγώ; προκατειλημμένη, εξάλλου - αφήνω στη διακριτική σας ευχέρεια τη 'γνωριμία' με το έργο του. Θα χαρώ ν' ακούσω εντυπώσεις-διατυπώσεις από όσους τον έχετε διαβάσει.
Να πω μόνο πως ο Χειμωνάς είναι συγγραφέας που σκάβει μέσα μας και βαθαίνει την ορατότητα της ψυχής - η αίσθηση των γραπτών του (χειρόγραφων στην πρώτη τους μορφή) είναι αυτή της πνευματικής διάρκειας, το άνοιγμα μιας 'μονιμότητας' που μόνο υποψιαζόμαστε.
Φωτεινός και σκοτεινός ταυτόχρονα: ενώ δεν απείχε από την εφήμερη καθημερινότητα των ανθρώπων, με τους οποίους ποτέ δεν παρέλειπε να 'συναγελαστεί' στα τερπνά και τα δύσκολα με οξύτατο χιούμορ και ουσιαστική συμπόνια, ήταν σχετικά εύκολο να διακρίνεις ανάμεσα στην αύρα του και την εσωτερική συμπεριφορά, πως η ύπαρξή του ήταν ένα είδος 'απεσταλμένου' που, κατά τον Ζακ Μαριταίν, ήρθε να μας αποκαλύψει "το κελάρυσμα κρυμμένων πηγών κι αθέατων βλαστήσεων".



Εδώ, ολόκληρη "Η βιογραφία της όρασής μου"

Η Φωτεινή Τσαλίκογλου
θυμάται τον Γιώργο Χειμωνά
Η φωνή τού αγαπημένου συγγραφέα σε απόσπασμα από
τον "Εχθρό του Ποιητή":
Γ. Χειμωνάς

 
SYNC ME @ SYNC