Tuesday, January 29, 2008

Tα δικά μας παράθυρα,...

...είναι κιόλας αστέρια-θέα στην καινούργια μέρα.

Θα τα πω με δικά μου λόγια, γιατί τα κοινόχρηστα έχουν φθαρεί και είναι αγνώριστα απ' την πολλή χρήση. Απ' τους εν αγνοία-τους αθώους παίρνω κουράγιο κι απ' τον Ποιητή αμπάρριζα:
μια λάμψη ο άνθρωπος˙ κι αν είδες, είδες!

Η σπίθα μέσα στον πάγο συντηρεί ό,τι καίει η φωτιά στο προσκήνιο. Ό,τι υποσχόμαστε στον εαυτό μας, πιστώνεται αυτόματα στα οφειλόμενα. Αλλά μη δίνεις βάση στα περί Αιωνιότητας˙ δεν διαρκεί περισσότερο από τη ζωή μας.
Εκεί που εξατμίζονται όλες οι Αισθήσεις, λάμπει η Αμφιβολία και το μεγαλείο της˙ παίρνει εκδίκηση για την περιφρόνηση που της επιδαψιλεύουν οι Βεβαιότητες.
Η πράξη έχει την Αξία με το Νόημα που έδιναν οι Ωραίοι τώρα Νεκροί.

Απ' την άλλη, η ζωή δεν είναι μόνο όραμα˙ ούτε καν όνειρο - να τσιμπιόμαστε για να δούμε αν είμαστε ξύπνιοι. Στο λέω εγώ που την αγαπάω τρελά, κι αυτή όλο γυρνάει με άλλες παρέες.

Ένα αξιαγάπητο θαύμα βλέπω συχνά στο όνειρό μου: ότι είμαστε, λέει, μεγάλοι σαν παιδιά στο παρά πέντε να πετάξουμε˙ κι όλα γίνονται για πρώτη φορά, όπως το χορταράκι την άνοιξη μετά το χιόνι. Και οι περιορισμένες δυνατότητες είναι μία πλάνη - πασίγνωστη εκεί, γιατί ανα-γνωρίσαμε επιτέλους τη δύναμή μας:
το ανυπότακτο είναι το αυτονόητο.

Απ' την κατάκτηση ως τον εκμηδενισμό, γκρεμός και ουρανός μάς τρυπάνε με τα ίδια μας τα χέρια - μην το ξεχνάς. Απλώνω τη λέξη μου σ' αυτό που μας ενώνει - πριν στραφεί εναντίον μας.
Δεν εννοώ να μας σπάσω τη ρουτίνα, όμως - να 'χουμε να μαζεύουμε κι άλλα σκουπίδια, δηλαδή...

Σε φιλώ σταυρωτά
με ελπίδα και φόβο (τα πιο βαριά ναρκωτικά, ως γνωστόν).

Υ/γ: Αξίζει να χαθούμε στη Διαύγεια˙ είναι η πιο κοντινή πληγή στον ήλιο. Μόνο η αρχάριος Αθωότητα συγκρίνεται μαζί της. Η Ταπείνωση βρίσκεται ακριβώς απέναντι: στη βιτρίνα με τα απρόσιτα αξιοθέατα: Μόνο τα κοιτάς, και ποτέ δεν τα αγγίζεις... ;(


 
SYNC ME @ SYNC