Friday, December 28, 2007

Το δάνειο σώμα

"Ο κάθε θάνατος κόκκος αλήθειας
φυσικό να τον χάνουμε"
ψιθύρισε στον άνεμο το Φευγαλέο
που μ' έχει κάνει πια δική του.

Ταπ ταπ ταπ εύκολα που ανεβαίνει
η ανεμόσκαλα
λυγμός παρτιτούρα ψηλώνει οκτάβα
πόσο τραντάζει από κοντά η ύπαρξη
"Φόρεσε δάκρυα για να βλέπεις!"

Μικρές σταγόνες πέφτουνε
δροσιά στα μάγουλα των σταφυλιών
τις βλέπω στην πηγή τους
ο πόνος είναι σύμφωνο εδώ
χαρές φωνήεντα εις ώτα μη ακουόντων
εγκυκλοπαίδειες υπερσιβηρικοί
του Εγώ στολίδια ξεφτισμένα
θηλιά θηλιά και βελονιά μαζεύουνε
φόβο κλωστή˙
πώς να μην έχει άγχος η εν ζωή ανυπαρξία;
σκέφτομαι φευγαλέα κι ανεβαίνω.

"Η γέφυρα πολύ κοντά αν θέλεις να περάσεις"
συνωστισμός κι εδώ κι εκεί
έχει κάνει κατάληψη ο Χρόνος
- πάλι αιτήματα έχει;
Πρέπει να 'χεις καιρό να χάσεις ώρες
εγώ πέρσι του έδωσα ως και το τυχερό
φλουρί μου μα αυτός
και αργυρώνητος και απατεώνας
- αλαζονεύει αστραφτερός και αλωνίζει έκπαγλος
ξανάρχεται δήθεν καινούργιος
να κοροϊδέψει τα αστεία μας
γινάτια.

Θα προτιμήσω τη στροφή - βουίζει
πανικός που με γνωρίζει
σύννεφη ξετυλίγεται κορδέλα κατηφόρα
με σπρώχνει πίσω στην κοιλιά της μάνας μου
οπαλίνα μνήμη λιγοθυμάει χάδι
να επιστρέψω για να ξαναμάθω
πια να μην
ξεχνώ.

Τα σύννεφα δουλεύουν διπλοβάρδιες
είναι τα ευνοούμενα να βγάζουν χαρτζιλίκι
χάντρες σε αλυσιδίτσες των ποδιών
να μπαίνουν μπρος ν' αναβοσβήνουν
το φεγγάρι.

Λυμένα βοτσαλάκια αλαβάστρινα
και τραγουδάνε λειασμένα παραμύθια
δοξολογία στο νερό
- προς το παρόν ινκόγνιτο
η αλμύρα του.
Εφήμερα φιλιά στα λακκάκια της νύχτας
κι όλο βελούδα ξεχειλίζουνε στην άμμο
μετανιωμένο άλλοθι εγκάρδιας συννεφιάς
- κεντρί έχει φορές και το μετάξι.

Σκοπός δεν είναι να πέσω σε λιμάνι
μια θάλασσα ανοιχτή να μου πετύχει
ας γυρίσει φύλλο η τύχη
τώρα που επιστρέφω με νωπή ορμή˙
γυαλάκια τριανταφιλιά στρώνει το κύμα η όστρια
ωσάν κοινή θνητή θ' αρχίσω από το Άλφα.

Τώρα όμως κουράστηκα
να πάω πρώτα σπίτι - να 'τα!
τα παλιά σ' αγαπώ χαλάκι
ακόμα στην εξώπορτα
- λίαν πεπερασμένη η ύλη.


 
SYNC ME @ SYNC